Βιβλιοπαρουσίαση - Λιόσης Βασίλης, "Τα κοινωνικοπολιτικά μέτωπα στην Τρίτη Κομμουνιστική Διεθνή"

Η διέξοδος από την κρίση και η ανάγκη του λαϊκού μετώπου

Πραγματοποιήθηκε την Τρίτη με επιτυχία η εκδήλωση του Συλλόγου Γιάννης Κορδάτος Λάρισας με ομιλητές των Κυριάκο Κατσαρό και Δημήτρη Καλτσώνη ενώ την εκδήλωση άνοιξε με εισηγητική ομιλία ο Βασίλης Ζωγράφος. Παρουσιάζουμε τα κύρια σημεία των τριών ομιλιών:

Βασίλης Ζωγράφος  - Το μέτωπο θα δοκιμάζεται στην πράξη

«Αγαπητοί φίλοι, συναγωνιστές και συναγωνίστριες, ευχαριστούμε για την ανταπόκριση σας στην πρόσκλησή μας για την εδώ παρουσία σας.Το θέμα της συζήτησης που είδατε στην πρόσκλησή μας αφορά στην κατάσταση που βιώνουμε, ως συνέπεια της οικονομικής κρίσης εδώ και μια πενταετία, αλλά το σημαντικότερο να συζητήσουμε για την αναγκαία φιλολαϊκή διέξοδο. 

Δεν πρόκειται να γίνει μια απαρίθμηση και καταγραφή των όσων έχει υποστεί η εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα από την εφαρμογή των αντιδραστικών πολιτικών, των μνημονίων της συγκυβέρνησης, της Τρόικας και του ΔΝΤ. Εξάλλου όλοι μας τα έχουμε βιώσει και τα ζούμε στο πετσί μας.

Θα γίνει μια προσπάθεια εμβάθυνσης στις αιτίες που γέννησαν την οικονομική κρίση, ως κρίσης του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος, στις νομοτέλειες που οδηγούν στις περιοδικές κυκλικές και γενικές κρίσεις του, στα αδιέξοδα που δημιουργούνται σ’ αυτές τις κρίσεις , για τη διαιώνιση αυτού του συστήματος και στις επιλογές στις οποίες καταφεύγουν οι πολιτικοί και οικονομικοί εκπρόσωποί του, για τη σωτηρία του,  αλλά και τι σημαίνουν αυτές οι επιλογές για την εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα.

Ο τίτλος αυτής της ομιλίας,  σηματοδοτεί ως μέσο διεξόδου το λαϊκό μέτωπο. Αυτή η θέση πηγάζει από την μέχρι σήμερα παγκόσμια, αλλά και ντόπια θετική και αρνητική εμπειρία μας. Οφείλουμε να δούμε κριτικά και δημιουργικά αυτήν την εμπειρία, να αποφεύγουμε μηχανιστικές μεταφορές, να δούμε το εύρος αυτού του αναγκαίου λαϊκού μετώπου, χωρίς φοβίες, αλλά και με υπευθυνότητα, να δούμε τα βήματα για το χτίσιμο αυτού του μετώπου, καθώς και άλλες πλευρές του, αλλά και τις αναγκαίες κάθε φορά προσαρμογές του, ανάλογα με τις συνθήκες και τους συσχετισμούς. 

Όλα αυτά, κατά τη γνώμη μου, θα πρέπει να δοκιμάζονται στην πράξη, στην καθημερινότητα, στα μικρά και μεγάλα ζητήματα, χωρίς απολυτότητα και υπεροψίες, μέσα στο εργατικό λαϊκό κίνημα, στις διαδικασίες και τους φορείς του, στις πολιτικές διεργασίες, στις πολιτικές και κοινωνικές μάχες και αναμετρήσεις.

Οι σημερινοί έγκριτοι ομιλητές μας είναι έτοιμοι να θέσουν αναλυτικά όλα αυτά τα ζητήματα και να δώσουν ερεθίσματα, προτάσεις για να ανοίξει στη συνέχεια διάλογος που θα φωτίσει πιστεύω ολόπλευρα όλα αυτά τα ζητήματα».

Δημήτρης Καλτσώνης - Επίκουρος καθηγητής "Θεωρίας κράτους και δικαίου" του Πάντειου Πανεπιστημίου 

"Η ανάγκη του λαικού μετώπου και η διέξοδος απο την κρίση"

«Η οικονομική κρίση και τα δεινά του λαού μας υποχρεώνουν να αναζητήσουμε λύσεις. Σήμερα, περισσότερο από άλλοτε είναι φανερό ότι πρέπει να σπάσουν τα δεσμά της τρόικας, της ΕΕ, του ΔΝΤ και των εγχώριων εταίρων τους.

Απαιτείται επειγόντως αλλαγή πλεύσης:

Καταρχήν με διεκδίκηση διαγραφής του χρέους. Εννοείται ότι μια τέτοια επιλογή, η μόνη φιλολαϊκή επιλογή, θα μας φέρει σε αντίθεση με την ΕΕ. Αυτή είναι εξάλλου συνυπεύθυνη, μαζί με τις ΗΠΑ και την εγχώρια ολιγαρχία για τις σχέσεις εξάρτησης, για το χρέος, για το μαράζωμα και την υποβάθμιση των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας μας, για την κλοπή εγκεφάλων – επιστημονικού δυναμικού. Δεν μπορεί να σημειωθεί πραγματική ανάπτυξη, αν δεν υπάρξει αντίθεση και απειθαρχία στα μέτρα και τις κατευθύνσεις της ΕΕ, έξοδος τελικά από την ΕΕ.

Δεν μπορεί να υπάρξει αντιμετώπιση της κρίσης και αναπτυξιακή πορεία, αν δεν φορολογηθεί το μεγάλο κεφάλαιο, αν δεν φορολογηθεί, ακόμη και δημευθεί, η περιουσία των off shore, αν δεν εθνικοποιηθούν οι τράπεζες και οι στρατηγικής σημασίας μεγάλες επιχειρήσεις, αν δεν εγκαθιδρυθεί εργατικός και λαϊκός έλεγχος.

Πρέπει να ενισχυθούν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, να ενθαρρυνθούν να παράγουν συλλογικά, να ενταχθούν σε πολύμορφους δημοκρατικά οργανωμένους συνεταιρισμούς, με βάση ένα πανεθνικό σχέδιο.

Δεν μπορούν να υλοποιηθούν όλα τα παραπάνω αν δεν υπάρξει ριζοσπαστικός εκδημοκρατισμός του κρατικού μηχανισμού. Απαιτείται πρωτίστως εκκαθάριση του κράτους από τα φασιστικά στοιχεία.

Κλειδί για την προώθηση αυτής της λύσης είναι η ενότητα των λαϊκών δυνάμεων, πρώτα απ’ όλα η ενότητα της εργατικής τάξης. Χρειάζεται να δημιουργηθεί ένα γιγάντιο λαϊκό μέτωπο, αντίστοιχο εκείνου του ΕΑΜ, στις σύγχρονες βέβαια συνθήκες, με σύγχρονα αιτήματα. Ένα τέτοιο Λαϊκό μέτωπο θα έχει αντιιμπεριαλιστικό, αντιμονοπωλιακό, περιεχόμενο. Θα είναι μέτωπο δημοκρατικό και πατριωτικό. 

Με ποιες πολιτικές δυνάμεις;

Οι απαντήσεις έπρεπε να έρθουν από το χώρο της Αριστεράς αλλά δυστυχώς δεν ήρθαν. Οι ηγεσίες των βασικών πολιτικών δυνάμεων που αυτοπροσδιορίζονται στο χώρο αυτό είναι εγκλωβισμένες σε αδιέξοδες κατευθύνσεις. 

Άλλες, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι υποταγμένες στη λογική του ευρώ και της ΕΕ, στη λογική των ανοιγμάτων στην κεντροαριστερά και στο κέντρο. Ολισθαίνουν διαρκώς σε διατυπώσεις που αποδυναμώνουν τα λαϊκά αιτήματα: έτσι, από τη διαγραφή του χρέους μετατοπίστηκαν στην επαναδιαπραγμάτευση, από την εθνικοποίηση των τραπεζών στη γενικόλογη φόρμουλα του δημόσιου ελέγχου, από την κατάργηση των δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων στην επαναδιαπραγμάτευση και στο εθνικό σύμφωνο ανάπτυξης με τον ΣΕΒ. Αδυνατούν κατά συνέπεια να διατυπώσουν μια στοιχειωδώς ριζοσπαστική, φιλολαϊκή πρόταση διεξόδου. 

Άλλες δυνάμεις, όπως η ηγεσία του ΚΚΕ και μέρος τουλάχιστον της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, είναι εγκλωβισμένες σε μια πολιτική απομονωτισμού, σε μια στείρα επαναστατική φρασεολογία χωρίς διατύπωση άμεσων, μεταβατικών προτάσεων διεξόδου, χωρίς πραγματική διάθεση συνεργασίας. Στο εσωτερικό όλων αυτών των δυνάμεων αυτών υπάρχει όμως ένα αξιόλογο, ριζοσπαστικό δυναμικό.

Για να υπάρξει απεγκλωβισμός από το αδιέξοδο απαιτείται:

Ανάπτυξη ενωτικών αγώνων, επιμέρους μετώπων, συσπειρώσεων και συνεργασιών γύρω από συγκεκριμένα αιτήματα και στόχους, ενάντια στην υποταγή στην ΕΕ και στο μεγάλο κεφάλαιο

τροφοδότηση της δημόσιας συζήτησης με επιστημονικές αναλύσεις και προβληματισμούς που θα καταδεικνύουν με εμπεριστατωμένο τρόπο την ανάγκη μιας φιλολαϊκής αναπτυξιακής πορείας και του λαϊκού μετώπου που θα την υλοποιήσει.

Αργά ή γρήγορα θα σημειωθούν μεταβολές και στην κοινωνική συνείδηση  και στους πολιτικούς φορείς που με τον ένα ή άλλο τρόπο σχετίζονται με την εργατική τάξη και τα ριζοσπαστικοποιημένα μικροαστικά στρώματα. Τέτοιες πρωτοβουλίες θα φέρουν πολύμορφες και πολύπλευρες διεργασίες, επανατοποθετήσεις και ανακατατάξεις. Στην εποχή της κρίσης κόμματα που δεν ανταποκρίνονται στις λαϊκές προσδοκίες παρακμάζουν ενώ άλλα μπορεί να γεννηθούν.

Σε  κάθε περίπτωση, η αναζήτηση θα συνεχιστεί χωρίς φανατισμούς και ιδεοληψίες, με νηφάλιο πνεύμα, με αίσθημα και καθημερινή στάση αγωνιστικής αξιοπρέπειας».

Κυριάκος Κατσαρός-Δρ.Κοινωνικών Επιστημών  
"Οικονομική και ένταση των κοινωνικών ανισοτήτων"

«Οι τόνοι μελάνι που χύνονται καθημερινώς σε εγχώριο, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο για το πιο δυσχερές, πιο ασταθές και πιο απρόβλεπτο διεθνές οικονομικό περιβάλλον της μεταπολεμικής ιστορίας μοιάζουν με μαύρες κηλίδες ανακατωμένων σελίδων κάποιας λογοτεχνικής απόπειρας που έμεινε στη μέση ελλείψει εμπνεύσεως. Και προσοχή, λέω ξέμεινε στη μέση, γιατί αν κάποιος αξίωνε όπως-όπως να την ολοκληρώσει θα πάθαινε το ίδιο με τον Φράνσις Φουκουγιάμα και το γραφικό πλέον, προ εικοσαετίας διακηρυκτικό άρθρο του περί του τέλους της Ιστορίας ή αλλιώς περί της καπιταλιστικής διαιώνισης. Και μην απορήσει κανείς, δεν αναγγέλλεται αυτοδικαίως το τέλος του καπιταλισμού. Δυστυχώς, για ακόμη μια φορά στην σύγχρονη παγκόσμια ιστορία είμαστε αναγκασμένοι απλώς να βιώνουμε και να διαπιστώνουμε τον πολυκύμαντο, αντιφατικό και πρωτίστως καταστροφικό χαρακτήρα του.

Δεδομένου ότι οι συνέπειες και οι επιπτώσεις της κρίσης, που ξεδιπλώνονται στο κοινωνικό στερέωμα και στις ζωές μας με ταχύτητες καταιγιστικές, είναι και γίνονται καθημερινά σε όλους μας γνωστές, εμείς οφείλουμε διαρκώς να υπερβαίνουμε την φαινομενολογία, και βασιζόμενοι σε μια κεντρική επιστημολογική αρχή να προχωρούμε ερμηνεύοντας τα ζοφερά τεκταινόμενα από το είδος, από τα πρωτογενή συναπτόμενα αίτια, με απλά λόγια από την ταυτότητα της σημερινής κρίσης τόσο του παγκόσμιου, όσο και του ελληνικού καπιταλισμού. 

Αυτό θα προσπαθήσω κι εγώ σήμερα να κάνω θέτοντας κωδικοποιημένα ορισμένες κατά τη γνώμη μου θεμελιακές διαπιστώσεις, πάνω στις οποίες εν συνεχεία θα επιχειρήσω να αναπτύξω ένα συνολικότερο σκεπτικό, στοχεύοντας παράλληλα σε ειδικότερες εκτιμήσεις που αφορούν ή συνδέονται στενά με την Ελλάδα».

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΥΛΛΟΓΟΥ "ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΡΔΑΤΟΣ" ΛΑΡΙΣΑΣ

Πολιτική εκδήλωση

Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΙΑΔΟΣΗΣ ΤΗΣ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ, «ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΡΔΑΤΟΣ» ΛΑΡΙΣΑΣ, διοργανώνει πολιτική εκδήλωση την Τρίτη 25/02/2014 και ώρα 7.00 μ.μ. σε αίθουσα εκδηλώσεων του ξενοδοχείου METROPOL στον 6^ο όροφο. Με θέματα και ομιλητές:

         "Οικονομική κρίση και ένταση των κοινωνικών ανισοτήτων", με ομιλητή τον ΚΥΡΙΑΚΟ ΚΑΤΣΑΡΟ, ΔΡ. ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ.

·      "Η ανάγκη του Λαϊκού Μετώπου και η διέξοδος από την κρίση", με ομιλητή τον ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΛΤΣΩΝΗ, ΕΠΙΚΟΥΡΟ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΘΕΩΡΙΑΣ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΥ, ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΙΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ.

Σήμερα ταλανιζόμαστε από πρωτοφανή και πολυποίκιλη επίθεση της βάρβαρης συμμαχίας κεφαλαίου-κυβέρνησης-Ευρωπαϊκής Ένωσης-ΔΝΤ και των άλλων ιμπεριαλιστικών οργανισμών. Τα πολιτικά κόμματα που κυβέρνησαν μέχρι σήμερα την Ελλάδα και είναι υπεύθυνα για την σημερινή κατάσταση βαρβαρότητας που βιώνει ο λαός μας, οι τριτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις που συναίνεσαν σε αυτή την πολιτική, αλλά και πολιτικές και συνδικαλιστικές κινήσεις, κινήματα και παράγοντες με τη στάση και τα έργα τους ανεξάρτητα αν το κάνουν συνειδητά ή μη, γίνονται συνένοχοι σε αυτή την επίθεση, με την αναμονή πολύ περισσότερο, την αδιαφορία, την παθητική επικύρωση.

Βιώνουμε ίσως τη μεγαλύτερη μεταπολεμικά οικονομική καπιταλιστική κρίση και ό,τι αυτή συνεπάγεται. Σήμερα η καπιταλιστική κρίση αξιοποιείται  για την πρωτοφανή επίθεση στο βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων, με απολύσεις, ανεργία, περικοπές μισθών συντάξεων και των όποιων λαϊκών εργατικών δικαιωμάτων. Αύριο, για να αναταχθεί αυτό το βάρβαρο σύστημα, ίσως καταφύγει και στο έσχατο μέσο, στους γενικευμένους ιμπεριαλιστικούς πολέμους που θα αφανίσουν τα πάντα.

 

Για όλα αυτά τα ζητήματα που αφορούν στην υπόστασή μας, στην υπόσταση του ίδιου του πλανήτη που ζούμε, καλούμε κάθε πατριώτη, κάθε δημοκράτη, κάθε προοδευτικό πολίτη, κάθε αριστερό και κάθε κομμουνιστή σε εκδήλωση–συζήτηση που διοργανώνει ο σύλλογος διάδοσης μαρξιστικής σκέψης «Γ.Κορδάτος» με εισηγητές έγκριτους επιστήμονες που θα περιγράψουν την κατάσταση που ζούμε και με τις προτάσεις τους, αλλά πολύ περισσότερο για να συμβάλλουμε μαζί μ’ αυτούς και όλοι εμείς που θα συμμετέχουμε στην εκδήλωση αυτή, ώστε να προσεγγίσουμε τους τρόπους και τα μέσα για τη διέξοδο απ’ αυτήν την κατάσταση. Να συμβάλλουμε ώστε να υπάρξει η αναγκαία σήμερα λαϊκή ανάταση, μέσα από ένα νέο λαϊκό μέτωπο-απαντοχή και ελπίδα αλλά και επιτακτικό καθήκον σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε.

Για την ανάγκη Λαϊκού Μετώπου

Η οικονομική κρίση και οι συνέπειες της για τη συντριπτική πλειοψηφία του εργαζόμενου λαού αλλά και για πολλές πλευρές της κοινωνικής ζωής, καθιστούν αναγκαία τη συζήτηση προτάσεων και την αναζήτηση λύσεων για τα τεράστια προβλήματα που βιώνει η πλειονότητα  των Ελλήνων. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είναι φανερό ότι πρέπει να σπάσουν τα δεσμά της τρόικας, της ΕΕ, του ΔΝΤ και των εγχώριων εταίρων τους. Είναι ανάγκη  η χώρα και ο λαός να απαλλαγούν από τη θηλιά της εκμετάλλευσης, της καταλήστευσης του κοινωνικού και φυσικού πλούτου, της καταπίεσης και του εκφασισμού κάθε πλευράς της πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις και η λιτότητα συντρίβει την οικονομία της  χώρας, η κατάσταση του λαού είναι οριακή. Αυτή η κατάσταση  είναι από μόνη της αρκετή για να αναδείξει την ανάγκη συγκρότησης ενός μετώπου αντίστασης και ανατροπής.

Αναγνωρίζοντας αυτή την ανάγκη, θα πρέπει να προσδιοριστούν οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που θα αντιπαλέψουν αυτή την κατάσταση, διαμορφώνοντας ταυτόχρονα το πλαίσιο των θέσεων που θα κινηθούν.

Ποιες κοινωνικές δυνάμεις έχουν ανάγκη από μια τέτοια διέξοδο; Πρώτα απ’ όλα, έχει ανάγκη η εργατική τάξη, ο βασικός παραγωγός του κοινωνικού πλούτου, οι εργατοϋπάλληλοι, η στρατιά των ανέργων. Έχουν ανάγκη τα μεσαία στρώματα της πόλης και του χωριού, οι μικρομεσαίοι επαγγελματίες και αγρότες, η εργαζόμενη και άνεργη διανόηση, οι επιστήμονες και οι καλλιτέχνες, η νεολαία, οι γυναίκες, τα κοινωνικά κινήματα για την εθνική ανεξαρτησία, την ειρήνη, για τις δημοκρατικές ελευθερίες, για το περιβάλλον, τα κινήματα αλληλεγγύης.

Κλειδί για την επίτευξη αυτής της λύσης είναι η ενότητα των λαϊκών δυνάμεων, πρώτα απ’ όλα η ενότητα της εργατικής τάξης.

Ένα τέτοιο Λαϊκό μέτωπο θα έχει αντιιμπεριαλιστικό, αντιμονοπωλιακό, περιεχόμενο. Θα είναι μέτωπο δημοκρατικό και πατριωτικό. Θα αντιμάχεται τα δεσμά της εξάρτησης από τις ΗΠΑ και την ΕΕ, θα αγωνίζεται για την εθνική ανεξαρτησία και την αποδέσμευσή του από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Θα παλεύει ενάντια στο σκληρό πυρήνα της αστικής τάξης, τα ντόπια και ξένα μονοπώλια.

Είμαστε υπέρ της άρνησης πληρωμής του χρέους και της μονομερούς διαγραφής του. Είμαστε υπέρ της κατάργησης των μνημονίων και όλων των δανειακών συμβάσεων και των νομοθετικών ρυθμίσεων που προκύπτουν απ’ αυτά.

Το Μέτωπο δεν μπορεί παρά να είναι μια κοινωνική και πολιτική συμμαχία, δεν μπορεί παρά να στηρίζεται στο μαζικό κίνημα, να έχει πρόγραμμα διεκδικήσεων και πάλης.

Προϋπόθεση για τη συμμετοχή σε μια τέτοια προσπάθεια δεν είναι η ιδεολογικο-πολιτική συμφωνία εφ όλης της ύλης, αλλά η συμφωνία σε ένα πλαίσιο με τέτοιο προσανατολισμό.

Η αγωνιστική ενότητα και συσπείρωση όχι μόνο δεν αναιρούν, αλλά υπογραμμίζουν τη δυνατότητα και την ανάγκη ιδεολογικο-πολιτικής διαπάλης ανάμεσα στις διάφορες δυνάμεις, που διατηρούν την αυτοτέλειά τους.

Ποιές πολιτικές δυνάμεις  μπορούν να συμμετέχουν σε ένα τέτοιο μέτωπο;

Ο λαός αναζητά, εναλλακτική λύση. Οι απαντήσεις έπρεπε να έρθουν από το χώρο της Αριστεράς, αλλά δυστυχώς δεν ήρθαν. Οι ηγεσίες των βασικών πολιτικών δυνάμεων που αυτοπροσδιορίζονται στο χώρο αυτό είναι εγκλωβισμένες σε αδιέξοδες για το λαό κατευθύνσεις.

Άλλες, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι υποταγμένες στη λογική του ευρώ και της ΕΕ., στη λογική των ανοιγμάτων στην κεντροαριστερά και στο κέντρο. Άλλες δυνάμεις, όπως η ηγεσία του ΚΚΕ αλλά και μέρος της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, φαίνεται να είναι εγκλωβισμένες σε μια πολιτική υπερεπαναστατικού απομονωτισμού, σε μια στείρα επαναστατική, αντικαπιταλιστική φρασεολογία χωρίς διατύπωση άμεσων, μεταβατικών προτάσεων διεξόδου, χωρίς πραγματική διάθεση συνεργασίας. Υπάρχουν όμως διάχυτες δυνάμεις που αναζητούν εναγωνίως τη διέξοδο. Κάποιες προβληματίζονται ή και πραγματοποιούν γόνιμη στροφή. Η συζήτηση μπορεί να αποσαφηνίσει περαιτέρω αυτές τις προσεγγίσεις.

Υπάρχει ακόμη η μεγάλη λαϊκή δεξαμενή, η μεγάλη κοινωνικο-πολιτική δύναμη των ανένταχτων αριστερών, προοδευτικών, δημοκρατικά και πατριωτικά σκεπτόμενων ανθρώπων. Υπάρχει η νέα γενιά που αναζητά μέσα από τους δικούς της δρόμους τα σύγχρονα απελευθερωτικά οράματα.

Σε αυτές τις συνθήκες της οικονομικής κρίσης και της αδυναμίας απάντησης του λαού απέναντι στην επίθεση που δέχεται, είναι φανερή η έλλειψη ενός κομμουνιστικού  κόμματος που θα αντιλαμβάνεται την αναγκαιότητα συγκρότησης ενός τέτοιου μετώπου και που με τον τρόπο δράσης και οργάνωσης του, θα μπορέσει να αποτελέσει το εργαλείο για την ανασύνταξη και την μαζικοποίηση του λαϊκού κινήματος.

*Ο σύλλογος «ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΡΔΑΤΟΣ» δεν είναι πολιτικός φορέας για να συμμετέχει σε πολιτικές κινήσεις. Θα συνδράμει την οποιαδήποτε προσπάθεια στη κατεύθυνση συγκρότησης ενός κοινωνικοπολιτικού μετώπου, που θα δώσει ελπίδα και προοπτική  στους αγώνες για την υπεράσπιση της ζωής και των δικαιωμάτων του λαού.

ΤΟ Δ.Σ. του Συλλόγου «ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΡΔΑΤΟΣ»

Αγώνας ενάντια στον κυβερνητικό αυταρχισμό

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΛΑΪΚΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ!

Η ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΥΤΑΡΧΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΡΟΪΚΑ ΘΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ!

ΟΛΟΙ ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ, ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 22 /1/14, ΣΤΙΣ 6 μ.μ. ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ

ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟ, ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ, ΠΕΜΠΤΗ, 22/1/14, 9 π.μ.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ, ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ, ΑΘΗΝΑΣ 67, ΤΡΙΤΗ 28/1/14, 1 μ.μ.

Εργαζόμενοι και εργαζόμενες, νέοι και νέες

Το αυταρχικό μαστίγιο που κρατά στα χέρια της η συγκυβέρνηση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, μαζί με τους τροικανούς επιτρόπους της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ, σφυρίζει όλο και πιο δυνατά, όλο και πιο στυγνά πάνω από τους εργαζόμενους  και νέους που αγωνίζονται συλλογικά, αλλά και πάνω από κάθε ξεχωριστό κεφάλι που σηκώνεται για να προασπίσει το μισθό, τη θέση εργασίας, τον ελεύθερο χρόνο, τη σύνταξη, το εισόδημα, τη δημόσια παιδεία και υγεία, το σπίτι, το μαγαζί, το χωράφι και το περιβάλλον από το τσεκούρι των μνημονίων. Σε μια εποχή πρωτόγνωρου κοινωνικού πλούτου, ο νέος εργασιακός μεσαίωνας των αγορών, των τραπεζιτών, των πολυεθνικών μονοπωλιακών ομίλων, σέρνει μαζί του μια σύγχρονη απολυταρχία που ρίχνει βαριά τη σκιά της στις παλιές ιστορικές κατακτήσεις και στις νέες ανάγκες των εργαζομένων και του λαού για δημοκρατία και ελευθερία. Στη χώρα μας, ο αντιδημοκρατικός κυβερνητικός παροξυσμός φτάνει σε σημείο κορύφωσης:

-          Αφού εξαπέλυσαν χημικό πόλεμο με τις ορδές των ΜΑΤ και της ΔΙΑΣ κατά των εργατικών λαϊκών συγκεντρώσεων και διαδηλώσεων, στις πλατείες, στις Σκουριές, στους υπό διαθεσιμότητα καθηγητές, στους σχολικούς φύλακες και αλλού, κι αφού κατήργησαν το πανεπιστημιακό άσυλο κι εφάρμοσαν τη βιομηχανία των «προληπτικών» προσαγωγών φοιτητών, έφτασαν στο αποκορύφωμα της απαγόρευσης των συγκεντρώσεων κατά της ελληνικής Προεδρείας και της ΕΕ με χουντικής έμπνευσης διάταγμα. Συνέλαβαν και δικάζουν τον καθηγητή Παύλο Αντωνόπουλο, για «συμμετοχή σε παράνομη συγκέντρωση» την οποία απαγόρευσε ο διευθυντής της ΓΑΔΑ, κατ’ εντολή του υπουργού Προστασίας του Πολίτη. Στη δίκη αυτή δικάζεται η συνταγματικά κατοχυρωμένη ελευθερία του συνέρχεσθαι και το δημοκρατικό αγωνιστικό φρόνημα.

-          Αφού συκοφάντησαν κι έσπασαν με τα ΜΑΤ μαχητικές απεργίες, όπως στην Ελληνική Χαλυβουργία, απέλυσαν ή απείλησαν με απόλυση αγωνιστές συνδικαλιστές και εργαζόμενους, όπως στους διοικητικούς υπαλλήλους των ΑΕΙ, κι αφού καταδίκασαν σχεδόν κάθε απεργία ως «παράνομη και καταχρηστική», σέρνουν στα δικαστήρια τους χαλυβουργούς και ολόκληρη την ΕΕ της ΠΟΕ-ΟΤΑ, εφάρμοσαν και τη βιομηχανία των επιστρατεύσεων, όπως στην ΟΛΜΕ και τους ναυτικούς, με αποκορύφωμα την πολιτική επιστράτευση διαρκείας επί ένα χρόνο των εργαζομένων στο Μετρό.

-          Αφού έστησαν ένα αντιδημοκρατικό νομικό, ελληνικό και ευρωπαϊκό οπλοστάσιο στο όνομα της «καταπολέμησης της τρομοκρατίας», εφαρμόζουν την τηλεοπτική και επικοινωνιακή τρομοκρατία ενάντια σε κάθε πολιτική και κοινωνική δύναμη και φωνή που εναντιώνεται στην πολιτική τους με τη συκοφαντία του «συνοδοιπόρου της τρομοκρατίας». Αποκορύφωμα η στοχοποίηση αγωνιστών, όπως ο συνταγματολόγος Δημ. Μπελαντής, που η ΝΔ έχει το θράσος να ζητά τη διαγραφή από το κόμμα του.

-          Κι αφού ανέχτηκαν, υπέθαλψαν και ενίσχυσαν τη νεοναζιστική Χρυσή Αυγή και τη δολοφονική εγκληματική δράση της, τώρα την αποστρατεύουν για να εκσυγχρονίσουν αποδεχόμενοι πλευρές της αντεργατικής, φασιστικής και ρατσιστικής πολιτικής της, αφήνοντας στο απυρόβλητο επιχειρηματίες, εφοπλιστές, μιντιάρχες και τις διασυνδέσεις τους στον κρατικό μηχανισμό, ενώ το φάντασμα της Ακροδεξιάς απλώνεται πάνω από όλη την Ευρώπη. Με το δόγμα των «δυο άκρων», η κυβέρνηση, ταυτίζοντας το λαϊκό ανυποχώρητο αγώνα με το νεοφασισμό, στρέφεται κατά του «εχθρού λαού».

Εργαζόμενοι και εργαζόμενες,

Η μόνιμη προσφυγή της αντιδραστικής πολιτικής στην καταστολή είναι επίδειξη δύναμης αλλά δεν αποτελεί ένδειξη δύναμης της κυβέρνησης. Το μαστίγιο είναι απόδειξη αδυναμίας ενός συστήματος που σε εποχή βαθιάς κρίσης του δεν μπορεί να πείσει, δεν μπορεί πλέον να χρησιμοποιεί το καρότο της συναίνεσης. Ωστόσο, η αδυναμία τους δεν σημαίνει ότι οι κυρίαρχοι γίνονται λιγότερο επικίνδυνοι. Χρειάζεται για αυτό να ορθώσουμε ένα ενωτικό μέτωπο πάλης για τις εργατικές λαϊκές ελευθερίες και τα δημοκρατικά δικαιώματα, ένα μέτωπο αλληλεγγύης και κοινής δράσης, ανεξάρτητα από πολιτική τοποθέτηση, σε κάθε κλάδο και εργαζόμενο που αγωνίζεται και διώκεται, για να νικήσει ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί.

Η τρομοκρατική, αυταρχική και κατασταλτική επιδρομή της κυβέρνησης και της τρόικα μπορεί να ανατραπεί!  Στην κατεύθυνση αυτή, διεκδικούμε κι απαιτούμε άμεσα από την κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ και από κάθε κυβέρνηση, από τη δικαστική εξουσία και το μιντιακό κατεστημένο:

-          Την αθώωση του Παύλου Αντωνόπουλου. Την παραίτηση του αστυνομικού διευθυντή της ΓΑΔΑ Κ. Μαχαιρίνα και του υπουργού Προ.Πο. Ν. Δένδια ως άμεσα υπεύθυνων για τις απαγορεύσεις των συγκεντρώσεων. Την κατάργηση κάθε νόμου και αστυνομικής πρακτικής που απαγορεύει ή περιστέλλει το δικαίωμα στην ελεύθερη συγκέντρωση και διαδήλωση. Την κατάργηση των χημικών, της οπλοφορίας κατά των λαϊκών διαδηλώσεων και τη διάλυση των ΜΑΤ και των ομάδων ΔΙΑΣ. Την επαναφορά του πανεπιστημιακού ασύλου.

-          Την άρση της επιστράτευσης των εργαζόμενων στο μετρό, την κατάργηση των νόμων που επιτρέπουν την επιστράτευση και κάθε νόμου που περιστέλλει το δικαίωμα στην απεργία. Το σταμάτημα της δικαστικής βιομηχανίας κατά των απεργιών. Την άρση των πειθαρχικών και δικαστικών διώξεων κατά των διοικητικών υπαλλήλων των ΑΕΙ.

-          Την ανάκληση των συκοφαντικών στοχοποιήσεων πολιτικών δυνάμεων και αγωνιστών από τη ΝΔ και τα αντίστοιχα ραδιοτηλεοπτικά μέσα, την κατάργηση των ελληνικών και ευρωπαϊκών τρομονόμων, που βαφτίζουν «τρομοκρατία» το μαχητικό λαϊκό κίνημα.

-          Την αντιμετώπιση της φασιστικής απειλής και του ρατσισμού με την πλήρη πολιτική απομόνωση και άμεση σύλληψη, παραπομπή σε δίκη και παραδειγματική τιμωρία όλων των εγκληματιών και δολοφόνων της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής και των συνεργατών τους σε αστυνομία, στρατό, μέσα ενημέρωσης και επιχειρηματίες χορηγούς της.

Επιτροπή Πρωτοβουλίας δημοκρατικών αντιφασιστικών κινήσεων, συνδικάτων και λαϊκών φορέων

Εκδήλωση του Συλλόγου στην Λευκάδα

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 11 Ιανουαρίου η εκδήλωση του νεοσύστατου παραρτήματος του Συλλόγου «Γιάννης Κορδάτος» στην Λευκάδα. Η συμμετοχή στην συζήτηση ήταν πολύ μεγάλη αφού στην εκδήλωση παραβρέθηκαν  περίπου εκατόν είκοσι άνθρωποι.

H εκδήλωση ξεκίνησε με τις προγραμματισμένες εισηγήσεις του Βασίλη Λιόση, του Ευτύχη Παπαδοπετράκη και του Γρηγόρη Αυδίκου ενώ συνεχίστηκε με πολλά ερωτήματα που τέθηκαν από τους παρευρισκόμενους ανοίγοντας έτσι μια πολύπλευρη συζήτηση για την αριστερά, τις άμεσες πιθανές εξελίξεις και βέβαια για την δυνατότητα ανάτασης του λαϊκού κινήματος με μια «μετωπική» πολιτική.

Η τόσο μαζική παρουσία του κόσμου αλλά και η μεγάλη διάρκεια της εκδήλωσης, με τις τοποθετήσεις και τα ερωτήματα των συμμετεχόντων σε αυτήν, μαρτυρά την αγωνία για την ανεύρεση λύσης στα σημερινά αδιέξοδα του ελληνικού λαού και το ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την πολιτική πρόταση του μετώπου. Η ανταπόκριση αυτή και η μαζική παρουσία στην εκδήλωση μας δεσμεύει για ακόμα ποιο αποφασιστικά βήματα στην βάση των καταστατικών μας αποφάσεων και επιδιώξεων.

 (Πηγή φωτογραφικού υλικού mylefkada / Μάριος Γαζής)

Εκδήλωση στο Πνευματικό Κέντρο Λευκάδας

Το νέφος της αιθαλομίχλης

Σαν να μην έφταναν όλες οι άλλες απειλές που ενέσκυψαν με την μορφή καταιγίδας, για την ίδια δυνατότητα επιβίωσης, ευρύτερων στρωμάτων της κοινωνίας μας -λόγω της τρέχουσας οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής και πολιτιστικής κρίσης,- ήρθε να προστεθεί και μια ακόμα: η επανεμφάνιση του νέφους της αιθαλομίχλης.

Φτώχεια, ανεργία, αβεβαιότητα και επαπειλούμενη ανεργία, περικοπές μισθών, συντριβή συντάξεων, κατάρρευση του όποιου κράτους πρόνοιας και αυτής της στοιχειώδους προστασίας της μισθωτής εργασίας -στο όνομα της "ευέλικτης εργασίας"- αποδόμηση των -έτσι κι αλλιώς- ανεπαρκών υπηρεσιών Δημόσιας Υγείας, πείνα, κατάθλιψη, αυτοκτονίες, ναρκωτικά, AIDS, αύξηση της νοσηρότητας και θνησιμότητας, μείωση του προσδόκιμου επιβίωσης των Ελλήνων (ιδιαίτερα για τα λαϊκά στρώματα), μετανάστευση, πλειστηριασμοί, υπογεννητικότητα, πλήρης υποβάθμιση του περιβάλλοντος (κυρίως αστικού), και μέσα σ’ αυτήν- η ύπουλη απειλή για την δημόσια υγεία- με την εγκατεστημένη πλέον κατάσταση, της παρουσίας του νέφους της αιθαλομίχλης.

Έτσι στο αίσθημα «απελπισίας» που διακατέχει ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, ήρθε να προστεθεί και αυτό της «ασφυξίας» που καθιστά δυσχερή και αυτήν ακόμα την δυνατότητα να αναπνέουμε -τουλάχιστον- καθαρό(;;!!!!) αέρα.

Η εξέλιξη αυτή αποτελεί συνέπεια της πλήρους υποβάθμισης των όρων διαβίωσης για τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα της κοινωνίας μας που επιβάλλει, η συγκεκριμένη κρίση.

Είναι λοιπόν προφανές, ότι κάθε προσπάθεια που επικεντρώνεται απλά, στις μετρητικές παραμέτρους του συγκεκριμένου φαινομένου της αιθαλομίχλης -αν δεν είναι- κινδυνεύει να λειτουργήσει αποπροσανατολιστικά για το προφανές και το αυτονόητο -που παραμένουν ζητούμενα- και καθιστούν αίολη – «ξεκρέμαστη» από τις αναγκαίες κοινωνικές και πολιτικές αναφορές, και αυτή καθεαυτή την επιστημονική γνώση και συμβολή.

Άλλωστε, τι νόημα έχει να περιορίζεσαι στο να προσδιορίζεις με επιστημονική επάρκεια το φαινόμενο του νέφους της αιθαλομίχλης και τις σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία των ανθρώπων, όταν αυτοί στους οποίους απευθύνεσαι έχουν να επιλέξουν ανάμεσα στο να υποφέρουν ή και να πεθάνουν από το κρύο, ή να κινδυνεύσουν να νοσήσουν λόγω του νέφους;;...

Πού είναι -τέλος πάντων- όλοι αυτοί (άτομα, συλλογικότητες, ΜΚΟ, κλπ) που μέχρι πριν λίγα χρόνια «κόμπαζαν» για τα ανθρώπινα δικαιώματα τα οποία ξαφνικά (;) μετατράπηκαν σε «δικαιώματα» που υπηρετούν -μόνο-τις ανάγκες της "θεοποιημένης" «Αγοράς»; και σήμερα κόπτονται για την "ανάπτυξη" μιας υποκριτικής αλληλεγγύης;...

Ωστόσο, για την ανάγκη μεγαλύτερης σαφήνειας για τα δεδομένα που σχετίζονται με το συγκεκριμένο φαινόμενο, είναι σκόπιμο να επισημανθούν τα εξής:

• Το νέφος της αιθαλομίχλης αποτελείται από αιωρούμενα σωματίδια που εκλύονται στην ατμόσφαιρα κατά την καύση άνθρακα, δηλαδή, λόγω της μαζικής χρήσης καυσόξυλου (και όχι μόνο) για τις ανάγκες θέρμανσης - σε συνθήκες επιχειρούμενης εξαθλίωσης των συνθηκών διαβίωσης ευρύτερων στρωμάτων - ειδικότερα μετά την αύξηση ( εξαπλασιασμό) της φορολογίας στο πετρέλαιο θέρμανσης που επιβλήθηκε στο όνομα της "καταπολέμησης" του λαθρεμπορίου καυσίμων...

• Τα σωματίδια αυτά -ανάλογα με το μέγεθος τους- κατατάσσονται σε 3 κατηγορίες:
Με διάμετρο 10 μικρά του μέτρου (pm 10)
" " 2,5 " " " (pm 2,5)
" " 1 " " " (pm 1)

Η επικινδυνότητα τους είναι αντιστρόφως ανάλογη με το μέγεθος τους. Δηλαδή, όσο μικρότερη η διάμετρος των σωματιδίων τόσο πιο ισχυρή είναι η βλαπτική τους επίδραση στον ανθρώπινο οργανισμό.

Ο διεθνώς αναγνωρισμένος αυτός κίνδυνος για την Δημόσια Υγεία οδήγησε τόσο την EE όσο και την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας, στην θεσμοθέτηση οριακών τιμών για τις συγκεντρώσεις των συγκεκριμένων περιβαλλοντικών ρύπων.

Τα όρια αυτά για την EE και την χώρα μας είναι:

Για τα αιωρούμενα σωματίδια διαμέτρου 10 μικρών του μέτρου (pm 10)

40 μg/m3 αέρα, ως ετήσιος μέσος όρος συγκέντρωσης

50 μg/m3 αέρα - ημερήσιο όριο - για το οποίο δεν είναι επιτρεπτή η υπέρβαση για περισσότερες από 35 φορές/έτος.

Πρακτικά, στην Αθήνα (αλλά και τα άλλα αστικά κέντρα) οι ημερήσιες αντίστοιχες συγκεντρώσεις υπερβαίνουν τα παραπάνω όρια, σε καθημερινή σχεδόν βάση, ενώ αρκετές φορές, καταγράφονται συγκεντρώσεις ακόμα κι 7πλάσιες των ορίων.

Οι βλαπτικές επιπτώσεις στην υγεία του εκτεθειμένου πληθυσμού αφορούν:
την επιδείνωση των προβλημάτων υγείας σε πάσχοντες από χρόνια αναπνευστικά νοσήματα (άσθμα, χρόνια βρογχίτιδα, χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, αναπνευστική ανεπάρκεια, αλλεργίες)
Την αύξηση του σχετικού κινδύνου για την εμφάνιση καρκίνου στον πνεύμονα (η αιθάλη αποτελεί αναγνωρισμένο καρκινογόνο παράγοντα)
Την συσχέτιση (επιδημιολογικά) με την εμφάνιση αυξημένης συχνότητας εμφραγμάτων του μυοκαρδίου , εγκεφαλικών επεισοδίων, και γενικότερα την εγκατάσταση αθηροσκληρυντικών αλλοιώσεων στο καρδιαγγειακό σύστημα

«Επιδημιολογικές μελέτες έχουν καταδείξει ότι η μείωση της ετήσιας μέσης τιμής στην συγκέντρωση των σωματιδίων (pm10) στα 20μg/m3 (από τα 40) στην Αθήνα , θα μπορούσε να συμβάλλει στο να προληφθούν 5.000 πρόωροι θάνατοι/έτος (βλέπε αποτελέσματα Ευρωπαϊκού Ερευνητικού προγράμματος APHEIS).

Τέλος,

Είναι σκόπιμο να υπογραμμιστεί (απαντώντας και στο ερώτημα που διαχρονικά διατυπώνεται από το πολιτικό μας σύστημα: ("φέρτε μου έναν νεκρό από το νέφος") ότι κριτήριο για την σοβαρότητα και τις προτεραιότητες στην αντιμετώπιση των προβλημάτων Δημόσιας Υγείας είναι:
Τόσο η ύπαρξη μικρού Σχετικού κινδύνου στον οποίο όμως εκτίθεται μεγάλο μέρος του πληθυσμού.
όσο και η ύπαρξη αυξημένου Σχετικού κινδύνου στον οποίο εκτίθεται μικρό μέρος του πληθυσμού.

Αυτά σαν υπενθύμιση για όσους παριστάνουν ότι δεν γνωρίζουν...



Αθήνα Δεκέμβριος 2013

Χ. ΧΑΤΖΗΣ
Ιατρός Εργασίας
Διδάκτωρ Ιατρικής Παν/μίου Αθηνών

Η τοποθέτηση του Συλλόγου στην σύσκεψη του Σχεδίου Β

O Σύλλογος διάδοσης της μαρξιστικής σκέψης Γ. ΚΟΡΔΑΤΟΣ συμμετείχε με αντιπροσωπεία του που την αποτελούσαν η Μαρία Σουάνη και ο Βαγγέλης Βρουλιδάκης στη σύσκεψη φορέων που πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία του Σχεδίου Β.

Στη σύσκεψη ο Σύλλογος διάδοσης της μαρξιστικής σκέψης Γ. ΚΟΡΔΑΤΟΣ, υπογραμμίζοντας ότι από τη φύση του δεν μπορεί να συμμετέχει σε πολιτικές διεργασίες αλλά μόνο να συμβάλλει στους σχετικούς προβληματισμούς, ανέπτυξε τις θέσεις του:

·         για την επείγουσα αναγκαιότητα δημιουργίας ενός λαϊκού, αντιιμπεριαλιστικού, αντιμονοπωλιακού, δημοκρατικού μετώπου 

·         για την αναγκαιότητα ανασυγκρότησης του κομμουνιστικού κινήματος που αποτελεί προϋπόθεση σταθερότητας και προοπτικής του όποιου μετωπικού εγχειρήματος.

Η τοποθέτηση του Συλλόγου διάδοσης της μαρξιστικής σκέψης Γ. ΚΟΡΔΑΤΟΣ στη σύσκεψη, που έγινε από τη Μ. Σουάνη, έχει ως εξής:

«Αγαπητοί φίλοι  και  συναγωνιστές,

Η λιτότητα συντρίβει την οικονομία της  χώρας , και η κατάσταση του λαού είναι οριακή. Αυτή η κατάσταση  είναι από μόνη της αρκετή για να αποδείξει την ανάγκη συγκρότησης ΜΕΤΩΠΟΥ.

Το λαϊκό κίνημα είναι γονατισμένο και οι αγώνες έντονοι αλλά αποσπασματικοί, με μεγάλες ευθύνες γι’ αυτό τόσο του ΣΥΡΙΖΑ όσο και του ΚΚΕ. Σήμερα δεν δείχνει ακόμη ότι ο λαός έχει αποφασίσει δρόμο αντεπίθεσης και πάλης, και σε αυτό οφείλεται ίσως η δυσκολία της σημερινής συζήτησης. Γιατί διαφορετικά θα σκεφτόμασταν  εάν μας πίεζαν μυριάδες άνθρωποι και αποφασισμένοι στους δρόμους.

Ο Σύλλογος Διάδοσης της Μαρξιστικής Σκέψης  «ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΡΔΑΤΟΣ» έχει καταθέσει την άποψή του για το ΜΕΤΩΠΟ εγγράφως, καθώς και την παρουσίασε σε εκδήλωση- συζήτηση. Για την οικονομία της συζήτησης δεν θα την αναπτύξω σήμερα, θα αναφερθώ μόνο στα σημεία διαφωνίας μας με το σχέδιο συζήτησης που προτάθηκε από το PLAN B’.

·         Είμαστε υπέρ της άρνησης πληρωμής του χρέους και της μονομερούς διαγραφής του και θεωρούμε αναποτελεσματική και αδιέξοδη τη θέση της  στάσης  πληρωμών.

·         Είμαστε με σαφήνεια υπέρ της κατάργησης των μνημονίων και όλων των δανειακών συμβάσεων και των νομοθετικών ρυθμίσεων που προκύπτουν απ’ αυτά.

·         Είμαστε υπέρ της αποδέσμευσης από την Ε.Ε. Άλλωστε καμία πολιτική βιομηχανικής, αγροτικής ανάπτυξης της χώρας ή υπεράσπισης του κόσμου της εργασίας δεν μπορεί να εφαρμοστεί παράλληλα με τις συνθήκες της Λισσαβόνας, του Άμστερνταμ, ή την  ΚΑΠ.

·         Εκτιμάμε επίσης ότι ο προσδιορισμός «αντικαπιταλιστικό», που θέτουν οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ,  στενεύει πολύ τα όρια του μετώπου.

Η δική μας θέση  για το Αντιμονοπωλιακό Αντιιμπεριαλιστικό Δημοκρατικό Μέτωπο αφορά σε έναν άλλο δρόμο ανάπτυξης της χώρας με επίκεντρο τα συμφέροντα, τα δικαιώματα και τις ανάγκες του εργαζόμενου ανθρώπου, και σε σύγκρουση με τα συμφέροντα των μονοπωλίων και των πολυεθνικών και τις επιδιώξεις των ιμπεριαλιστικών οργανισμών που προσδένουν τη χώρα στο άρμα της εξάρτησης.

Από τη δική μας πλευρά ακριβώς επειδή δεν είμαστε πολιτικό κόμμα, αλλά σύλλογος –μαρξιστικός όμιλος- και διαθέτουμε μια ιστοσελίδα αλλά όχι διάρθρωση βάσης, έχουμε αποφασίσει στο Δ.Σ. ότι δεν θα συμμετέχουμε σε αυτήν τη φάση σε κανέναν πολιτικό σχηματισμό συνεργασίας. Παρακολουθούμε και θα συμβάλουμε με την άποψή μας στις συζητήσεις, όμως δεν είναι δυνατόν να συμμετέχουμε οργανικά σε σχήματα.

Θα είναι όμως σημαντικό βήμα η κοινή δράση πάνω στα καυτά προβλήματα του λαού στις γειτονιές, στα σχολειά, στους χώρους δουλειάς. Με συσπειρώσεις για την ανεργία, για να μην περάσει καμία κατάσχεση σπιτιού, για να μην πεινάσει ο λαός.

Θεωρούμε επίσης ανάγκη για την ανάπτυξη ενός μετώπου που θα είχε τη μαζικότητα και την αποτελεσματικότητα του ΕΑΜ, τη συμμετοχή του ΚΚΕ. Κι αυτή η έλλειψη που την αισθανόμαστε όλοι μας, θέτει το στόχο δημιουργίας προϋποθέσεων για τη συγκρότηση ή  την ανασυγκρότηση του Κομμουνιστικού Κόμματος.

Το Δ.Σ. του Συλλόγου διάδοσης της μαρξιστικής σκέψης Γ. ΚΟΡΔΑΤΟΣ

Αθήνα, Δεκέμβρης 2013

Οι εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο

Στις 8 Νοεμβρίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο πραγματοποιήθηκε συζήτηση του Συλλόγου διάδοσης της μαρξιστικής σκέψης "Γιάννης Κορδάτος" με θέμα "Οι εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο" και εισηγήτρια την δημοσιογράφο Χριστίνα Μαυροπούλου. Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της εισήγησης.

 

Οι εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο

Τα τελευταία χρόνια και ειδικά με το ξέσπασμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης το 2007, που ξεκίνησε από τις ΗΠΑ, έχει ξεκινήσει η σταδιακή αποδόμηση του μύθου «του νέου αμερικανικού αιώνα» ή του «αμερικανικού πλανήτη»,  μύθος που καλλιεργήθηκε από το 1991 και ειδικά από την κυβέρνηση Τζορτζ Ου. Μπους που προώθησε και τη θεωρία του «νέου αμερικανικού αιώνα».  

Η σταδιακή αυτή αποδόμηση έχει δημιουργήσει ένα κενό που προσπαθεί να καλυφθεί από διάφορες απόψεις και θεωρίες. Επικρατέστερη όλων η θεωρία περί εμφάνισης ενός «πολυπολικού  κόσμου», που ειδικότερα αρεσκόταν να αναφέρει ο πρώην πρόεδρος της Βραζιλίας, Λουίας Ινάσιου Λούλα ντα Σίλβα.  Κυρίως επιδιώκοντας να πείσει για την άνοδο της Βραζιλίας, όχι μόνο ως περιφερειακή δύναμη αλλά και για την ανάδυσή της ως μεγάλη δύναμη στην παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα.  Η θεωρία θέλει ότι ο «πολυπολικός κόσμος» υποτίθεται «θα διαδεχθεί τον υφιστάμενο μονοπολιτικό κόσμο, που επικράτησε τουλάχιστον σε εικονικό επίπεδο μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ». Μέχρι στιγμής όμως αυτό που βιώνουμε είναι μία ασαφής, θολή, και ασχηματοποίητη κατάσταση, που ελλοχεύει πλείστους κινδύνους.

Είναι γεγονός η σχετική αποδόμηση του μύθου περί της  αμερικανικής παντοδυναμίας ωστόσο δεν είναι απόλυτη και επίσης δεν έχουν εμφανιστεί ακόμη οι συντελεστές ενός παγκόσμιου πολυπολικού συστήματος. Δεν αρκεί να υπάρξουν μερικές ή αρκετές χώρες που μπορούν να διαδραματίσουν ένα ισχυρό και κυρίως αυτόνομο ρόλο, πρέπει α ακολουθηθούν από πολιτικές τέτοιες που να προσδίδουν μία νέα δυναμική στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα. Ωστόσο είναι σχεδόν αδύνατο καθώς  οι περισσότερες από αυτές ναι μεν συνεργάζονται αγαστά σε κάποια ζητήματα,, περιφερειακά ή παγκόσμια, ωστόσο την ίδια στιγμή είναι αντίπαλες καθώς διαγκωνίζονται αφού διεκδικούν τον ίδιο χώρο.

Η Ρωσία αν και σχετικά αποδυναμωμένη αποτελεί το μεγαλύτερο μέλημα των ΗΠΑ αλλά και της ΕΕ που η επέκτασή της προς Ανατολάς την φέρνει σε τροχιά σύγκρουσης. Η Ρωσία ειδικά μετά τις εξελίξεις στη Συρία και το Ιράν που την επανεμφάνισαν ως μεγάλο διεθνή παίκτη, να σημειώσουμε και με τη συγκατάθεση των ΗΠΑ. αποτελεί το μεγάλο γεωστρατηγικό αντίπαλο της Δύσης κυρίως όμως της ΕΕ.

Η Κίνα ανέρχεται συνεχώς αλλά  εξακολουθεί να υπολείπεται ως στρατιωτική δύναμη ενώ γεωγραφικά παραμένει εγκλωβισμένη στην περιοχή της Ανατολικής Ασίας δίχως να μπορεί να καθυποτάξει την Ταϊβάν.  Ωστόσο είναι η δεύτερη οικονομία του πλανήτη…

Update: Σημαντική εξέλιξη των τελευταίων ημερών η ζώνη αντιαεροπορικής άμυνας που η Κίνα εγκαθίδρυσε μονομερώς στις 23 Νοεμβρίου, Η ζώνη αυτή καλύπτει ένα μεγάλο τμήμα της Ανατολικής Σινικής Θάλασσας, μία περιοχή που περιλαμβάνει τα νησιά Σενκάκου. Ένα αρχιπέλαγος διοικείται από Ιαπωνία αλλά το διεκδικεί η Κίνα, η οποία τα ονομάζει Ντιαογιού.

Το σύστημα της  Ανατολικής Μεσογείου

Με βάση αυτά τα δεδομένα οι εξελίξει ς το υπό-σύστημά της Ανατολικής Μεσογεείου επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό από πέντε κύριους παράγοντες: 

1.Τη ζήτηση για φυσικό αέριο στην Ευρώπη και ειδικά στην ΕΕ και τις ενεργειακούς οδούς. η πλειονότητα των οποίων σε παγκόσμιο επίπεδο εστιάζονται ή διαπερνούν την περιοχή.  Παγκόσμιο «σημείο» τα Στενά του Ορμούζ.

Δεν είναι τυχαίο που η Μεσόγειος αντιμετωπίζεται ως ενιαίος γεωπολιτικός χώρος, στον οποίο συμπεριλαμβάνεται, επί της ουσίας, και η Βόρεια Αφρική (Μαγκρέμπ), η Μέση Ανατολή, το Κέρας της Αφρικής και φυσικά ο Περσικός Κόλπος.  Η προσέγγιση αυτή υποδεικνύει και το βασικό λόγο γιατί η περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου έχει ειδική βαρύτητα για τις μεγάλες ιμπεριαλιστικής δυνάμεις.  Μία βαρύτητα που επιβάλλει την συνεχώς εντεινόμενη στρατιωτικοποίηση της περιοχής, τη μεγαλύτερη που παρατηρείται σε παγκόσμια κλίμακα. Σε μία περιοχή που μάλιστα έχει δύο ακανθώδη και άλυτα για δεκαετίες προβλήματα που εν δυνάμει και ανά πάσα στιγμή μπορούν να προκαλέσουν μία νέα ανάφλεξη: το Κυπριακό και το Παλαιστινιακό. 

Ειδικής μνείας σε αυτό το σημείο χρήζουν οι εξελίξεις στο Τρίγωνο Ισραήλ-Κύπρος Ελλάδα με τις εξελίξεις να αφορούν και τη χώρα μας άμεσα.

Ο λόγος αφορά την έρευνα και εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων στη Λεκάνη της Λεβαντίνης. 

Σε κάθε περίπτωση η προοπτική αξιοποίησης των ισραηλινών -και προσεχώς και των κυπριακών- αποθεμάτων φυσικού αερίου και πιθανώς η μελλοντική έρευνα και εξόρυξη υδρογονανθράκων  στον ελλαδικό χώρο  και η μεταφορά τους στις ευρωπαϊκές αγορές, έστω και σε εύθετο χρόνο, απειλούν την πρωτοκαθεδρία της Gazprom στην ενεργειακή τροφοδοσία της Ευρώπης. Και εάν πρόκειται για ζήτημα που άπτεται ενός μακρινού μέλλοντος, ωστόσο όσον αφορά στο Ισραήλ ήδη οι διεθνείς αναλυτές κάνουν λόγο ήδη για την «μεγάλη ενεργειακή δύναμη». 

Απολύτως λογικό και αναμενόμενο, η ΕΕ να προσβλέπει με ιδιαίτερη αδημονία τα αποτελέσματα της δραστηριότητας για την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων στην λεκάνη της Λεβαντίνης καθώς θα μπορέσει, κυρίως η Γερμανία, να ανεξαρτητοποιηθεί από το ρωσικό μονοπώλιο στην αγορά ενέργειας. 

Εκ παραλλήλου ενδιαφέρον παρουσιάζουν  και οι δραστηριότητες για την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων στο Ιόνιο. Ήδη από τον Ιούλιο έχουν δωθεί παραχωρήσεις με τη λογική του «Open Door»  στον Πατραϊκό στην ΕΛΠΕ-EDISON-PETROCELTIC και τη χερσαία περιοχή Ιωαννίνων στην ENERGEAN-PETRA. Στο Κατάκωλο, συναγωνίζονται η ENERGEAN με τη Schlumberger αφενός και η GREKOIL Ventures αφετέρου.  Πρόκειται για  πραγματικό ξεπούλημα του ελληνικού πλούτου,  με εξαιρετικά δυσμενείς όρους, δεδομένης της κρίσης, των δανειακών συμβάσεων και των εκχωρήσεων.

2. Η στάση της ΕΕ

Από την εποχή της υπογραφής της Συμφωνίας του Μάαστριχτ , το 1992, ο στόχος δεν ήταν άλλος από την δημιουργία των προϋποθέσεων για το ευρωπαϊκό κεφάλαιο για την προώθηση των συμφερόντων του,  τη βέλτιστη αξιοποίηση των ευρωπαϊκών δυνατοτήτων μέσα σε ένα περιβάλλον οξυνόμενου παγκόσμιου ανταγωνισμού και φυσικά και την επέκτασή τους σε νέες «ανεξερεύνητες» περιοχές όπως τα Βαλκάνια, την Ανατολή Ευρώπη και εκ νέου στις παλιές τους αποικίες στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή.

Ίσως η μεγαλύτερη επιτυχία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού την τελευταία 20ετία μπορεί να θεωρηθεί η παρεμπόδιση της ΕΕ να βαδίσει πιο γρήγορα προς τη συγκρότηση ενός ενιαίου ανταγωνιστικού ιμπεριαλιστικού πόλου.  Η δομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, που δονεί συθέμελα και την ΕΕ, έχει ως μεγαλύτερα θύματα, όχι τυχαία, τις χώρες της Μεσογείου. Ένας χώρος, θεωρητικά κρίσιμος για το μέλλον της ίδιας της ΕΕ, όχι μόνο υπό το σκεπτικό της επέκτασής της σφαίρας επιρροής της αλλά και κρίσιμης περιοχής για την ίδια την επιβίωσή της.

Δεν τυχαίο που οι ευρωπαϊκές χώρες πρωτοστάτησαν στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας, ούτε τυχαίες ήταν οι προσπάθειες για τη δημιουργία Ευρωμεσογειακής ζώνης συνεργασίας. Οι γερμανικές και ισπανικές εταιρίες παραγωγής ηλιακής ή αιολικής ενέργειας δεσπόζουν στη Βόρεια Αφρική. Μπορεί η ΕΕ να εμφανίστηκε διχασμένη έναντι του πολέμου στο Ιράκ αλλά αυτό αφορούσε μόνο στο «επίσημο» επίπεδο του πεδίου μαχών. Εκτοτε βέβαια πολλά έχουν αλλάξει.  Η κρίση ουσιαστικά «εξαφάνισε» το γαλλογερμανικό άξονα. Βρετανία και Γαλλία έχουν από το 2010 μία χαρακτηριζόμενο ως πρωτοφανή αμυντική/πυρηνική συμμαχία, και από κοινού οι δύο χώρες πρωτοστάτησαν στην επέμβαση στη Λιβύη, αν και τεχνικά υστερούσαν, οπότε και δικαιωματικά ανέλαβαν οι ΗΠΑ… Οι δύο αυτές χώρες προσπάθησαν να επιβάλλουν εκ νέου αυτή την πολιτική και στη Συρία, όπου ο πλανήτης έφτασε στα πρόθυρα του πολέμου. Για να εμφανιστεί ως δια μαγείας ο ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν και ο αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα να αποδεχτεί το σχέδιο για να αποσοβηθεί (άραγε προσωρινά;) ο πόλεμος. 

Δεν είναι πάντως λίγοι αναλυτές που υποστηρίζουν ότι η ατζέντα της αμυντικής συμμαχίας μεταξύ Γαλλίας-Βρετανίας αποτελεί προπομπό της ευρωπαϊκής στρατιωτικής ενοποίησης καθώς έχει αφομοιωθεί αυτούσια από την ΕΕ και αποτελεί ένα «σχέδιο επί χάρτου» για την ενοποίηση των πολιτικών δυνάμεων καταστολής και πολέμου του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού. Ένα ακόμη σχέδιο ενοποίησης είναι αυτό της ευρωπαϊκής αγοράς ενέργειας με έμφαση στα καύσιμα, συμπεριλαμβανομένου και του φυσικού αερίου. Σχέδια που συνεπάγονται ότι η ΕΕ θα προωθήσει μελλοντικά και στρατηγικές που υλοποιούν αυτές τις «δεσμεύσεις».

Από την άλλη η Γερμανία, που εμφανίζεται μονίμως ως ο επιτήδειος ουδέτερος  -  άρνηση οποιοιδήποτε είδους συμμετοχής στον πόλεμο στο Ιράκ αν και η γερμανική μυστική υπηρεσία BND με πράκτορές της στο έδαφος ενημέρωνε τους «κακούς αμερικανο0βρετανούς ιμπεριαλιστές«, άρνηση συμμετοχής και λεκτικής στήριξης μόνο και στην περίπτωση της Λιβύης και της Συρίας. Ωστόσο, στις αναλύσεις περνά σε δεύτερη μοίρα και ασφαλώς δεν ερμηνεύεται με βάση τις ευρύτερες εξελίξεις η παρουσία των γερμανικών στρατευμάτων και το γεγονός ότι οι γερμανικές πωλήσεις όπλων προς τις χώρες της περιοχής, οι οποίες μάλιστα κρατούν ιδιαίτερα εχθρική στάση προς το Ιρανικό καθεστώς, έχουν εκτοξευτεί τα τελευταία χρόνια.  Υποτίθεται με αυτό τον τρόπο η Γερμανία συμβάλλει στην απομόνωση του Ιρανικού καθεστώτος, εξοπλίζει –κερδίζοντας βέβαια χρυσοφόρα συμβόλαια- τους ανταγωνιστές του Ιράν στην περιοχή, ενισχύοντας ταυτόχρονα την εσωτερική σταθερότητα βάναυσων καθεστώτων. 

Σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση οι πωλήσεις όπλων στις χώρες του Κόλπου, μετά από συμφωνία με το Συμβούλιο του Κόλπου έχουν φτάσει σε επίπεδα ρεκόρ καθώς η γερμανική κυβέρνηση έδωσε το πράσινο φως για τις εξαγωγές όπλων αξίας 817 εκατομμυρίων ευρώ σε έξι χώρες του Κόλπου. Κατάρ, Κουβέιτ, Ομάν Σαουδική Αραβία και Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα.  Επίσης,  επί τροχάδην στην ανάπτυξη των γερμανικών στρατιωτικών δυνάμεων παγκόσμια. η Bundeswehr, η Luftwaffe, η Bundesmarine και η γερμανική υπηρεσία πληροφοριών, η BND, έχουν μια συνδυασμένη ανάπτυξη από τη Μεσόγειο μέχρι την νότια ακτή του Λιβάνου, και νοτιότερα από το Κέρας της Αφρικής μέχρι τον Περσικό Κόλπο, τα ανατολικά του Αφγανιστάν και βορειοανατολικά στο Ουζμπεκιστάν. 

3. Τη στάση των ΗΠΑ

Η ισχύς του αμερικανικού ιμπεριαλισμού σταδιακά υποδομείται και ο βασικός λόγος είναι ότι αντιμετωπίζει μία βαθύτατη κρίση όχι στόχων αλλά δυνατοτήτων. Η φθίνουσα πορεία της αμερικανικής οικονομίας,  οφείλεται στην αιμορραγία των πολέμων στο Ιράκ και το Αφγανιστάν αλλά κυρίως στην στάση των κρατών της Λατινικής Αμερικής που απέτρεψαν την επέκταση και της εφαρμογή της Ελεύθερης Ζώνης Εμπορίου.  Οι Ηνωμένες Πολιτείες εδώ και καιρό δεν δύναται να κατακτήσουν τους στόχους τους καθώς δεν μπορούν να τους επιβάλλουν με οικονομικούς  όρους αφού είναι σε μεγάλο βαθμό εξαρτώμενες με άλλα ιμπεριαλιστικά και οικονομικά κέντρα και κυρίως με την Κίνα. 

Ο ρόλος του δολαρίου και ως παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος αμφισβητείται πλέον ανοικτά, κυρίως από τις χώρες της BRICSA –Βραζιλία, Ρωσία, Κίνα Ινδία και Νότιος Αφρικής. Ωστόσο η στρατιωτική τους υπεροπλία είναι τέτοια που μπορούν με πολεμικούς όρους να επιβάλλουν την πολιτική τους. Όμως οι επιλογές, όσον αφορά την τακτική. εκ μέρους της αμερικανικής κυβέρνησης υπό τον πρόεδρο Ομπάμα έχουν διαφοροποιηθεί σε σχέση με το πρόσφατο πολεμικό παρελθόν του προκατόχου του Μπους.  Έχει επιλεγεί ένα πιο ευλύγιστο σχήμα επεμβάσεων, ακόμη και εντός της αμερικανικής επικράτειας εάν καταστεί αναγκαίο, γεγονός που είναι πρωτοφανές, από ένα ευλύγιστο σχήμα «μυστικών αποστολών», δηλαδή μισθοφόρων και ειδικών δυνάμεων –με τη σύζευξη της CIA και  Πενταγώνου- επιθέσεων σε στόχους με μη επανδρωμένα αεροσκάφη και επεμβάσεων αστραπής όπως αυτής για τη δολοφονία του Μπιλ Λάντεν και πρόσφατα στη Λιβύη και τη Σομαλία.

Αν και εδώ και δύο χρόνια οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αλλάξει το αμυντικό τους δόγμα, από την Ευρώπη και την ευρύτερη περιοχή στην Ασία ως το επίκεντρο των εθνικών τους συμφερόντων γεγονός παραμένει ότι δώδεκα χρόνια μετά τον πόλεμο στο Αφγανιστάν και την έναρξη του «πολέμου κατά τρομοκρατίας», δέκα χρόνια μετά τον πόλεμο στο Ιράκ –αμφότερες με στόχο την εδραίωση και επέκταση της αμερικανικής περιφερειακής επιρροής μέσα από την εξόντωση των αντιπάλων– η πραγματική θέση της Ουάσιγκτον στη μία χώρα μετά την άλλη, συμπεριλαμβανομένων των βασικών της συμμάχων στην περιοχή, είναι ασθενέστερη από ποτέ.

Αναλυτές στις Ηνωμένες Πολιτείες επιμένουν ότι πρόκειται για μία «ρεαλιστική προσέγγιση» της κυβέρνησης Ομπάμα βάσει των νέων δεδομένων, που θέλουν εξαιρετικά κοστοβόρα την επιχείρηση στρατιωτικής διασφάλισης των πετρελαϊκών οδών στα στενά του Ορμούζ 0όπου οι ΗΠΑ εξασφαλίζουν την ασφαλή διέλευση των πετρελαιοφόρων για τις αγορές κυρίως της Κίνας και της Ινδίας, κάτι που ενδεχομένως ερμηνεύει και τη στάση των δύο χωρών όσον αφορά την διακριτική απόστασή τους από μία ενδεχομένη πολεμική αναμέτρηση στο πλατώ της Συρίας, παρά τη λεκτική τους καταδίκη.  Επίσης, επισημαίνουν ότι η τεχνολογία και η δυνατότητα ανακάλυψης και αξιοποίησης των σχιστολιθικών κοιτασμάτων θα καταστήσουν τις ΗΠΑ τη μεγαλύτερη πετρελαιοπαραγωγό χώρα στον πλανήτη το 2016. Συνεπώς η εξάρτηση από το πετρέλαιο των χωρών του Κόλπου δεν ήταν αυτή που ήταν στο παρελθόν.

Το κυριότερο ωστόσο είναι ότι οι ΗΠΑ όντως μετατοπίζουν το ενδιαφέρον τους στην Ασία και επιθυμούν συγκέντρωση δυνάμεων και ισχύος έναντι της Κίνας, της μοναδικής μέχρι στιγμής που μπορεί να αμφισβητήσει την κυριαρχία τους.

Όποιοι και εάν είναι οι λόγοι,  και μέχρι νεωτέρας καθώς η αμερικανική πολιτική μπορεί να αλλάξει και πάλι, βρισκόμαστε μπροστά σε μία «σεισμική αλλαγή». Για πρώτη φορά από το 1945 η περιοχή δεν συνιστά προτεραιότητα των ΗΠΑ, είτε γιατί δεν μπορούν πλέον είτε γιατί δεν θέλουν, είτε και για τα δύο μαζί.  Αυτό προκαλεί τεκτονικές αλλαγές και πολλαπλές αντιδράσεις, καθώς γίνεται και εις βάρος χωρών με παραδοσιακές συμμαχίες και σχέσεις, όπως το Ισραήλ και η Σαουδική Αραβία.

4.Η στάση των υπολοίπων χωρών κυρίως της Ρωσίας και της Κίνας

Το κενό που αφήνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες σπεύδουν να το καλύψουν οι Ρώσοι και με δεδομένη τη συγκατάθεση της αμερικανικής κυβέρνησης, όπως έγινε στην περίπτωση της Συρίας.

Ο Ρώσος πρόεδρος, Βλαντίμιρ Πούτιν, επιδιώκει να εμφανιστεί ως «ισχυρός» διαμεσολαβητής κρίσεων» και πιέζει συνεχώς προς όλες τις κατευθύνσεις.

Ωστόσο, πέραν της Συρίας και του Ιράν, δύο χώρες που βρέθηκαν στο στόχαστρο, το Κρεμλίνο έχει και άλλα σχέδια κι έχει εκπονήσει τη δική του στρατηγική που άρχισε να υλοποιείται αμέσως μετά τις εξεγέρσεις των λαών της περιοχής, στις αρχές του 2011.  Ρωσικές αντιπροσωπείες γυρνούν τις χώρες και υπογράφουν σειρά συμφωνιών συνεργασίας  με τελευταία αυτή με την Αίγυπτο περί πώλησης αμυντικών πυραυλικών συστημάτων στην Αίγυπτο, ύψους 2 δισ. δολαρίων. Μία συμφωνία που θυμίζει την εποχή Νάσερ… Το αποτέλεσμα είναι ότι 22 χρόνια μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, η ρωσική επιρροή φαίνεται να ανακτά το «πολύτιμο χαμένο έδαφος». Πάντως, για Ρώσους αναλυτές  η έμφαση αυτή του Πούτιν στις μεγάλες επιτυχίες στην εξωτερική πολιτική, επιχειρεί να αποστρέψει την κοινή γνώμη από τα εσωτερικά προβλήματα και την κρίση που βιώνει η ρωσική κοινωνία. 

Εξάλλου, κανείς δεν περιμένει ότι οι Αμερικανοί θα «αποσυρθούν» από την περιοχή,  επομένως ο διαγκωνισμός για επιρροή θα ενταθεί και πάλι. Η πολιτική της Ουάσινγκτον είναι πολύ πιθανό να διαφοροποιηθεί εκ νέου, μετά το πέρας της θητείας του Μπαράκ Ομπάμα το 2016, και τόσο η «επιβίωση του Ισραήλ» όσο και η ασφάλεια των ενεργειακών πηγών, η απειλή των ισλαμιστών εξτρεμιστών και η διάδοση των όπλων μαζικής καταστροφής θα επανέλθουν μακροπρόθεσμα στην κορυφή της αμερικανικής ατζέντας.

Μεγάλο ερωτηματικό είναι και παραμένει η Κίνα. Οι Κινέζοι πολιτικοί και διαπραγματευτές έχουν κατανοήσει πολλαπλώς τη δυτική πολιτική, αλλά στη Δύση κανείς μέχρι στιγμής δεν μπορεί να αποκρυπτογραφήσει τους Κινέζους και να αποτιμήσει την Κίνα, η οποία φαίνεται να συνδυάζει την εκρηκτική της οικονομικής άνοδο με την ανάπτυξη προηγμένων τεχνολογιών  και τη δημιουργία ενός καινοτόμου μίγματος πολεμικών ικανοτήτων , που απειλεί άμεσα να αλλάξει τη γεωγραφία της ισχύος στον πλανήτη. 

Τι γνωρίζουμε; Η Κίνα όπως και η Ινδία, έχουν αποκτήσει δικούς τους δεσμούς με τους προμηθευτές τους σε πετρέλαιο –σε χρυσό μάλιστα εκ μέρους της Ινδίας όσο ίσχυε το εμπάργκο ενώ η Κίνα κινείται για τη θέσπιση του γουάν στις μεταξύ τους συναλλαγές- συμπεριλαμβανομένης και της Σαουδικής Αραβίας, του Ιράκ και του Ιράν.

Η Κίνα έχει πολύ διακριτική έως και υπόγεια παρουσία στη Μέση Ανατολή, αλλά καθώς φαίνεται επιδιώκει να ισχυροποιήσει το ρόλο της στη διεθνή πολιτική σκηνή. Το Πεκίνο διατηρούσε στενές σχέσεις με τους Παλαιστινίους εδώ και δεκαετίες, ενώ μόλις πρόσφατα καλλιέργησε δεσμούς με το Ισραήλ, παρά τις επιφυλάξεις της ισραηλινής ηγεσίας, λόγω των στενών δεσμών της  Κίνας με το Ιράν.  Εξάλλου, πρόσφατα έγινε και η επαναπροσέγγιση του Ισραήλ με τη Ρωσία.

5. Δομική αστάθεια όλων των χωρών της Ανατολικής Μεσογείου

Το Δεκέμβρη του 2010, η πολιτική πράξη της αυτοκτονίας του 26χρονου Τυνήσιου Μοχάμεντ Μπουαζίζι πυροδότησε μια σειρά ταραχών που μετατράπηκαν γρήγορα σε εξέγερση και οδήγησαν στην ανατροπή του Μπεν Αλί. Οι εξελίξεις προκάλεσαν σοκ στην ιμπεριαλιστική Δύση καθώς θεωρούνταν μη αναμενόμενες. Μέχρι να κατανοηθεί το μέγεθος της δυναμικής της τυνησιακής εξέγερσης, εκείνη είχε ήδη μεταλαμπαδευτεί στην κρίσιμη γεωπολιτικά Αίγυπτο αλλά και σε άλλες χώρες της περιοχής, όπως τη Συρία, το Μπαχρέιν, την Υεμένη κ.ά αν και εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι κάθε χώρα αποτελεί «μοναδική περίπτωση». Ενώ όσον αφορά τη Λιβύη και τη Συρία, από τι εξελίξεις γνωρίζουμε ότι δεν μπορούν να συγκαταλεχθούν στο «κύμα της Αραβικής Άνοιξης που σάρωσε την περιοχή», όπως αρέσκεται να το ονομάζει ο δυτικός τύπος και έχει επικρατήσει άκριτα στην κυρίαρχη αφήγηση. Εξάλλου, από το Δεκέμβριο του 2010, αναδύθηκαν μία σειρά δυνάμεις, που ήταν στο περιθώριο ή εν υπνώσει και αλληλεπιδρούν  ή παρεμβαίνουν καταλυτικά στην κίνηση των εξαθλιωμένων μαζών. Το αποτέλεσμα είναι μία βαθιά αντιφατική και δυσανάγνωστη πολλές φορές διαδικασία που φυσικά δεν μπορεί να περιγραφεί με τον απλουστευτικό και τελικά παραπλανητικό  όρο Αραβική ‘Ανοιξη.

Οι κύριες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που κυριαρχούν στην περιοχή, πρωτίστως οι Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και η Βρετανία και η Γαλλία δίχως να έχουν ένα ενιαίο μέτωπο,  οι τοπικές περιφερειακές δυνάμεις κυρίως η Σαουδική Αραβία και το Ιράν, η Ρωσία και η Κίνα, αλλά και πολιτικά και κοινωνικά υποκείμενα-εκφραστές συμφερόντων των εγχώριων ολιγαρχιών, των μεσαίων στρωμάτων κτλ, μετά το πρώτο ξάφνιασμα αφυπνίστηκαν και τέθηκαν σε κίνηση. Ως αποτέλεσμα οι δυνάμεις αυτές επιβάλλουν ακόμη και με ποτάμια αίματος, είτε σε συνεργασία, είτε σε σύγκρουση με τα πληβειακά τμήματα των αραβικών μαζών, τις δικές τους εξελίξεις και φυσικά «λύσεις».

Παρόλα αυτά, το εδώ και δεκαετίες στάτους κβο στην περιοχή είναι αναμφίβολα νεκρό ως μορφή. Ωστόσο το νέο στάτους κβο που γεννιέται δεν έχει και μεγάλη συνάφεια, δυστυχώς, με αιτήματα των εξεγέρσεων ακόμη και σε επίπεδο αστικοδημοκρατικών αλλαγών καθώς δεν μπορεί καν να τεθεί ως επιχείρημα αυτό που ενδεχομένως πλευρές προβάλλουν ως «μια αδιαμεσολάβητη εξέγερση που συνεχίζεται στο διηνεκές αυτούσια όπως όταν ξεκίνησε».

Ακριβώς γι\αυτό το λόγο το κύριο χαρακτηριστικό είναι η δομική αβεβαιότητα κυβερνήσεων ακόμη και κρατικών οντοτήτων. 

Στην Αίγυπτο, όπου ύστερα από έναν τριετή κύκλο αγώνων, ο στρατός είναι ξανά ο εγγυητής της ομαλότητας, έχοντας ανατρέψει το νόμιμα εκλεγμένο πρόεδρο Μοχάμεντ Μούρσι με πραξικόπημα.  Η εκλογή Μούρσι είχε πιστοποιήσει την κυριαρχία μερίδας των αστικών δυνάμεων στην αιγυπτιακή μεταπολίτευση αλλά τελικά συνέβαλλε (ή χρησιμοποιήθηκε) περισσότερο στη δημιουργία των συνθηκών ώστε να αναλάβει εκ νέου ο στρατός. Το πραξικόπημα σήμανε και την ήττα του εργατικού κινήματος, που ήταν αυτό που δημιούργησε τις συνθήκες της εξέγερσης και την ανατροπή του Χόσνι Μουμπάρακ στις αρχές του 2011, με τις συνεχείς απεργίες και  κινητοποιήσεις που ξεκίνησαν το 2006 και κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες, με πλήρη απαγόρευση της συνδικαλιστικής δράσης, διωγμούς, φυλακίσεις βασανιστήρια Δεν είχε τον αναγκαίο χρόνο νομιμότητας να δημιουργηθεί το πολιτικό-επαναστατικό υποκείμενο που θα ήταν το επόμενο βήμα και θα διασφάλιζε προοδευτικότερες εξελίξεις; Ενδεχομένως.

 

Στην Τυνησία δε, το «μετριοπαθές πολιτικό Ισλάμ», κατ’ ευφημισμόν βέβαια, έχει δολοφονήσει ηγέτες, στελέχη και οπαδούς της αριστερής αντιπολίτευσης (Συμβούλιο για την υπεράσπιση της επανάστασης).

Σαουδική Αραβία και οι χώρες του Κόλπου 

Η οικονομική δύναμη και η επιρροή των κρατών του Κόλπου έχει αυξηθεί στη διάρκεια της τελευταίας 20ετίας. Επίκεντρο της εξουσίας ο άξονας Σαούντ Εμιράτα που έχει μετατραπεί σε παγκόσμια «ατμομηχανή» του καπιταλιστικού συστήματος. Σύμφωνα με στατιστικές στο Fortune, η αξία των πετρελαϊκών εξαγωγών από το Συμβούλιο του Κόλπου-GCC έφτασε τα 500 δις. δολάρια το 2008. Οι επενδύσεις στο εξωτερικό από τις ίδιες χώρες έφτασαν τα 530 δις το διάστημα 2002-06. 300 δις. στις ΗΠΑ, 50 δις. στη Μέση Ανατολή. Αυτές οι επενδύσεις τριπλασιάστηκαν την περίοδο 2002-2009 σε συνολικό ποσό που εκτιμάται πάνω από 1,4 δις. δολάρια  Τα Κράτη του Κόλπου έχουν γίνει ο τρίτος μεγαλύτερος κάτοχος αμερικανικών ομολόγων μετά την Κίνα και την Ιαπωνία.

Το βάρος είναι μεγάλο και αντανακλάται στη θέση που έχουν αυτές οι χώρες στην αμερικανική πολιτική και στην συνεχώς αυξανόμενη επιρροή του στον αραβικό κόσμο και ειδικά στην Αίγυπτο (στήριξη πραξικοπήματος, βοήθεια 5 δις.) μετασχηματίζοντας  τη σχέση από απλή εξαγωγή εργατικής δύναμης σε σχέση συνεργασίας της εγχώριας ολιγαρχίας της Αιγύπτου και του στρατού με τα εμιράτα του Κόλπου. Από την αγροτική βιομηχανία ως τις επενδύσεις σε ακίνητα και τη χρηματοδότηση και ξεπερνά τις αμερικανικές και ευρωπαϊκές επενδύσεις σε αρκετούς τομείς, ιδιαίτερα στις τράπεζες στα ακίνητα και τις κατασκευές. 

Εντούτοις οι τελευταίες εξελίξεις και ειδικά με τη στάση των ΗΠΑ έχουν φέρει σε τροχιά σύγκρουσης τη Σαουδική Αραβία και τις Ηνωμένες Πολιτείες και μία υποβόσκουσα προσέγγιση με τον «εχθρό» Ισραήλ. Ωστόσο  κατά τις πληροφορίες, η Σαουδική Αραβία έχει επενδύσει πολλά χρήματα στα πυρηνικά όπλα που σχεδιάζει και παράγει το Πακιστάν, εκτιμώντας πως μπορεί να αποκτήσει ατομικές βόμβες όποτε το κριθεί αυτό απαραίτητο.  Την ίδια στιγμή. τo κέντρο του Ισλαμικού κόσμου, η μεγαλύτερη πετρελαιοπαραγωγός χώρα του πλανήτη, η πατρίδα του Λάντεν, ακροβατεί επικίνδυνα ανάμεσα στο «σύγχρονο δυτικό τρόπο ζωής» και την παράδοση με τους υπερσυντηρητικούς κληρικούς να ζητούν επιστροφή στις ρίζες του Ισλάμ.

Η περίπτωση του Μπαχρέιν, του μικρού βασιλείου όπου βρίσκεται η βάση του Πέμπτου Στόλου των ΗΠΑ είναι χαρακτηριστική της πολιτικής που ακολουθείται στην ευρύτερη περιοχή. Το Μπαχρέιν, ένα αρχιπέλαγος 33 μικρών νησίδων δίπλα στη Σαουδική Αραβία και πολύ κοντά στο Ιράν,  είναι σταθμός προμήθειας πετρελαίου από τη γειτονική Σαουδική Αραβία και ανήκει σε μια κοινότητα κρατών, το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου, που σχετίζεται άμεσα με το αμερικανικό Πεντάγωνο. Θεωρείται σουνιτικό ανάχωμα στις βλέψεις της σιιτικής Τεχεράνης, και είναι η πλέον χαρακτηριστική περίπτωση της καταστολής της λαϊκής εξέγερσης που έγινε δυνατή μόνο με την επέμβαση του στρατού της Σαουδικής Αραβίας και τη στήριξη των ΗΠΑ και της ΕΕ. 

Ο λαός του Μπαχρέιν αποτελείται στην ισχυρή του πλειοψηφία από σιίτες, αλλά διοικείται από μία σουνιτική βασιλική οικογένεια και στην εξέγερση  συμμετείχαν ευρέως η ως επί το πλείστον πληβειακή σιιτική πλειοψηφία (το 70% του πληθυσμού είναι σιίτες), σε ένα κίνημα  πολιτικό-δημοκρατικό, με διακεκριμένους σουνίτες ηγέτες ενώ στο Συνασπισμό για τη Δημοκρατία στο Μπαχρέιν, συμμετείχαν  κοσμικές φιλελεύθερες οργανώσεις , θρησκευτικές δυνάμεις και τα Δημοκρατικά Κινήματα που αποτελούνται από νέους, ελεύθερους επαγγελματίες, δημοσίους υπαλλήλους, μικροεπιχειρηματίες και εργαζόμενους. Αφού γέμισαν οι δρόμοι αίμα και οι φυλακές κρατούμενους όπου καταγγέλθηκαν ανείπωτα βασανιστήρια, ο βασιλιάς Χαμάντ μπιν Ισά Αλ Χαλίφα υποσχέθηκε διάλογο…

Το Μπαχρέιν, άλλωστε, δεν είναι η μόνη χώρα του Περσικού με ισχυρή σιιτική παρουσία και αμερικανικές βάσεις. Στο Ομάν υπάρχει αμερικανική βάση, ενώ στο Κατάρ βρίσκεται η έδρα της κεντρικής διοίκησης των ΗΠΑ για ολόκληρη την περιοχή Μ. Ανατολής και δυτικής Ασίας (Αφγανιστάν, Πακιστάν, Ιράκ κ.λπ.).

Τουρκία

Η τουρκική εξωτερική πολιτική έχει «εκτροχιαστεί», εξαιτίας του διαλόγου των ΗΠΑ και του Ιράν, της μη επέμβασης στη Συρία και του εμφυλίου που εξακολουθεί να μαίνεται. Η περίοδος των «μεγάλων επιτευγμάτων» στην διεθνή σκακιέρα έχει φτάσει στη λήξη του. Η πολιτική της Τουρκίας για τη Μέση Ανατολή υπό το κυβερνών κόμμα της Δικαιοσύνης και της Ανάπτυξης έχει επικεντρωθεί γενικά σε δυο φιλόδοξους στόχους: να εμβαθύνει την επιρροή στον Αραβικό κόσμο, μέσω της ενίσχυσης των δυνάμεων των μετριοπαθών Σουνιτών Ισλαμιστών και μέσω μιας φανερά ανταγωνιστικής σχέσης με το Ισραήλ, και να χρησιμοποιήσει τον πολιτικό και οικονομικό κατευνασμό για να περιοριστεί η αυτονομιστική διάθεση των Κούρδων. Η Τουρκία, πολύ απλά, δεν διαθέτει την εσωτερική πολιτική συνοχή και την περιφερειακή επιρροή για να εμμείνει σε θέσεις εξωτερικής πολιτικής που έρχονται σε αντίθεση με τα αμερικανικά και ιρανικά συμφέροντα και είναι πλέον αντιμέτωπη με ήττες στην Αίγυπτο, το Ιράκ, τη Συρία και τη Λωρίδα της Γάζας καθώς και με το «τρίγωνο Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ» και ενδεχομένως την αλλαγή ισορροπιών με την εκμετάλλευση, εν ευθέτω χρόνο του ενεργειακού πλούτου. 

Οι συγκρούσεις στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης, της Άγκυρας και άλλων τουρκικών πόλεων, το μόνο που αποκάλυψε είναι το φανερό χάσμα εντός της τουρκικής κοινωνίας,  της σύγκρουσης του κοσμικού με το θρησκευτικό αλλά και τα όρια του «μετριοπαθούς πολιτικού Ισλάμ». Παράλληλα, όσον αφορά την οικονομία της, η Τουρκία σύμφωνα με την έκθεση της Goldman Sachs, κάθεται πάνω σε “γεωλογικό ρήγμα”. Με το καθαρό εξωτερικό χρέος να φθάνει τα 413 δισ. δολάρια (ξεπερνώντας το 51% του ΑΕΠ) και με το έλλειμμα ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών να μην εγκαταλείπει την περιοχή του 10% του ΑΕΠ (περιορίσθηκε απλώς στα 15,9 δισ. δολάρια το πρώτο τρίμηνο φέτος, έναντι 16,3 δισ. το ίδιο διάστημα πέρσι) η Τουρκία αποδεικνύεται μια εξαιρετικά μοχλευμένη οικονομία, ιδιαίτερα ευάλωτη σε εξωτερικούς κραδασμούς. Έτσι, παρότι τον περασμένο Μάιο υποτίθεται αποπλήρωσε τα τελευταία 5 δις αποπληρώνοντας και το τελευταίο χρέος της προς το ΔΝΤ ύψους 412 δις και ολοκληρώνοντας επιτυχώς μία… 52χρονη ιστορία δανεισμού, ενδέχεται λίαν συντόμως να χτυπά και πάλι την πόρτα του ΔΝΤ.

Update: Ιράν 

Οι εξελίξεις στη Συρία, με τον εμφύλιο να μαίνεται αλλά τις διαπραγματεύσεις να βρίσκονται καθοδόν, παρά τις αντεγκλήσεις Σαουδικής Αραβίας και Ιράν μέσω και της συριακής «αντιπολίτευσης» περνάει από την Τεχεράνη. 

Οι εξελίξεις στο μέτωπο του Ιράν δεν είναι αυτές που όλος ο πλανήτης προετοιμαζόταν εδώ και καιρό. Με αφορμή τη Συρία υπήρξε και επισήμως προσέγγιση, που κατ’αναλυτές προετοιμαζόταν εδώ και καιρό.  Η πρόσφατη μεταβατική συμφωνία της Γενεύης, διάρκεια έξι μηνών, προς το παρόν,  μπορεί να θεωρηθεί μία «διπλωματική νίκη για τον Μπαράκ Ομπάμα που μπορεί να ισχυριστεί στο εσωτερικό των ΗΠΑ ότι κατάφερε να αποτρέψει με διπλωματικά μέσα τον πυρηνικό εξοπλισμό του Ιράν, κάτι που μάλλον δεν θα μπορούσε να κάνει -αντίθετα επιτάχυνε- ένας ολέθριος πόλεμος. 

Με τη συμφωνία το Ιράν δεσμεύεται να υποβαθμίσει τον εμπλουτισμό ουρανίου από το 20% στο 5% πολύ -μακριά από τη στάθμη του 90% που απαιτείται για την κατασκευή πυρηνικών όπλων-, να εξουδετερώσει τα αποθέματα ισχυρά εμπλουτισμένου ουρανίου που διαθέτει, να αναστείλει τον επίμαχο πυρηνικό αντιδραστήρα του Αράκ και να δεχτεί επιθεωρήσεις σε καθημερινή βάση.  Από την άλλη πλευρά σοβαρά και τα κέρδη του Ιράν, καθώς συνομολογήθηκε η μερική άρση των οικονομικών κυρώσεων που στραγγαλίζουν την ιρανική οικονομία, ιδιαίτερα στους τομείς των πετροχημικών, των πολύτιμων μετάλλων και των τραπεζικών συναλλαγών για την προμήθεια τροφίμων και φαρμάκων. Το εν λόγω πακέτο υπολογίζεται ότι θα ωφελήσει το Ιράν κατά 7 δις δολάρια μέσα στο επόμενο εξάμηνο, ανοίγοντας πολύ ευρύτερα περιθώρια οικονομικής συνεργασίας με χώρες όπως η Ρωσία, η Κίνα και η Γερμανία.  

Το σοβαρότερο ωστόσο, όσον αφορά τη συμφωνία, είναι ότι ανατρέπει συλλήβδην το σκηνικό σε όλη τη Μέση Ανατολή καθώς πλέον και αναγνωρισμένο από το διεθνή κοινότητα ως «παίκτης», ισότιμος και κρίσιμος, θα διαδραματίσει κομβικό ρόλο όχι μόνο στην δομικά και εκρηκτικά ασταθή περιοχή της Μέσης Ανατολής και Ανατολικής Μεσογείου.  Εκ παραλλήλου όμως το Ιράν θα επιτρέψει στις ΗΠΑ να έχουν διασφαλίσει μια σχετική ισορροπία ώστε να μεταφέρουν το βάρος τους στον Ειρηνικό όπου βλέπουν και το μέλλον της παγκόσμιας οικονομίας. Ειδικά μάλιστα που το Ιράν, είναι σημαντικό παίκτης και στη νοτιοδυτική Ασία και σύμμαχος, να μην ξεχνάμε, έστω και ατύπως των ΗΠΑ, τόσο στον πόλεμο στο Αφγανιστάν, όσο και στο Ιράκ. Αρχικά τουλάχιστον.