Τετάρτη, 26 Ιουνίου 2013

Παρέμβαση Δ.Παπαδόπουλου

Συνεχίζοντας την παρουσίαση των εισηγήσεων που έγιναν στην εκήλωση του Συλλόγου Διάδοσης της Μαρξιστικής Σκέψης, «Γιάννης Κορδάτος» με θέμα «Η ανάγκη του Λαϊκού μετώπου και η διέξοδος από την κρίση» στις 24 Μάη, παρουσιάζουμε τις παρεμβάσεις που έγιναν.


Θα ήθελα να ξεκινήσω την παρέμβασή μου με μία προτροπή: να δούμε κατάματα την πραγματικότητα, να τολμήσουμε να βγούμε, από το μικρόκοσμό μας, και να κοιτάξουμε τριγύρω, τον τόπο στον οποίο ζούμε. Στην Ελλάδα των 11.000.000 κατοίκων & λιγότερων από 4.500.000 εργαζόμενων, 1.500.000 είναι άνεργοι, άλλο 1.000.000 είναι απλήρωτοι εργαζόμενοι, 30.000 είναι άστεγοι κι αναρίθμητοι οι αυτόχειρες αλλά και οι νέοι που μεταναστεύουν καθημερινά στο εξωτερικό λες και μας περίσσευαν… 

Κάθε μέρα καταστήματα κι επιχειρήσεις βάζουν λουκέτο, τα αφεντικά «εξαφανίζονται», οι άνεργοι πληθαίνουν ενώ για τους «τυχερούς» εργαζόμενους, δεν υπάρχει πια ούτε κατώτατος μισθός, ούτε ωράριο, ούτε ασφάλιση. Άλλωστε, στο όνομα της οικονομικής κρίσης, οι εργαζόμενοι πληρώνονται και εργάζονται όποτε και όπως αποφασίσει το αφεντικό, απολύονται με συνοπτικές διαδικασίες, αποδέχονται τις μειώσεις μισθών και υπογράφουν ατομικές συμβάσεις.

Η ογκούμενη ανεργία λειτουργεί σαν πολιορκητικός κριός απέναντι σε κάθε είδους δικαιώματα και παραδίδει τους εργαζόμενους δέσμιους, στις ορέξεις των αφεντικών, κυριολεκτικά υποζύγια δίχως ανθρώπινη υπόσταση. Φθάσαμε σε μια εποχή όπου η βαθιά κρίση της κεφαλαιοκρατίας αδυνατεί να εξασφαλίσει στον εργαζόμενο ακόμη και τα ελάχιστα μέσα διαβίωσης, αφού η αμοιβή της εργασίας του δεν μπορεί πλέον να καλύψει ούτε καν τις βασικές ανάγκες του ίδιου και της οικογένειάς του. Γι’ αυτό και η εργασία δεν αντιμετωπίζεται πλέον από το κράτος και την εργοδοσία ως μέσο βιοπορισμού, αλλά αποκλειστικά και μόνο ως στοιχείο του επιχειρηματικού κόστους.

Η βιωσιμότητα της επιχείρησης είναι πέρα και πάνω από την βιωσιμότητα του εργατικού νοικοκυριού. Κι έτσι έχουμε την εξής απόλυτη διαστροφή: δεν είναι οι επιχειρήσεις και η οικονομία που πρέπει να προσαρμοστούν στις ανάγκες βιοπορισμού της εργαζόμενης κοινωνίας, αλλά ακριβώς το αντίθετο. Η ίδια η ιδιωτική επιχείρηση έχει μεταβληθεί επίσημα πια σε πρότυπο οργάνωσης της οικονομίας, της κοινωνίας και της πολιτικής: ένας νέος, ολοκληρωτισμός που καθιστά παρωχημένες τις χούντες και τα φασιστικά καθεστώτα.

Τα μέτρα που παίρνονται σήμερα ενάντια στην εργασία δεν είναι μια απλή επίθεση του κεφαλαίου, όπως λένε όσοι αρνούνται να δουν κατάματα την πραγματικότητα. Δεν πλήττονται μόνο οι εργασιακές σχέσεις των εργαζομένων, αλλά αλλάζει ριζικά το σύνολο των όρων αναπαραγωγής και απασχόλησης της εργατικής δύναμης σήμερα στην Ελλάδα. Τίποτε δεν είναι πια βέβαιο, εκτός από το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι χωρίζονται πλέον σε δυο μεγάλες κατηγορίες: σε εκείνους με δουλειά χωρίς μέλλον και σε εκείνους με μέλλον χωρίς δουλειά. Μπορεί να υπάρξει συγκροτημένη κοινωνία υπό τέτοιες συνθήκες; Φυσικά όχι.

Το κοινωνικό περιθώριο, η μαζική εξαθλίωση, η εγκληματικότητα, η μετατροπή πλατιών στρωμάτων σε αυτό που ο Μαρξ ονόμαζε «κουρελοπρολεταριάτο» με αντίστοιχη κοινωνική ζωή και συνείδηση, απορροφά πλέον μεγάλα τμήματα της κοινωνίας. Αυτό που ορισμένοι ονομάζουν αντεργατική επίθεση του κεφαλαίου και της κυβέρνησης, ή εργατικό μεσαίωνα, υπερβαίνει κατά πολύ τα συνηθισμένα όρια της εργατικής τάξης. Ξεριζώνεται πλέον ολόκληρη η κοινωνία μαζί με την εργατική τάξη, ενώ οι συνέπειες του εξανδραποδισμού αυτού ξεπερνούν τα όρια της εργασίας και αποκτούν διαστάσεις ανθρωπιστικής καταστροφής.

Σήμερα ειδικά δεν μπορεί να μιλά κανείς για αντιμετώπιση της ανεργίας, για σταμάτημα των απολύσεων, για σημαντική αύξηση των μισθών, χωρίς να απαντά ευθέως στο αναπτυξιακό πρόβλημα της χώρας: Τι είδους κοινωνία και οικονομία θέλουμε. Όποιος δεν απαντά άμεσα και συγκεκριμένα βάζει ουσιαστικά πλάτες στις πολιτικές που κατά άλλα καταδικάζει. Το δίλημμα λοιπόν που τέθηκε και παλιότερα, τίθεται και σήμερα ακόμα πιο επιτακτικό: ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΟΥΝ Η ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ; Πλανάται οικτρά όποιος πιστεύει ότι σε τέτοιες ώρες έχει την πολυτέλεια να θεωρητικολογεί, πιστεύοντας ότι μόνο αυτός και το κομματικό μαντρί του, μπορούν να σώσουν αυτόν το λαό!

Το σημερινό υπέρτατο πατριωτικό καθήκον των κομμουνιστών και της Αριστεράς είναι ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΙΔΙΟ, όπως και το 1941, όπως το σκιαγράφησε ο Άρης στην περίφημη ομιλία του στη Λαμία. Οφείλουν άμεσα να ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΟΥΝ το ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΟ ΚΑΤΟΧΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ, και με κοινό πρόταγμα την ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ της χώρας και τη διάσωση της κοινωνίας να συσπειρώσουν όλον το λαό ανεξάρτητα από πολιτικές ή άλλες απόψεις, να πρωτοπορήσουν στην υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων, όπως έκαναν τότε, που το ΕΑΜ συσπείρωσε τους πάντες, έως και τους βασιλόφρονες.

Όσοι θέλουν να εκφράσουν πολιτικά την εργατική τάξη, είναι υποχρεωμένοι να αναγνωρίσουν την κρισιμότητα των στιγμών και τις τεράστιες δυνατότητες κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών που ανοίγονται σήμερα. Να πάρει ο λαός την εξουσία στα χέρια του συνιστά επαναστατική αλλαγή. Όχι μόνο γιατί με τη σημερινή διάρθρωση του καπιταλισμού για να αποκτήσει μια χώρα όπως η Ελλάδα την ανεξαρτησία της πρέπει να αποδεσμευτεί από κάθε ιμπεριαλιστικό οργανισμό, αλλά γιατί η ύπαρξη μιας Ελλάδας ανεξάρτητης ωφελεί αποκλειστικά τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, του κόσμου της εργασίας.

Η άρνηση πληρωμής του χρέους με έξοδο από το ευρώ και καθιέρωση εθνικού νομίσματος είναι στοιχειώδης όρος επιβίωσης του λαού και της χώρας. Αποτελεί τη μόνη πραγματική διέξοδο κι άρα μπορεί να αποτελέσει πραγματικά παλλαϊκό αίτημα. Η συγκρότηση μετώπου με όσο το δυνατόν ευρύτερες, από άποψη πολιτικών καταβολών, λαϊκές δυνάμεις, μπορεί σήμερα να γίνει η σπίθα για την αναγέννηση και την ανάπτυξη ενός μαζικού λαϊκού κινήματος, ικανού να διεκδικήσει την εξουσία. Όσοι θέλουν να εκφράσουν πολιτικά την πρωτοπόρα τάξη δεν μπορεί παρά να ξεκινήσουν απ’ τις πιο άμεσες κι επιτακτικές ανάγκες του λαού επειδή όπως έλεγε ο Μαρξ (στην Κριτική της Χεγκελιανής Φιλοσοφίας του Δικαίου): «Οι ανάγκες των λαών είναι οι ίδιες αποφασιστικός λόγος για την ικανοποίησή τους». Ήρθε η ώρα να διαχωριστεί το πρόβλημα του λαού από την ανάγκη της αυτοϊκανοποίησης της ιδεοληψίας… Ούτε μπορεί να ζητούν ως προαπαιτούμενο οι λαϊκές μάζες να γίνουν πρώτα αριστερές και μετά να προσεγγίσουν το κίνημα. Αν το μέτωπο είναι αριστερό, προσανατολισμένο στην Αριστερά, τότε αποκλείει εκ προοιμίου την αμήχανη, αλλά ακόμη εγκλωβισμένη μεγάλη πλειοψηφία του λαού.

Γιατί θα πρέπει πρώτα αυτός ο κόσμος να γίνει αριστερός προκειμένου να παλέψει για θέματα και αιτήματα που καταλαβαίνει ήδη ότι επείγουν; Θέλω να πω μ’ αυτό ότι κανένα μέτωπο της αριστεράς, καμμιά αριστερή συσπείρωση δεν πρόκειται να κερδίσει τον απλό κόσμο, αν θέτει ως προαπαίτηση, αφενός, να αλλάξει ο κόσμος μυαλά πριν παλέψει για τα αιτήματά του και, αφετέρου, να δεχθεί εκ προοιμίου ως ηγέτες την συνάντηση κορυφής δυνάμεων και ομάδων της αριστεράς χωρίς ιδιαίτερη λαϊκή απήχηση και επιρροή. Δεν θα τα δεχτεί αυτά ο απλός κόσμος γιατί θα τα θεωρήσει ένα ακόμη καπέλο, όπως τα κόμματα που ψήφιζε επί δεκαετίες και τον πρόδωσαν.

Το μόνο μέτωπο που μπορεί να πετύχει είναι μόνο εκείνο που αναφέρεται απευθείας στον λαό και τον καλεί να το οικοδομήσει ο ίδιος, ένα μέτωπο που θα σφυρηλατεί αποτελεσματικά την ενότητα δράσης των εργαζομένων στη βάση, την κοινωνικοπολιτική συμμαχία του λαού (πολιτών, συλλογικοτήτων, λαϊκών συνελεύσεων, πρωτοβουλιών αλληλεγγύης και αγώνα, συνδικαλιστικών και πολιτικών φορέων) για αγώνα σε όλα τα επίπεδα εναντίον των δοσιλόγων.

Ο λαός δεν χρειάζεται να δεχτεί την ανατροπή του καπιταλισμού ως κινητήρια λογική αυτού του μετώπου επειδή έτσι κι αλλιώς τα αιτήματα κι οι ανάγκες του οδηγούν αναγκαστικά σε σύγκρουση και υπέρβαση του συστήματος. Αν θέλει πραγματικά η αριστερά και μάλιστα η επαναστατική, να βοηθήσει υπάρχει μόνο ένας τρόπος: να συνδράμει άμεσα και πρακτικά στην συγκρότηση ενός παλλαϊκού μετώπου ανοικτού σε όλους τους απλούς εργαζόμενους, που θα καλύψει τα μεγάλα κενά οργάνωσης στη γειτονιά και τους χώρους δουλειάς της τεράστιας πλειοψηφίας που βρίσκεται εκτός συνδικάτων και πολιτικών οργανώσεων.

Το μέτωπο αυτό μπορεί να συγκροτηθεί μόνο πάνω σε μια μινιμουμ πρόταση ανατροπής και εξουσίας, κατανοητή και αποδεχτή από τις πλατιές λαϊκές μάζες που διαισθάνονται ήδη ότι αν δεν απαλλαγούν εδώ και τώρα από το δοσιλογικό καθεστώς, δεν έχουν μέλλον σε αυτό τον τόπο. Και η διαίσθησή τους είναι ορθή: ή συγκροτείται παλλαϊκό μέτωπο που θέτει άμεσα και με όρους μαζών θέμα εξουσίας, ή θα συντριβεί κάθε είδους λαϊκή και εργατική αντίσταση για δεκαετίες.

Ο αγώνας κατά της τρόικας και των μνημονίων είναι σήμερα ένας βαθύτατα ταξικός αγώνας ενάντια στην ελληνική μεγαλοαστική τάξη, που έχει ταυτόχρονα σημαντικές εθνικές διαστάσεις, αφού είναι και αγώνας κατά του ιμπεριαλισμού και κατά μιας νέας μορφής «αποικιοποίησης» της χώρας. Όπως είναι και αγώνας για την εθνική ανεξαρτησία και την αξιοπρέπεια αυτής της χώρας μαζί με τη διαφύλαξη του εθνικού της πλούτου.

Η υποβάθμιση αυτών των θεμελιωδών επιδιώξεων σήμερα, προκειμένου να τεθεί ως άμεσος στόχος για την επαναστατική Αριστερά η «σοσιαλιστική επανάσταση», θα ήταν μείζον λάθος και εγκληματική προσφορά πολιτικού χώρου σε καθεστωτικές δυνάμεις ώστε να καλύψουν το πολιτικό κενό! Αν κάποιοι φαντασιώνονται πρωτοβουλίες με «καθαρότητα» αλλά που θα αφήνουν απ’ έξω το συντριπτικά μεγάλο κομμάτι της εργατικής τάξης,η αντιλαμβανονται το κίνημα και την επαναστατική διαδικασία με την εννοια δυο«… καθαρων παραταξεων “εμείς είμαστε υπέρ του σοσιαλισμού”, ενώ σ’ ένα άλλο μέρος [θα παραταχθεί] ένα άλλο, και θα πεί: “εμείς είμαστε υπέρ του ιμπεριαλισμού” και αυτή θα είναι η κοινωνική επανάσταση!…αυτη δεν συνεβη και ουτε προκειται ποτε να συμβει.Για τον Λένιν όμως, «όποιος αναμένει την “καθαρή” κοινωνική επανάσταση, ποτέ δεν θα ζήσει να τη δει. Αυτός είναι ένας επαναστάτης στα λόγια, που δεν κατανοεί την πραγματική επανάσταση».

Ο μετωπικός αγώνας στην κλιμάκωσή του θα αναδείξει την πρωτοπορία της εργατικής τάξης και την επαναστατική προοπτική κι όχι η αυτόκλητη πρωτοπορία του κόμματος: «το προλεταριάτο συνιστά μια πραγματικά επαναστατική, μια πραγματικά σοσιαλιστικά δρώσα τάξη μόνον υπό τον όρο ότι διεκδικεί και δρα ως πρωτοπορία όλων των εργαζομένων και όσων υφίστανται την εκμετάλλευση, ως ηγέτης τους στον αγώνα για την ανατροπή των εκμεταλλευτών…»(Λένιν, Άπαντα, τ.41, σ.169-170).

Η εργατική συνείδηση δεν επαναστατικοποιείται παρά με μόνο με επίμονη δουλειά. Για να είναι νικηφόροι οι εργατικοί αγώνες χρειάζεται να μπουν στη μάχη πλατιές λαικές μάζες. Η ιστορική εμπειρία μας διδάσκει ότι αυτό που χρειάζεται να κάνουμε είναι η κοπιαστική δουλειά του μυρμηγκιού η οποία απαιτείται για να δημιουργηθούν ρήγματα στις συντηρητικές και υποταγμένες συνειδήσεις. Και οχι μια δήθεν επαναστατική φρασεολογία που αναλώνεται σε φαντεζί αλλά ανούσιες κινήσεις σαν να βρίσκεται σε διαγωνισμό «αριστεροσύνης» ενώ στην πραγματικότητα ζημιώνει το εργατικό κίνημα Αυτό που απαιτείται σήμερα είναι η δημιουργία ενός Μετώπου που θα μπορούσε να δώσει ώθηση και στο εργατικό κίνημα. Άλλωστε ένα τέτοιο μέτωπο πρέπει να έχει το εργατικό κίνημα στο επίκεντρό του.

Η πάλη της εργατικής τάξης και των συνδικάτων δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στη ανατροπή των μνημονιακών κυβερνητικών πολιτικών. Η καρδιά του προβλήματος δεν βρίσκεται στα επιμέρους μέτρα που εξαγγέλλονται αλλά σ’ αυτό καθαυτό το καθεστώς πτώχευσης και αποικιοποίησης που επιβάλλεται στη χώρα μας από την ΕΕ, το ΔΝΤ και τις διεθνείς αγορές. Πρέπει λοιπόν να ενδιαφέρει το εργατικό κίνημα η αποικιοκρατική κηδεμονία της χώρας ή να αρκείται απλώς να αντιτίθεται στις πολιτικές που εκπορεύονται από αυτήν; Η απάντηση σ’ αυτό το δίλημμα διαχωρίζει σήμερα καθαρά τις αυθεντικά ταξικές δυνάμεις του εργατικού κινήματος από όλες εκείνες που αυτοϊκανοποιούνται μιλώντας αυτόκλητα στο όνομά του.

Η εργατική τάξη όμως δεν υπήρξε ποτέ τόσο κοντόφθαλμη ώστε να μην ενδιαφέρεται για τη χώρα της. Κι αυτό γιατί γνωρίζει πολύ καλά ότι η ίδια η ύπαρξή της δεν έχει νόημα σε μια χώρα που τίθεται υπό καθεστώς κατοχής και σε διαδικασία ξεπουλήματος. Συνεπώς τα αιτήματα του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος σήμερα πρέπει να ξεκινούν με την ανάγκη να σταματήσει άμεσα και να ανατραπεί η επιχείρηση επιβολής καθεστώτος επίσημης πτώχευσης και κηδεμονίας από την ΕΕ και το ΔΝΤ. Σε αυτά θα δοκιμαστούν στην πράξη και θα κριθούν από την ιστορία οι πολιτικές και οι συνδικαλιστικές δυνάμεις. Αν δεν κατορθώσουμε να εκφράσουμε τον αναπτυσσόμενο λαϊκό ριζοσπαστισμό, το κενό θα καλυφθεί από δεξιά, το δεξιό ριζοσπαστισμό δηλαδή το φασισμό, τη χρυση αυγη. Όσοι θέλουν να εκφράσουν πολιτικά την εργατική τάξη δεν έχουν παρά να εμπιστευτούν το λαό, για να τους εμπιστευτεί κι εκείνος.

Κι ο ελληνικός λαός, έχει πολιτικό κριτήριο. Δεν αγνοεί το συμφέρον του. Κάθε πολίτης της χώρας κατανοεί ότι η ανεξαρτησία κι η εθνική κυριαρχία προϋποθέτουν την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ. Αυτό που ρωτάει ο λαός, είναι: αν μπορούμε να ζήσουμε ανεξάρτητοι, αν υπάρχει ζωή έξω από την ΕΕ. Δεν αρκεί να του απαντήσουμε καταφατικά, χρειάζεται πρώτα απ’ όλα να τον εμπνεύσουμε, να του δείξουμε τη δύναμή του. Οφείλουμε να του δώσουμε πρακτική και επιστημονικά τεκμηριωμένη απάντηση, ένα όσο είναι δυνατόν συγκεκριμένο πρόγραμμα διεξόδου. Δεν αρκεί σήμερα μόνο να επισημαίνουμε στο λαό πόσο άσχημα είναι τα πράγματα και πόσο πιο μαύρα θα γίνουν. Το βλέπει κάθε μέρα.

Χρειάζεται να δει ότι υπάρχει αληθινή προοπτική ώστε να αρχίσει να αισιοδοξεί και να πεισθεί ότι ο άλλος δρόμος είναι ρεαλιστικός. Ποια είναι λοιπόν η μινιμουμ πρόταση ανατροπής και εξουσίας;

Ανατροπή του καθεστώτος κατοχής της χώρας από το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ. • μη αναγνώριση και η άρνηση πληρωμής του χρέους εδώ και τώρα,

• έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ και υιοθέτηση εθνικού νομίσματος,
• εθνικοποίηση των μεγάλων τραπεζών με στόχο τον έλεγχο της οικονομίας και της κίνησης των κεφαλαίων,
• ανάδειξη του κράτους σε βασικό μοχλό οικονομικής & κοινωνικής ανάπτυξης,
• παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας που θα στηρίζεται στις ανάγκες και στο εισόδημα των εργαζομένων και στην πρωτοβουλία των ζωντανών παραγωγικών δυνάμεων του τόπου,
• απαλλαγή της χώρας από τα δεσμά που της έχουν επιβληθεί. Η διάσωση της χώρας και του λαού απαιτεί την κατάκτηση της δημοκρατίας μέσα από την αυθεντική κατοχύρωση της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας.
• Τέλος η ανάδειξη ως πρωτίστως πατριωτικού και ταξικού, του αιτήματος για Συντακτική Συνέλευση, διότι ΜΟΝΟ με αυτή θα καταφέρει ο λαός να ξεφύγει από τις δαγκάνες των ΔΙΕΘΝΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ, στις οποίες τον έχουν εγκλωβίσει οι δωσίλογοι εδώ και 3 χρόνια.

Βάσει και του διεθνούς δικαίου, τα Κράτη έχουν συνέχεια, δηλαδή οι διεθνείς δεσμεύσεις, που αναλαμβάνει μια κυβέρνηση, δεσμεύουν και τις επόμενες κυβερνήσεις. Εκτός από μια περίπτωση: μέσω της δημιουργίας νέου Συντάγματος, ό,τι έγινε δηλαδή πρόσφατα στην Αίγυπτο. Αν αυτά δεν είναι επανάσταση, ή τέλος πάντων, επαναστατική διαδικασία, τότε τι είναι; Τα ερωτήματα που τίθενται όμως για την επόμενη μέρα είναι υπαρκτά.

Πώς θα τραφεί ο λαός όταν έχουμε πλημμυρίσει με εισαγόμενα τρόφιμα; Θα έχουμε πετρέλαιο για να κινηθούμε και να ζεσταθούμε; Πώς θα ανορθωθεί η αγροτική παραγωγή; Πού θα βρεθούν επενδύσεις και τεχνογνωσία για βιομηχανική ανάπτυξη; Εδώ, οι πολιτικές οργανώσεις της Αριστεράς μπορούν να συμβάλλουν στη μελέτη και τη διαμόρφωση άμεσων και ρεαλιστικών εναλλακτικών λύσεων στα ερωτήματα της επόμενης μέρας.

Να αναδείξουν τις αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας και να τονώσουν το ηθικό του λαού, με τους δικούς τους επιστήμονες και διανοούμενους, την προλεταριακή διανόηση. Τι πρέπει να κάνουμε Επομένως, το καθήκον όλων εμάς, είναι σε κάθε περιοχή να πρωτοστατήσουμε στην αφύπνιση του κόσμου. Καμμιά γειτονιά δεν πρέπει να αφεθεί στην τύχη της, στην κατευθυνόμενη μιζέρια. Πικετοφορίες, εκδηλώσεις, ομιλίες, επιτροπές αντίστασης, κοκ, σε ημερήσια διάταξη.

Ο κόσμος επιθυμεί όσο ποτέ άλλοτε να ενημερωθεί, να μάθει τι μπορεί να κάνει άμεσα και πρακτικά, να δει ποιες είναι οι προοπτικές του. Ακόμη και μια μικρή ομάδα αποφασισμένων μπορεί να κάνει την διαφορά, αρκεί να πατά γερά στα προβλήματα του απλού κόσμου, να μιλά την γλώσσα του και να τον προστατεύσει από όσους θα επιχειρήσουν να ελέγξουν ή να διαλύσουν αυτές τις διαδικασίες. Πρέπει να αναπτύξουμε έναν διαφορετικό τρόπο παρέμβασης στα ζητήματα των μαζικών αγώνων.

Ειδικά σε αυτές τις συνθήκες θα πρέπει να αναπτυχθούν πρωτοβουλίες που θα έχουν σαν στόχο όχι μόνο να μιλήσουν για τα ζητήματα του χώρου εργασίας, αλλά για να πείσουν τους εργαζόμενους ότι πρέπει να υπερασπιστούν εργοστάσια που πάνε για κλείσιμο και επιχειρήσεις σημαντικές για την εθνική οικονομία. Σε συνθήκες γενικού ξεπουλήματος και τέτοιας ανεργίας δεν πρέπει καμιά επιχείρηση με ειδικό βάρος να πάει χαμένη. Δεν μπορεί, π.χ., να δοθεί η ΕΥΔΑΠ, ούτε η ΔΕΗ. Πρέπει να αναπτυχθούν πρωτοβουλίες εργαζομένων που να βάζουν σαν στόχο να υπερασπιστούν τις επιχειρήσεις αυτές και τον δημόσιο χαρακτήρα τους.

Ανάλογη στάση θα πρέπει να έχουμε στα ζητήματα παιδείας, αλλά και σε κλάδους που υποφέρουν. Πρέπει να πρωτοστατήσουμε σε κινήματα που έχουν νόημα για την κοινωνία και συμφιλιώνουν τους εργαζόμενους ενός τομέα, ή κλάδου με την υπόλοιπη κοινωνία. Όλα όμως αυτά με τελικό στόχο την πραγματοποίηση ΓΕΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ διαρκείας με στόχο την πτώση του κατοχικού καθεστώτος, τη διενέργεια ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ και την πραγματοποίηση ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ.

Αυτό είναι το σύγχρονο αίτημα για ΛΑΟΚΡΑΤΙΑ, το οποίο ποτίστηκε με το αίμα των προγόνων μας στο έπος της Εαμικής Εθνικής Αντίστασης . Είναι ώρα να αντηχήσουν και πάλι τα λόγια του Δ. Γληνού: «Ο κάθε Έλληνας και η κάθε Ελληνίδα, όπου κι αν βρίσκεται και να εργάζεται, γίνεται ένας συντελεστής του αγώνα, ένας συντελεστής της νίκης.

Ενωμένοι όλοι μαζί δε θα λυγίσουμε, δε θα υποδουλωθούμε, θα σώσουμε και τη ζωή μας ολόκληρη και τον εαυτό μας, θα ξαναποκτήσουμε τη λευτεριά μας, θα την κατοχυρώσουμε απέναντι σε κάθε επιβουλή, απ’ όπου κι αν προέρχεται, θα νικήσουμε και θα ανοίξουμε το δρόμο για μια καινούρια Ελλάδα λεύτερη, πολιτισμένη και ευτυχισμένη». Δ. Γληνός, Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ 

Δευτέρα, 24 Ιουνίου 2013

Σύνδεσμος Φιλολόγων Πιερίας: Τα νέα μέτρα ενάντια στον εκπαιδευτικό, τη μόρφωση, τη μάθηση και τη γνώση



Τα τελευταία δύο χρόνια, και ιδιαίτερα τους πρώτους μήνες του 2013, η Δημόσια Εκπαίδευση, και ειδικά η Δευτεροβάθμια, βομβαρδίζεται με Νόμους και Π.Δ. τα οποία σταδιακά διαλύουν –ή, καλύτερα, αναδιαρθρώνουν- τους όρους και τις συνθήκες εργασίας, τη διδακτική διαδικασία, το περιεχόμενο της μάθησης και της γνώσης.



   Το ωράριο των καθηγητών της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, που είχε σταθεροποιηθεί στα όρια αντοχής του εργαζόμενου, αυξάνεται κατά δύο ώρες, όταν είναι γνωστό πόση ενέργεια απαιτείται για μια ώρα διδασκαλίας και την προετοιμασία στο σπίτι.



   Ο αριθμός των μαθητών ανά τμήμα αυξάνεται κατά πολύ και τείνει να πλησιάσει το ανώτερο όριο των 30 μαθητών, την ίδια στιγμή που ένα μάθημα μπορεί να πραγματοποιηθεί με όρους ποιοτικούς στο όριο των 20 μαθητών.



   Τα σχολεία συγχωνεύονται, με αποτέλεσμα να υπάρχει αβεβαιότητα και τρομοκρατία σχετικά με τη θέση εργασίας, αφού στην ουσία καταργείται η οργανική θέση και καταρρακώνεται η αξιοπρέπεια του εργαζόμενου.



   Στην πραγματικότητα διαλύεται η ειδικότητα, όπως συμβαίνει στην ανάθεση «φιλολογικών» μαθημάτων, ειδικά της Ιστορίας, σε άλλες ειδικότητες. Το συγκεκριμένο μάθημα –και οι ανθρωπιστικές σπουδές γενικότερα- διαρκώς υποβαθμίζεται, ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι στη Γ΄ ΕΠΑ.Λ. δε διδάσκεται καν!



   Η λεγόμενη αξιολόγηση συνδέεται με μεθόδους καταστολής και βασίζεται σε ένα σύστημα ασφυκτικού ελέγχου του καθηγητή. Τέτοιες μορφές ελέγχου είναι η «αυτοαξιολόγηση», η «αξιολόγηση» της σχολικής μονάδας και του εκπαιδευτικού. Η διαδικασία αυτή δεν έχει σχέση με τη βελτίωση του εκπαιδευτικού ως δασκάλου και ως επιστήμονα, αλλά στην πραγματικότητα σχετίζεται με την καθήλωση του μισθού και τους όρους απόλυσης.



   Η αξιολόγηση, επιπλέον, είναι το μέσο για τη λειτουργία και εφαρμογή του «Νέου Σχολείου», το οποίο περιλαμβάνει τις λεγόμενες καινοτομίες. Τέτοιες είναι, για παράδειγμα, το project («ερευνητική δραστηριότητα») και οι διαθεματικές δράσεις (που δεν πρέπει, βέβαια, να ταυτίζονται με τη διεπιστημονικότητα). Οι δράσεις αυτές αποσπώνται από το γνωστικό αντικείμενο και συμβάλλουν στον κατακερματισμό της γνώσης και την αντιμετώπισή της ως πληροφορίας. Οι «καινοτομίες» προωθούν τις δεξιότητες, οι οποίες διαχωρίζονται από το γνωστικό αντικείμενο διδασκαλίας. Άλλωστε το «Νέο Σχολείο» συνδέεται με την αγορά εργασίας και μετατρέπει τη γνώση σε εμπόρευμα με βάση τις οδηγίες διεθνών οργανισμών, όπως ο ΟΟΣΑ.



   Συνολικά τα επιβαλλόμενα μέτρα αποσκοπούν στην ιδεολογική σύγχυση, τη διαστρέβλωση της συνείδησης, την εξάρτηση και την υποταγή, την οριστική διάσπαση του όποιου ενιαίου χαρακτήρα της εκπαίδευσης.



   Προτείνουμε να ξεκινήσει επιστημονικός και ιδεολογικός αγώνας ενάντια σ’ αυτά τα μέτρα, σε συνεργασία με τους επιστημονικούς και συνδικαλιστικούς φορείς, με σκοπό να δείξουμε τον αντιεπιστημονικό και αντιεκπαιδευτικό χαρακτήρα των αποφάσεων και να δώσουμε μια προοπτική επιστημονικής γνώσης και εκπαιδευτικής πράξης.



Κατερίνη, 20-06-2013



Το Δ.Σ. του Συνδέσμου Φιλολόγων Πιερίας

Πηγή : AlfaVita

Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2013

ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ


Η απόφαση της Κυβέρνησης Σαμαρά για να κλείσει -ως ιδιοκτήτης της- την ΕΡΤ αποτελεί ένα ποιοτικό άλμα (με τον τρόπο που επέλεξε να το κάνει) στο ξήλωμα των συνδικαλιστικών, πολιτικών και ειδικά των δημοκρατικών κατακτήσεων. Το κλείσιμο της αποτελεί κομμάτι του σχεδιασμού για τον καλύτερο έλεγχο της προπαγάνδας υπέρ του συστήματος προκειμένου να κατευθύνει τις λαϊκές διαθέσεις και την ροή της πληροφορίας, ενώ ο αυταρχικός και χουντικός τρόπος που ιδιωτικοποιούν την ΕΡΤ έχει την δικιά του βαρύνουσα σημασία.

Ο χαρακτήρας της ΕΡΤ απέχει προφανώς παρασάγγας από έναν κρατικό φορέα ενημέρωσης και ψυχαγωγίας που πραγματικά θα ανταποκρίνεται στις λαϊκές ανάγκες του σύγχρονου ανθρώπου. Ακριβώς όμως το ότι ακόμα και αυτή η ΕΡΤ αποτελεί μια παραφωνία στην οργουελική κοινωνία που μας επιφυλάσσει ο διεθνής ιμπεριαλισμός και τα ντόπια του τσιράκια δείχνει πολύ καθαρά το μέγεθος της επίθεσης που εξελίσσεται και που θα ακολουθήσει.

Η επίθεση είναι συνέχεια μια πολιτικής της διάλυσης και υπονόμευσης κάθε τι που θυμίζει δημόσιο οργανισμό κάθε τι που μέχρι τώρα θεωρείτο ότι ανήκε στο δημόσιους κοινωνικούς τομείς του κράτους και της πρόνοιας που είναι στους χώρους της παιδείας, της υγείας, της ενέργειας, του νερού, της πληροφόρησης, του πολιτισμού μέχρι ακόμα και στους ελεγκτικούς μηχανισμούς του κράτους . Το ξεπούλημα του κρατικών και δημόσιων οργανισμών δεν θα σταματήσει αν δεν γκρεμοτσακιστεί η Κυβέρνηση των υποτακτικών της πολιτικής της ΕΕ και του ΔΝΤ. Συνέχεια θα έχουν οι ενεργειακοί πόροι και οι οργανισμοί που τους διαχειρίζονται όπως η ΔΕΣΦΑ, η ΔΕΠΑ, η ΔΕΗ.

Η πολιτική αυτή πρέπει να περάσει δια πυρός και σιδήρου. Δεν τηρούν ούτε και τα προσχήματα μιας αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Η Κυβέρνηση δείχνει το πραγματικό της πρόσωπο. Αποφάσισε να κυβερνά με επιστρατεύσεις και με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Το αστικό κοινοβούλιο χρησιμοποιείται σαν φύλο συκής.

Τα βασανιστήρια στα αστυνομικά τμήματα καθώς και κάθε είδους αστυνομική αυθαιρεσία, οι επιστρατεύσεις των εργαζομένων, η εργοδοτική τρομοκρατία, η θεωρία των άκρων και η νομιμοποίηση στην συνείδηση του ναζισμού στην Ελλάδα, η βία και η τρομοκρατία των ναζιστών ενάντια σε εργαζόμενους (ξένους και Έλληνες), είναι οι ακραίες εκφράσεις του κρατικής και παρακρατικής πολιτικής.

  • Καμία απόλυση στα ΜΜΕ και στην ΕΡΤ
  • Επαναπρόσληψη όλων των εργαζομένων
  • Η ΕΡΤ θα παραμείνει ανοιχτή γιατί είναι περιουσία του ελληνικού λαού και δεν είναι κτήμα καμιας κυβερνησης
  • Οι συχνότητες δεν πουλιούνται και δεν αγοράζονται

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΙΑΔΟΣΗΣ ΤΗΣ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ «ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΡΔΑΤΟΣ»

Τετάρτη, 12 Ιουνίου 2013

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ



ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ


Φίλες και φίλοι, εργαζόμενοι της ΕΡΤ, ο σύλλογος Γιάνης Κορδάτος, εκφράζει την αμέριστη συμπαράστασή του σ’ ετούτο ’δω τον αγώνα και σε κάθε αγώνα που αντιμάχεται τη βαρβαρότητα που βιώνει ο ελληνικός λαός.

Εχθές ο Κεδίκογλου σε μια ανακοίνωση που αποτελεί μνημείο γκεμπελισμού, μας είπε για τους παχυλούς μισθούς των εργαζομένων, το χαράτσι της ΕΡΤ και την αδιαφάνεια της. Τι ξέχασε να μας πει; Ξέχασε να μας πει πως τους παχυλούς μισθούς των στελεχών και όχι των εργαζομένων, αυτοί οι ίδιοι τους καθιέρωσαν. Ξέχασε να μας πει πως τα αβάσταχτα χαράτσια που είναι θηλιά στο λαιμό μας, αυτός και οι όμοιοί του τα ψήφισαν. Ξέχασε να μας πει πως η αδιαφάνεια την οποία καταγγέλλει είναι προνόμιο της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. 

         
Από κοντά στην κυβέρνηση και οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής. Οι μάσκες έπεσαν. Οι δήθεν αντισυστημικοί έδειξαν για άλλη μια φορά για ποιον δουλεύουν. Στηρίζουν την ιδιωτικοποίηση της περιουσίας του ελληνικού λαού χωρίς αιδώ.


Εχθές με διαδικασίες φαστ τρακ αντικαταστήσανε το σήμα της ΕΡΤ με μια μαύρη σελίδα. Διόλου δε μας ξενίζει αυτό το γεγονός, αφού μαύρη είναι και η πολιτική τους. Φτάνει πια. Τρία χρόνια τώρα μας ρημάζετε. Τρία χρόνια μιας διαλύετε τις ζωές. Μας καταργήσατε τις συλλογικές συμβάσεις, μας δίνετε μισθούς πείνας, υποκλίνεστε στους γκαουλάιτερ της ΕΕ, εκτοξεύσατε την ανεργία στο 30% και μας πήγατε δεκαετίες πίσω αφού αναγκάσατε τη νέα γενιά να φεύγει από τον τόπο της. Ξεσκίσατε το σύνταγμα και εκχωρήσατε μέχρι τέλους την εθνική ανεξαρτησία. Κυβερνάτε με χουντικές μεθόδους.

Αυτό αποδεικνύουν οι 12 Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, οι 4 πολιτικές επιστρατεύσεις, η άγρια καταστολή στις πλατείες, στις απεργίες, στον ηρωικό αγώνα των χαλυβουργών, στην Κερατέα και στις Σκουριές Χαλκιδικής. «Αποφασίζομεν και διατάσσομεν», αυτή είναι η επιτομή της πολιτικής σας, μιας πολιτικής που ασκείται για μια χούφτα πλουτοκράτες.


Να είστε σίγουροι, όμως, ότι έχει ο καιρός γυρίσματα. Ότι θα έρθει η ώρα που δε θα ξέρετε που να κρυφτείτε. Που το λαϊκό οργισμένο ποτάμι θα σας παρασύρει. Ένα σας μηνύουμε: να μην κοιμάστε ήσυχοι. Η ΕΡΤ μπορεί και πρέπει να αποτελέσει το έναυσμα για νέους, ενωτικούς, μαζικούς, δυναμικούς και προσανατολισμένους αγώνες. Η ιστορία θα πάει προς τα μπρος. Θα φροντίσουμε εμείς για αυτό.


ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΙΑΔΟΣΗΣ ΤΗΣ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ "ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΡΔΑΤΟΣ"

Σάββατο, 8 Ιουνίου 2013

Η παρέμβαση του Σταύρου Μαυρουδέα

Συνεχίζοντας την παρουσίαση των εισηγήσεων που έγιναν στην εκήλωση του Συλλόγου Διάδοσης της Μαρξιστικής Σκέψης, «Γιάννης Κορδάτος» με θέμα «Η ανάγκη του Λαϊκού μετώπου και η διέξοδος από την κρίση» στις 24 Μάη, παρουσιάζουμε τις παρεμβάσεις που έγιναν.


Σήμερα ο τόπος και ο λαός μας βυθίζονται ολοένα και περισσότερο στην καπιταλιστική βαρβαρότητα που επιβάλλει η καπιταλιστική κρίση και η πολιτική των Μνημονίων που έχει συνομολογήσει η ελληνική αστική τάξη με τους ξένους πάτρωνες της. Επιβεβαιώνεται κάθε μέρα και περισσότερο ότι ο μόνος δρόμος για την έξοδο του καπιταλιστικού συστήματος από την κρίση είναι η ραγδαία υποβάθμιση της θέσης της εργατικής τάξης και των ευρύτερων λαϊκών και μικρομεσαίων στρωμάτων σε επίπεδα σχεδόν τριτοκοσμικά και το ξεπούλημα του τόπου σε εγχώρια και ξένα ιδιωτικά καπιταλιστικά συμφέροντα, με τα τελευταία να παίρνουν την μερίδα του λέοντος.

Το εργατικό και λαϊκό κίνημα, παρά τις εξωνημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες και με βάση κυρίως την πίεση της λαϊκής βάσης, έχει δώσει σημαντικούς μαζικούς αγώνες, έχει δυσκολέψει τους σχεδιασμούς της ελληνικής αστικής τάξης και των ξένων πατρώνων της αλλά δεν έχει κατορθώσει να τους σταματήσει και να τους ανατρέψει.

Ο βασικός λόγος αυτής της αδυναμίας βρίσκεται στην απουσία μίας ρεαλιστικής και ταυτόχρονα επαναστατικής πολιτικής πρότασης διεξόδου από την κρίση με βάση τα συμφέροντα του κόσμου της εργασίας. Μόνο μία τέτοια πρόταση μπορεί να πείσει και να εμπνεύσει την μεγάλη εργαζόμενη πλειονότητα της χώρας ότι υπάρχει άλλη διέξοδος, ότι είναι στα χέρια της και ότι έχει τη δύναμη να την επιβάλλει και να την διεκπεραιώσει. Αυτή η ρεαλιστική επαναστατική πολιτική πρόταση διεξόδου πράγματι, όπως έχουν δείξει οι κλασσικοί του Μαρξισμού, δεν μπορεί να γεννηθεί αυθόρμητα από τις εργατικές και λαϊκές αντιστάσεις. Χρειάζεται η ύπαρξη ενός επαναστατικού πολιτικού φορέα του κόσμου της εργασίας για να την επεξεργαστεί και να την κάνει κτήμα των λαϊκών μαζών.

Χρειάζεται δηλαδή ένα κομμουνιστικό κόμμα, αντάξιο του ρόλου του στην ουσία και όχι στον τύπο και στα σύμβολα.

Η οδυνηρή απουσία ενός τέτοιου κομμουνιστικού φορέα σήμερα είναι πιο αισθητή παρά ποτέ. Τα ψήγματα του βρίσκονται διάχυτα σε όλα σχεδόν τα ρεύματα της Αριστεράς* φυσικά όχι με την ίδια πυκνότητα καθώς ιδιαίτερα ο ΣΥΡΙΖΑ εξελίσσεται με ταχύτατους ρυθμούς σε ένα καθαρόαιμα συστημικό πολιτικό χώρο. Από την άλλη η ηγεσία του ΚΚΕ μέσω του «επαναστατικού χιλιασμού» στον οποίο επιδίδεται ουσιαστικά υποβοηθά τα αστικά σχέδια αποδυναμώνοντας το εργατικό και λαϊκό κίνημα. Το χειρότερο από όλα είναι ότι, με τις πολιτικές και τις αχαρακτήριστες θεωρίες της, κακοποιεί και αμαυρώνει το όνομα των κομμουνιστών και του Μαρξισμού κάνοντας μακροπρόθεσμη ζημιά στην κομμουνιστική υπόθεση. Τέλος οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά και οι άλλες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, παρά τις σημαντικές ορισμένες φορές προσπάθειες και συμβολές τους, δεν έχουν κατορθώσει να καλύψουν αυτό το κενό.

Σήμερα είναι περισσότερο αναγκαία παρά ποτέ αυτή η επαναθεμελίωση του κομμουνιστικού εγχειρήματος. Όχι γιατί είναι ανάγκη των κομμουνιστών αλλά γιατί το απαιτεί επιτακτικά η ιστορία. Το εγχείρημα αυτό είναι ακόμη πιο δύσκολο γιατί πρέπει να συνδυασθεί με την ταυτόχρονη ανάπτυξη της πιο πλατειάς και ταυτόχρονα πιο ασυμβίβαστης εργατικής και λαϊκής ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα. Δηλαδή απαιτεί την συγκρότηση ενός λαϊκού μετώπου που να κατορθώσει να ανατρέψει την αστική κίνηση. Πρόκειται δηλαδή για ένα δισυπόστατο καθήκον:

(α) να επαναθεμελιωθεί το κομμουνιστικό εγχείρημα στα τρία βασικά συστατικά στοιχεία του: την θεωρία, το πρόγραμμα (την ενότητα στρατηγικής και τακτικής) και την μαζική παρέμβαση

και

(β) ταυτόχρονα να συγκροτηθεί ένα αποτελεσματικό λαϊκό μέτωπο με βάση ένα αναγκαίο και ικανό μεταβατικό πρόγραμμα με βασικό άξονα την Αποδέσμευση από την ΕΕ (γιατί αυτό συμπυκνώνει στη συγκεκριμένη κατάσταση την κόκκινη διαχωριστική γραμμή μεταξύ της προλεταριακής και της αστικής κίνησης). Το πρόγραμμα αυτό, από την πλευρά των κομμουνιστών πρέπει ρητά να αναφέρει και να συγκροτεί την σοσιαλιστική προοπτική του χωρίς όμως η τελευταία να προϋποτίθεται σαν σημείο εκ προοιμίου συμφωνίας με ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις.

Ιδιαίτερα σήμερα, εμπρός στην επαπειλούμενη καταστροφή για τον κόσμο της εργασίας είναι άμεση η ανάγκη για την συγκρότηση του προγράμματος και του μετώπου αυτού. Αυτό απαιτεί την άμεση πρωτοβουλία συμβολή όλων των πραγματικά κομμουνιστικών δυνάμεων και ταυτόχρονα θα ενισχύσει με την σειρά του το εγχείρημα της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης.

Κανένας κομμουνιστής δεν πρέπει να λείψει από την τιτάνια προσπάθεια για την εκπλήρωση των καθηκόντων αυτών. Κλείνοντας θα ήθελα να χαιρετίσω την σημερινή εκδήλωση έχοντας την πεποίθηση ότι τόσο αυτή όσο και η συνολική δουλειά του συλλόγου «Γ.Κορδάτος» συμβάλλει αποφασιστικά στην προαναφερθείσα κατεύθυνση.


Κυριακή, 2 Ιουνίου 2013

Αλέκος Βερναρδάκης - Τα Μέτωπα και η Κομμουνιστική Διεθνής

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ.
ΤΑ ΜΕΤΩΠΑ ΚΑΙ Η ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΗΣ 

Σε  όλη τη διάρκεια ύπαρξης του οργανωμένου εργατικού κινήματος μία από τις συζητήσεις που δέσποσε ήταν αυτή περί μετώπων.  Με τα μέτωπα επιδιώκεται είτε να οικοδομηθεί συμμαχία μεταξύ διαφορετικών τάξεων (π.χ. εργατοαγροτική συμμαχία) ή να επιτευχθεί ενότητα μίας τάξης. Πολύ συχνά βέβαια, γίνονται προσπάθειες να παρουσιαστούν με εντυπωσιακό περιτύλιγμα θέσεις ως ριζοσπαστικές και καινοτόμες.  Μία μελέτη της ιστορικής εμπειρίας και του πως αντιμετώπισε, η Κομμουνιστική Διεθνής, το θέμα, θα συνέβαλε στο να  περιοριστεί η σύγχυση γύρω από τα μέτωπα και τις συμμαχίες. Μια μικρή αναφορά.

Με δεδομένο ότι, οι προσδοκίες του Λένιν και των άλλων μπολσεβίκων ηγετών, για γρήγορη επικράτηση της επανάστασης στην Ευρώπη διαψεύστηκαν, κι΄αυτό γιατί, τα κόμματα μέλη της Διεθνούς, απέτυχαν να αποκτήσουν σημαντική επιρροή στο οργανωμένο εργατικό κίνημα,  για να αντιμετωπιστεί αυτή η κατάσταση, στις περισσότερες χώρες, υιοθετήθηκε η αμυντική τακτική του ενιαίου μετώπου.

Το 4ο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς επιχείρησε να επεξεργαστεί τη στρατηγική του ενιαίου μετώπου, η οποία σε συνθήκες που η εργατική τάξη είναι διασπασμένη και ένα σημαντικό μέρος της υποστηρίζει ρεφορμιστικά κόμματα, επιχειρεί να προωθήσει την ενότητα της τάξης και να την αντιπαραβάλλει απέναντι στην αστική τάξη και επιπλέον να αυξήσει την απήχηση των κομμουνιστών στις εργαζόμενες μάζες.

Στην ολομέλεια το Δεκέμβριο του 1921 πρότεινε το ενιαίο εργατικό μέτωπο, μέτωπο  που δεν προϋποθέτει συμφωνία σε ιδεολογικά ζητήματα, ούτε παύση της κριτικής απέναντι στους πρόσκαιρους συμμάχους και δεν συνοδεύονταν από κανενός είδους παραχώρηση στην οργανωτική αυτοτέλεια. Με τις αποφάσεις του 4ου συνεδρίου, προβλεπόταν συνεργασία και με αστικά κόμματα(λαϊκό μέτωπο), με επιδίωξη να κερδηθούν τα μεσαία στρώματα υπέρ του ενιαίου εργατικού μετώπου, να ενισχυθεί η επιρροή των Κ.Κ. στο εσωτερικό του λαϊκού μετώπου  και να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις ώστε να περάσουν τα μεσαία στρώματα με τη μεριά του προλεταριάτου σε περίοδο επαναστατικής κρίσης (διαπιστώνοντας από την εμπειρία τους ότι τα αιτήματά τους δεν μπορούσαν να ικανοποιηθούν από το καπιταλιστικό σύστημα).

Για να κερδηθούν τα μεσαία στρώματα ή ακόμα και τμήματα της αστικής τάξης, η πλατφόρμα των λαϊκών μετώπων έπρεπε να προσαρμοστεί στο επίπεδο συνείδησης της μεγάλης πλειοψηφίας, να μην υπάρχουν ριζοσπαστικοί στόχοι (π.χ. προλεταριακή επανάσταση) που ίσως να περιόριζαν το εύρος των συμμαχιών. Οι άξονες πάλης που υιοθέτησε το συνέδριο αποτελούταν από οικονομικές διεκδικήσεις, υπεράσπιση των αστικοδημοκρατικών ελευθεριών, καταστολή των φασιστικών οργανώσεων και πάλη για την ειρήνη.

 Και ένα παράδειγμα
Στις 31/5/1934 ο γ.γ. του Κ.Κ.Γαλλίας Τορέζ δήλωσε στη βουλή ότι θα υποστήριζε το σχηματισμό μίας ριζοσπαστικής κυβέρνησης που θα εφάρμοζε το πρόγραμμα του Ριζοσπαστικού κόμματος(συντηρητικό κόμμα0’ Στις 26/4 και 3/5/1936 το Λαϊκό Μέτωπο (Σοσιαλιστές, κομμουνιστές, ριζοσπάστες) θριάμβευσε και στους 2 γύρους των βουλευτικών εκλογών με συνθήματα «ψωμί», «ειρήνη», «ελευθερία». Το Κ.Κ.Γαλλίας υποστήριξε την κυβέρνηση Μπλούμ (4/6/1936- 21/6/1937), στην οποία συμμετείχαν 3 γυναίκες υπουργοί σε μία περίοδο που οι γυναίκες στη Γαλλία δεν είχαν το δικαίωμα του εκλέγειν, αν και δε συμμετείχε σε αυτή.

Η νίκη αυτή πυροδότησε την όξυνση της ταξικής πάλης. Ξέσπασε αυθόρμητο κίνημα απεργιών και καταλήψεων εργοστασίων. Στις 7/6/1936 υπεγράφη σύμφωνο μεταξύ των εργοδοτών, των εργαζομένων και της κυβέρνησης, με σημαντικές θεσμικές αλλαγές υπέρ των εργαζομένων: κατοχύρωση του δικαιώματος στην απεργία, άρση των νομικών περιορισμών στην ίδρυση συνδικάτων, έγκριση της επιθεώρησης εργασίας για απολύσεις εκλεγμένων συνδικαλιστών, μέση αύξηση μισθών 7-12% για όλους [σε περίοδο αποπληθωρισμού λόγω της μεγάλης κρίσης], εργάσιμη εβδομάδα 40 ωρών, πληρωμένες διακοπές 12 ημερών ετησίως, συλλογικές μισθολογικές διαπραγματεύσεις μεταξύ συνδικάτων και εργοδοτών).

Σ.Σ. (ΣΤΑ ΔΙΚΆ ΜΑΣ τώρα) «Καταστροφολόγοι Αριστεροί και δεξιοί μας τρομάζουν για την χρεοκοπία εκτός ευρώ, δεν μπαίνουν καν στο κόπο να μας εξηγήσουν τι θα σημαίνει για τους εργαζόμενους χρεοκοπία εντός του ευρώ και της ευρωζώνης, κάτι που έτσι και αλλιώς δεν υπάρχει πιθανότητα να το αποφύγουμε. Άλλωστε τι άλλο παρά χρεοκοπία είναι η πολιτική  της υποτίμησης στο εσωτερικό που εφαρμόζει η κυβέρνηση της τρόικας.

Η αφαίμαξη μισθών και συντάξεων, η φοροκαταιγίδα,  η κατάργηση του κοινωνικού κράτους και το σταμάτημα των δημοσίων επενδύσεων, όλα αυτά για την εξυπηρέτηση  των διεθνών τοκογλύφων, τι άλλο παρά ένας αργός θάνατος χρεοκοπίας είναι. Πάνω απ’ όλα η δανειακή σύμβαση των 110 δις με σαφή ρήτρα ενυπόθηκου δανείου, τι άλλο μπορεί να σημαίνει παρά μόνο τη μετατροπή της άχρηστης χαρτούρας σε εμπράγματες αξίες, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και την χρεοκοπία του κράτους.

Τα νομοσχέδια για δήμευση περιουσιών ιδιωτών που οφείλουν στο δημόσιο, τι άλλο παρά χρεοκοπία και μάλιστα αναγκαστική, του συνόλου της κοινωνίας είναι. Και όλο αυτό το ξεπούλημα δημόσιου και ιδιωτικού πλούτου βορρά στην εξυπηρέτηση του χρέους και μετά τρομοκρατούν τους εργαζομένους για χρεοκοπία εκτός ευρώ και εντός δραχμής.»

Οι στρατευμένοι μαρξιστές κατηγορούνται συχνά ότι κάνουν κατάχρηση λέξεων, όπως «κρίση», «καμπή», «καινούργια κατάσταση» «ανατροπή» κ.τ.λ. H παρατήρηση αυτή δεν είναι αβάσιμη, δεδομένου ότι αναφέρεται σε μια αναπόφευκτη συνέπεια του αναγκαίου βολονταρισμού που εμπεριέχει κάθε πολιτική δράση που προτίθεται να αλλάξει τα πράγματα.  Αυτοί οι όροι, όμως, φαίνονται δόκιμοι για να περιγράψουν την περίοδο που διανύουμε. Τα συστατικά αυτού του οποίου ο Λένιν προσδιόρισε σαν την αδυναμία των κυρίαρχων να κυβερνούν όπως πριν, φαίνονται να συγκεντρώνονται. Εξ ου, άλλωστε, και το γεγονός ότι σήμερα αυτές οι λέξεις όπως κρίση, στροφή, «καινούργια κατάσταση» «ανατροπή»  γίνονται αποδέκτες σχεδόν ομόφωνα.

Με αυτή την έννοια, μια ανατροπή της συγκυρίαs σηματοδοτεί ότι: αυτοί που είναι πάνω δεν μπορούν πια να κυβερνούν όπως πριν, αυτοί που είναι κάτω δεν θέλουν πια να κυβερνώνται όπως πριν. Σημαίνει άραγε, ότι βρισκόμαστε σε μια επαναστατική ή προ-επαναστατική κατάσταση; Όχι βέβαια, και το ξέρουμε καλά, διότι για να δημιουργηθεί μια τέτοια κατάσταση, οι κυριαρχούμενες τάξεις πρέπει να έχουν όχι μόνο την ικανότητα αποτροπής της επιλογής του κυρίαρχου μπλοκ, αλλά και την ικανότητα να διαμορφώνουν και να επιβάλλουν τις δικές τους λύσεις. Και οι αγωνιστές της αριστεράς γνωρίζουμε ότι απέχουμε αρκετά από τη λύση αυτού του προβλήματος.
Φυσικά αυτό το πρόβλημα, έτσι και αλλιώς παραπέμπει σε συλλογική πολιτική διεργασία μέσα στα κόμματα, μεταξύ των κομμάτων και στο σύνολο της κοινωνίας. Έχω την εντύπωση ότι, όλοι μας έχουμε συμμετάσχει μέσα από διάφορες πρωτοβουλίες(όπως εγώ στην πρωτοβουλία των 1000) στις διεργασίες για την επίλυσή του. Στο σημείο θέλω απλά να θέσω μερικά στοιχεία προβληματισμού πάνω σε δύο ζητήματα.
– Ποιοι είναι, σήμερα, οι παράγοντες που πολιτικά καθορίζουν τη συγκυρία ή, για να το πούμε αλλιώς, ποια είναι τα χαρακτηριστικά της ρήξης, που λειτουργούν ως σημεία συμπύκνωσης των αντιφάσεων της σημερινής κατάστασης και της προσδίδουν την ιδιαιτερότητα της; Και τι σημαίνει να μιλάμε για την «αναγκαιότητα του μετώπου» ως ένα χαρακτηριστικό της κατάστασης, με την οποία είμαστε αντιμέτωποι;
– Ποιοι είναι οι κύριοι άξονες στους οποίους πρέπει να εστιάσουμε το προβληματισμό και την επεξεργασία που κάνουμε στους δικούς μας αντίστοιχα χώρους, παρεμβάσεις αρθρογραφίες  περιοδικά, για να συμβάλουμε στην ανάδυση μιας αξιολόγησης αντικαπιταλιστικής προοπτικής;

Από την αρχή της κρίσης άρχισαν να αναδεικνύονται σοβαρά τα πολιτικά ζητήματα: Ζητήματα στρατηγικής, συμμαχιών, προγράμματος, προσανατολισμού και βέβαια ηγεσίας. Καθυστερήσαμε πολύ, πάρα πολύ, H ψευδαίσθηση ενός κινήματος που γίνεται από μόνο του το υποκείμενο του κοινωνικού μετασχηματισμού, χωρίς πολιτικές διαδικασίες συγκρότησης, διαφοροποίησης και παρέμβασης, και παραβλέποντας το ζήτημα της κρατικής εξουσίας, καταλήγει αναπόφευκτα στο να αφεθεί ακέραιο το υπάρχον πλαίσιο των πολιτικών συγκρούσεων και στην υποταγή στην κυρίαρχη πολιτική, την αστική πολιτική.

Ένα δίδαγμα του Λένιν που μπορούμε να το θεωρήσουμε επίκαιρο, ακόμη και αν έχουμε μια απόκλιση στον τρόπο που αξιολογούμε την δική του πολιτική πρόταση, αφορά ειδικά το ζήτημα της μορφής της οργάνωσης: η αντικαπιταλιστική πολιτική δεν έρχεται ποτέ σαν ένα αυθόρμητο αποτέλεσμα των κοινωνικών κινητοποιήσεων, οι οποίες, όμως αποτελούν το έδαφός της και το απαραίτητο οξυγόνο της.
Από τις πολλαπλές κατευθύνσεις για την αναζήτηση λύσεις σ’ αυτό το πεδίο της πολιτικής παρέμβασης,  προτείνω μία, που απορρέει από τα προαναφερθέντα: Ενιαίο εργατικό μέτωπο, και πολιτικό μέτωπο της αριστεράς, στη βάση ενός προγράμματος, που θα συνδέει, τα άμεσα αιτήματα με τη σοσιαλιστική προοπτική. Πρόγραμμα που θα εκπονηθεί από όλους εμάς, αλλά και όσους άλλους έχουν συμμετάσχει στην αναζήτηση λύσεων στην ίδια ή παρόμοια κατεύθυνση, θα απευθύνεται σε όλα τα κοινωνικά και πολιτικά ρεύματα που αγωνίζονται, σε όλες τις δυνάμεις της  Αριστεράς αλλά κυρίως να απευθύνεται με το πρόγραμμα αυτό σε όλες τις εργαζόμενες τάξεις με στόχο τη δημιουργία ενός πολιτικού γεγονότος και του αναγκαίου μπλοκ- μετώπου, κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, ή όπως αλλιώς θέλετε να το ονομάσουμε, για την κατάκτηση της κυβερνητικής εξουσίας που θα είναι σε θέση, να επιβάλει την υλοποίηση του.

Η ανάγκη για την ανάληψη μιας πρωτοβουλίας, για την ενοποίηση των πρωτοβουλιών, επιβάλλεται από την ιστορική περίοδο την οποία διανύουμε. Οι διοργανωτές με την εκδήλωση που πραγματοποιούν δίνουν τη δυνατότητα για την ανταλλαγή απόψεων, αν αναλάβουν την πρωτοβουλία, για τη υλοποίηση μιας τέτοιας πρότασης, δίνουν και ελπίδα.