Το έργο του Γιάννη Κορδάτου ως σταθμός και σημείο αναφοράς για την ελληνική μαρξιστική σκέψη

Σήμερα παρουσιάζουμε την εισήγηση του Μιχάλη Χονδροκούκη  στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε πριν λίγες μέρες, με μεγάλη επιτυχία, στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ και που συνδιοργάνωσαν το περιοδικό "Ουτοπία" και ο σύλλογος διάδοσης της μαρξιστικής σκέψης "Γιάννης Κορδάτος".

Μιχάλης Χονδροκούκης

Όταν το 1924 κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το έργο του Γιάνη Κορδάτου Η κοινωνική σημασία της ελληνικής επαναστάσεως του 1821, οι αντιδράσεις ήταν μεγάλες, άμεσες και εκ διαμέτρου αντίθετες. Υπήρξαν, φυσικά, εκείνοι που με θάρρος και ενθουσιασμό το υποστήριξαν στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο και το πανεπιστήμιο, αλλά αυτό που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μας είναι η στάση της εξουσίας.

Τόσο το κράτος, όσο και η Ιερά Σύνοδος έσπευσαν να το καταδικάσουν. Και δεν έμειναν μόνο στην απλή δημόσια καταδίκη. Η Ιερά Σύνοδος ανέθεσε σε ένα θεολόγο να εκπονήσει μια μελέτη που να αντικρούει το συγκεκριμένο έργο του Κορδάτου και να αναιρεί τα συμπεράσματά του. Το κράτος με τη σειρά του, αφού έβαλε κάθε λογής δημοσιογράφους και δημοσιολόγους να καταφέρονται με λίβελους εναντίον του, προσπάθησε να εμποδίσει την ανάγνωσή του από τη νεολαία.

Στο πλαίσιο αυτό, το Υπουργείο Παιδείας εξέδωσε μία Εγκύκλιο δια της οποίας συνιστούσε στους καθηγητές «να παίρνουν τα μέτρα τους ενάντια στους μαθητές που διαβάζουν το βιβλίο του Κορδάτου». Έτσι, εκατοντάδες μαθητές των γυμνασίων της πόλης και της επαρχίας αποβλήθηκαν ή τιμωρήθηκαν με διάφορους τρόπους με την κατηγορία ότι διαβάζουν το έργο του.

«Γιατί όμως όλος αυτός ο θόρυβος;», σημειώνει ο ίδιος ο Κορδάτος στον πρόλογο της δεύτερης έκδοσης. Και συνεχίζει: «Δε διστάζω να διακηρύξω πως το βιβλιαράκι μου αυτό δεν είναι κανένα «σοφό» βιβλίο, ούτε περιέχει καμιά πρωτότυπη ιδέα.

»Η μόνη του αξία είναι πως ο συγγραφέας του πήρε ένα θέμα από τα σπουδαιότερα της Νεοελληνικής μας Ιστορίας και το εξήτασε με τη μέθοδο του ιστορικού υλισμού. Αυτό είναι όλο όλο.»

«Αυτό είναι όλο όλο», είπε ο Κορδάτος και για μας είναι αυτό ακριβώς που έχει και τη μέγιστη αξία^. η μέθοδος. Το έργο αυτό αποτελεί σταθμό για την ελληνική ιστοριογραφία, διότι εισάγει τον ιστορικό υλισμό ως μέθοδο στη μελέτη, ανάλυση και ερμηνεία της ελληνικής ιστορίας και μάλιστα σε ένα κομμάτι της που ήταν πολύ σημαντικό και κρίσιμο για την τότε, αλλά και τη σημερινή εξουσία. Από την αστική ανάγνωση της ελληνικής επανάστασης και του χαρακτήρα της αντλούν οι αντιδραστικές δυνάμεις ιδεολογικά εφόδια για να κρύβουν το ρόλο τους και να θολώνουν την κρίση του λαού.

Ο Κορδάτος απεκάλυψε τον αντιδραστικό ρόλο των ανώτερων κληρικών, των κοτζαμπάσηδων και των Φαναριωτών, οι οποίοι εμφανίστηκαν μετεπαναστατικά να διεκδικούν το ρόλο του εθνοσωτήρα και κατέδειξε ότι η «απελευθερωμένη» Ελλάδα έγινε «συγκεκαλυμένον προτεκτοράτον της Αγγλίας», πως ο ελληνικός λαός δεν μπορούσε «να ασκεί τα κυριαρχικά του δικαιώματα» και πως έπρεπε «να ευρίσκεται σε κατάσταση ημιαποίκου».

Σχετικά με τη μετεπαναστατική εξέλιξη του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, όχι μόνο απεκάλυψε τον εξαρτημένο χαρακτήρα της οικονομίας και της πολιτικής του, αλλά τεκμηρίωσε τη θέση του με συνέπεια προς τη μαρξιστική μεθοδολογία αναλύοντας την οικονομική βάση του φαινομένου της εξάρτησης.

Ανέδειξε ότι η γεωγραφική θέση της Ελλάδας, ως γέφυρα των συγκοινωνιών της Δυτικής Ευρώπης και της Ανατολής, ήταν η αιτία που το ξένο κεφάλαιο, και κυρίως το αγγλικό, προσπαθούσε συνεχώς με δάνεια και πολιτικές επεμβάσεις να εξασφαλίσει την επικυριαρχία του και να ακυρώσει κάθε εθνική ανεξαρτησία.

Ανέλυσε τον εμπορομεσιτικό χαρακτήρα του ελληνικού κεφαλαίου κατά τα προεπαναστατικά και τα μετεπαναστατικά χρόνια και εξήγησε δια αυτού τον εξαρτημένο χαρακτήρα της ελληνικής αστικής τάξης και τελικά την οικονομική και πολιτική εξάρτηση της Ελλάδας.

Ο ίδιος σημειώνει: «Οι Έλληνες έμποροι παντού [εννοεί εντός και εκτός Ελλάδας] κάνανε εξαγωγή από πρώτες ύλες και δημητριακά και φέρνανε στην Τουρκία, Ρωσία, Αίγυπτο, Βαλκανική τα βιομηχανικά είδη της δυτικής Ευρώπης. Αυτός ήταν για πολύ καιρό –κοντά ένας αιώνας– ο ρόλος των Ελλήνων εμπόρων. Από τον τέτοιο ρόλο του ελληνικού εμπορικού κεφαλαίου αναπτύχθηκε και η ελληνική ναυτιλία (εφοπλιστικό κεφάλαιο) […] Κάτω από τις συνθήκες αυτές το ελληνικό κεφάλαιο, όπως και στα προεπαναστατικά χρόνια, έτσι και παραΰστερα, ήταν το παρακλάδι του ευρωπαϊκού καπιταλισμού. Έπαιζε δηλαδή βοηθητικό ρόλο στις ανταλλακτικές σχέσεις Ανατολής και Ευρώπης.Από την αιτία αυτή  ευνοήθηκε πρώτα η ανάπτυξη του εμπορικού κεφαλαίου, παράλληλα του εφοπλιστικού και κατόπι του χρηματιστικού, που εξυπηρετεί τις πιστωτικές ανάγκες του εμπορικού και του εφοπλιστικού κεφαλαίου.»

Μεθοδολογικά, λοιπόν, αναλύει τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά της ελληνικής αστικής τάξης και παράλληλα συμπληρώνει με τη γενίκευση πως:

 «(…) δεν πρέπει να ξεχνούμε πως παντού όπου κυριάρχησε το εμπορικό κεφάλαιο επικράτησαν κι επιζήσανε οι παλιές ιδέες και τα παλιά κοινωνικά καθεστώτα». Έτσι, συνδέει το συγκεκριμένο με το αφηρημένο και επιστρέφει στο συγκεκριμένο για να βγάλει τα συμπεράσματά του. Καταλήγει ότι: «Γι’ αυτό η αστική τάξη της Ελεύθερης Ελλάδας, με το να είναι εξαρτημένη από το ξένο κεφάλαιο και υποχείρια των Ελλήνων κεφαλαιούχων του έξω Ελληνισμού, δεν έπαιξε κανένα προοδευτικό ρόλο στα μετεπαναστατικά χρόνια. […] Η ελληνική αστική τάξη στάθηκε στο βάθος αντιδραστική και δεν επιδίωξε βαθύτερες μεταβολές.»

Και ακολούθως επανέρχεται στο γενικό και αφηρημένο: 

«Το εμπορικό κεφάλαιο, και μόνο αυτό, δεν είναι αρκετό για να προωθήσει κοινωνικούς μετασχηματισμούς, να διευκολύνει δηλαδή τη μετάβαση από τον έναν τρόπο παραγωγής στον άλλο, γιατί δεν μπορεί να αναπτύξει την παραγωγή. Αυτό γίνεται μόνο με το βιομηχανικό κεφάλαιο.»

Αυτά σχετικά με την ανάλυση του Κορδάτου για την ελληνική επανάσταση και το χαρακτήρα της.

Η ρήξη, όμως, του Κορδάτου με την αστική ιστοριογραφία εκτείνεται πολύ πέρα από μεμονωμένα ιστορικά γεγονότα και περιόδους. Θέτει υπό εξέταση γενικότερες ιστορικές κατηγορίες, όπως το «έθνος», και ασκεί κριτική στον αστικό ορισμό τους. Αντικρούει αντιδραστικές και αντιεπιστημονικές αντιλήψεις, όπως η δήθεν καθαρότητα και η αδιάκοπτη συνέχεια του νεοελληνικού έθνους από την αρχαιότητα έως σήμερα.

«Στα νεώτερα χρόνια κανένας λαός δεν είναι καθαρόαιμος», επισημαίνει και καταδεικνύει ότι «εκείνο που παίζει σπουδαίο ρόλο είναι όχι το αίμα, αλλά η εθνική συνείδηση του κάθε λαού».

Αντιτιθέμενος στην κρατούσα αντιεπιστημονική άποψη, υποστηρίζει ότι το έθνος είναι άγνωστο στην αρχαία εποχή^. συνεπής προς τη μαρξιστική αντίληψη το συσχετίζει με την ανάπτυξη του καπιταλισμού και εξηγεί γιατί η αστική τάξη είναι φορέας του εθνικισμού.

Πέρα από αυτά, όμως, η συμβολή του είναι τεράστια, διότι καταπιάστηκε με θέματα που αφορούσαν άμεσα τον εργαζόμενο λαό και τον αγώνα του, είτε στην ύπαιθρο είτε στην πόλη. Τόσο η ιστορία του αγροτικού όσο και του εργατικού κινήματος αποτέλεσαν και αποτελούν μια ανεκτίμητη προσφορά του Κορδάτου στον αγώνα συνειδητοποίησης των αγροτών και των εργατών. Προβάλλοντας τους αγώνες και τις θυσίες τους, βοήθησε στην ευαισθητοποίηση και κινητοποίηση του λαού. Τονίζοντας ότι κατακτήσεις υπήρξαν μόνο στο βαθμό που υπήρχε οργάνωση του αγώνα, έδειξε το δρόμο και έδωσε ελπίδα σε όσους βρίσκονταν σε απόγνωση.

Από την άλλη, καταδεικνύοντας λάθη και αδυναμίες, και ασκώντας αυστηρή κριτική, βοήθησε τους αναγνώστες του να εμβαθύνουν σε πολιτικά προβλήματα που ανέκυπταν από τις διάφορες μικροαστικές ταλαντεύσεις στις γραμμές του κινήματος, είτε προς τα αριστερά είτε προς τα δεξιά.

Πολλές φορές ο Κορδάτος, παρά την υψηλή στελεχική θέση του στο Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα, ήρθε σε αντιπαράθεση με την κρατούσα αντίληψη, έχοντας εμπιστοσύνη στο κριτήριό του και χωρίς να δείχνει σημάδια υποχωρητικότητας. Είναι χαρακτηριστικό ότι η θέση του για τη λύση του αγροτικού ζητήματος δια άμεσων απαλλοτριώσεων άνευ αποζημιώσεως, αρχικά δεν έγινε δεκτή από το Κόμμα και μόνο αφού αυτό προσχώρησε στην Τρίτη Διεθνή αναγνωρίστηκε και υιοθετήθηκε η άποψή του ως η σωστή μπολσεβίκικη τακτική. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, διότι πρέπει να έχουμε πάντα υπόψη ότι η αυστηρή κριτική που διαβάζουμε στα έργα του δεν είναι η κριτική ενός ακαδημαϊκού, αλλά ενός ανθρώπου που έβαλε τις ιδέες του σε εφαρμογή και δοκιμάστηκαν από την πράξη στο πεδίο της ταξικής πάλης.

 Πρέπει να σημειωθεί ότι ο Κορδάτος ποτέ δεν κάνει μια απλή γεγονοτολογία. Όλα τα ιστορικά του έργα είναι εμπλουτισμένα με κριτικά σχόλια που στόχος τους είναι να αναδείξουν τη μαρξιστική αντίληψη για την ιστορική κίνηση, την πολιτική και την πορεία εξέλιξης της συνείδησης.

Σχολιάζοντας τις ομιλίες στο Πρώτο Αγροτικό Συνέδριο το 1912 και ειδικότερα του δικηγόρου Τριανταφυλλίδη που υποστήριξε ότι η απαλλοτρίωση της γης ήταν σύμφωνη με το ρωμαϊκό και βυζαντινό δίκαιο, εξηγεί ότι η στάση αυτή αποτύπωνε την αδυναμία των μικροαστών να ξεπεράσουν την αστική αντίληψη περί ατομικής ιδιοκτησίας.

Επίσης, σε άλλες περιπτώσεις ασκεί κριτική και προτείνει ποια θα έπρεπε να είναι η σωστή πολιτική στάση. Για παράδειγμα, ασκώντας κριτική στη στάση των σοσιαλιστών υπέρ της ουδετερότητας των γερμανόφιλων στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο, τη χαρακτηρίζει ασυγχώρητη και φροντίζει να δηλώσει ότι χρέος τους ήταν να ξεσηκώσουν αντιπολεμικό κίνημα. Αλλού, για το δεύτερο Συνέδριο της ΓΣΕΕ το 1920, στηλιτεύοντας το σύνθημα που προωθούσαν οι τότε εργατοπατέρες και υποχείρια του βενιζελισμού περί αποχής της Συνομοσπονδίας Εργατών από κάθε πολιτική, χτυπά την αντίληψη του οικονομισμού και τονίζει ότι :

«ο συνδικαλισμός χωρίς το σοσιαλισμό δεν μπορεί να πραγματοποιήσει τους απελευθερωτικούς του σκοπούς.»

Όλα αυτά συγκροτούν ένα ανάγνωσμα εξαιρετικά χρήσιμο, διότι, καθώς ο αναγνώστης διαβάζει τα διάφορα γεγονότα της ελληνικής ιστορίας, παράλληλα εμπλουτίζει τις πολιτικές του γνώσεις με στοιχεία και γενικότερα συμπεράσματα της μαρξιστικής πολιτικής σκέψης.

Ιδιαίτερα χρήσιμοι και κατατοπιστικοί είναι οι σύντομοι χαρακτηρισμοί ιστορικών προσώπων Κάποιοι, μάλιστα, δίνουν ένα πολύ άμεσο, ζωντανό και διασκεδαστικό ύφος στο κείμενό του: ο Δαγκλής, τον οποίο ο Βενιζέλος ήθελε να πρωθυπουργοποιήσει, αποκαλείται «μορμολύκειον». Ο Ζαΐμης, «μούμια του παλαιοκομματισμού». Ο Όθωνας, «βλακόμετρο». Ο Γεώργιος, «όχι βλακόμετρο όπως ο Όθωνας» κ.ά. Όμως, για ορισμένα πρόσωπα οι χαρακτηρισμοί του συμπυκνώνουν σε λίγες φράσεις την ουσία του ρόλου τους και της αξίας τους. Για τον Αλέξανδρο Χατζηκυριάκο γράφει:

«Ο Χατζηκυριάκος που έκανε τον υπερδημοκράτη την περίοδο αυτή και φιλοδοξούσε να παίξει το ρόλο Μαρά, Δαντών και Ροβεσπιέρου, ύστερα από το 1933 έγινε μοναρχικός και λακές του Τσαλδάρη. Όταν γύρισε ο βασιλιάς Γεώργιος το 1935 ήταν από τους πρώτους που πήγαν και του φίλησαν το χέρι. Οι τέτοιοι «ιδεολόγοι» έχουν θέση μόνο στην κοπριά της ιστορίας».

Αλλά τη μεγαλύτερη αξία, πιστεύω, την έχουν οι διάφοροι χαρακτηρισμοί του Βενιζέλου. Επειδή ως φιλόλογος στη μέση εκπαίδευση διασταυρώνομαι συχνά με το μάθημα της Νεότερης Ιστορίας, πρέπει να πω ότι έχω βαρεθεί να διαβάζω τα λιβανιστήρια των σχολικών βιβλίων για το πόσο σπουδαίος ήταν και να προσπαθώ να εξηγήσω σε συνήθως αδιάφορους μαθητές ότι πρέπει να έχουν ταξικό κριτήριο κατά την αξιολόγηση ενός ιστορικού προσώπου. Δίπλα, λοιπόν, στο κείμενο του σχολικού βιβλίου συχνά αντιπαραθέτω αποσπάσματα από το έργο του Κορδάτου, όπως το ακόλουθο:

«Όλες του αυτές οι ενέργειες έδειχναν πως από τη μια μεριά έδινε εξετάσεις συντηρητικότητας για να πάρει εύσημο ευνοίας από την αγγλική κυβέρνηση και από την άλλη ότι ήθελε να συνθηκολογήσει με τον αντιβενιζελισμό για να τον έχει σύμμαχο στον αγώνα του κατά της δημοκρατικής παράταξης. Ήταν οργανέτο της μεγαλοαστικής τάξης και γι’ αυτό ό,τι έκανε, το έκανε για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των μεγαλοαστών». 

Συνήθως, ένα τέτοιο απόσπασμα αρκεί για να πυροδοτήσει μια καλή συζήτηση στην τάξη, ανάμεσα βέβαια στους λιγοστούς μαθητές που είναι ακόμη σε θέση να έχουν τέτοια ενδιαφέροντα.

Η αλήθεια είναι ότι ο Κορδάτος, όπως και ο ίδιος το επιθυμούσε, είναι πολύτιμος στους εκπαιδευτικούς και ειδικά σε όσους διδάσκουν Ιστορία. Η ιστορία του Μικρασιατικού πολέμου δίνει πάντα τη δυνατότητα να αξιοποιηθεί η ανάλυση του Κορδάτου ως αντίποδας στην αστική προπαγάνδα. Όμως, για να μπορούμε σήμερα να αξιοποιούμε το έργο του Κορδάτου ως ιστορική πηγή, έπρεπε πρώτα ο ίδιος να φέρει εις πέρας ένα τιτάνιο έργο σχετικό με την αναζήτηση, ανεύρεση και αξιοποίηση των ιστορικών πηγών της εποχής του, που συνήθως βρίσκονταν στα αζήτητα.

Σε μια εποχή που τα αρχεία ήταν υποτυπώδη και όπως γράφει και ο ίδιος «[…] –για μας τους κομμουνιστές– δεν είναι εποχή της ήρεμης εργασίας του σπουδαστηρίου», σε μια τέτοια συνθήκη κατάφερε τρομερά πράγματα. Χαρακτηριστικά αναφέρει ο Πορφύρης στην Επιθεώρηση Τέχνης:

«Αβοήθητος από όλους, μέσα σε μιαν εχθρική ατμόσφαιρα, με αφάνταστες θυσίες οικονομικές και καταβολή υπεράνθρωπου μόχθου, αναζήτησε το ιστορικό τεκμήριο όπου μπορούσε να βρεθεί και στην προσπάθειά του αυτή ο Κορδάτος έδειξε ακατάβλητη θέληση και μεγάλο ιστοριοδιφικό ταλέντο: γύρισε μοναστήρια, έσκυψε σε μουχλιασμένα έγγραφα, αντέγραψε με συνεργία αντιγραφέων, που αυτός πλήρωνε, πολύτιμες μαρτυρίες, ανασκάλεψε ιδιωτικές βιβλιοθήκες, μάζωξε λαογραφικό υλικό, ζήτησε προφορικές πληροφορίες […] Η ιστορική του εποπτεία επεκτάθηκε στον ιστορικό χρόνο τριάντα αιώνων, ξεπέρασε τα όρια του ελλαδικού χώρου και επεκτάθηκε στην ιστορία του πολιτισμού.»

Φυσικά, η τεράστια αυτή προσφορά του, η διάσωση και ταξινόμηση ενός ασύνδετου υλικού, δεν έλυνε πάντα όλα τα προβλήματα. Συχνά, λοιπόν, όπου οι μαρτυρίες δεν ήταν επαρκείς, ο Κορδάτος εμπιστευόταν το ιδεολογικό του κριτήριο και διετύπωνε τη δική του ιστορική θεωρία. Όπως είναι λογικό, σε κάποιες υποθέσεις του επιβεβαιώθηκε και σε άλλες διαψεύστηκε από τη μεταγενέστερη έρευνα. Στο βαθμό που καταπιάστηκε με θέματα με μια σχετική χρονική εγγύτητα, η εκτιμήσεις του ήταν συνήθως σωστές.

Όταν, όμως, η χρονική απόσταση μεγάλωνε και η κοινωνική πραγματικότητα την οποία μελετούσε ήταν πολύ μακρινή, τότε τα λάθη ήταν συχνότερα. Για παράδειγμα, σχετικά με τα έργα του Ομηρικά και Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας. Οι εξαιρετικά περιορισμένες πηγές και η πολυπλοκότητα της ερμηνείας τους αποτέλεσαν τους βασικούς λόγους που ο Κορδάτος οδηγήθηκε σε πολλές λανθασμένες ερμηνείες.

Eνώ για τη φιλοσοφία της κλασικής αρχαιότητας η εργασία του είναι πιο εύστοχη, όταν καταπιάνεται με προγενέστερα αντικείμενα, όπως οι Προσωκρατικοί και ακόμη περισσότερο το «ομηρικό ζήτημα», σημειώνει αρκετές αστοχίες.

Κάνει λάθος στην ταξική τοποθέτηση διαφόρων φιλοσόφων, όπως ο Ηράκλειτος και οι Πυθαγόρειοι, και συνεπώς παρερμηνεύεται μερικώς η φιλοσοφία τους. Παρόλ’ αυτά, η κριτική που άσκησε στην αστική ιστορία της αρχαίας φιλοσοφίας που συμπίπτει με την έως και σήμερα επικρατούσα περιοδολόγηση, είναι σωστή και δίνει με σαφήνεια το στίγμα της υλιστικής μεθόδου που εφαρμόζει ο Κορδάτος.

Ωστόσο, πέρα από τις όποιες επιμέρους διαφωνίες που μπορεί να έχει κανείς σήμερα με τα όσα αποτυπώνονται στο εκτενέστατο έργο του Γιάνη Κορδάτου, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι δημιούργησε μια ολόκληρη παράδοση και μέχρι σήμερα αποτελεί σημείο αναφοράς. Και αυτό ακριβώς ήταν και ο δικός του στόχος, τον οποίο και πέτυχε. Η αξία του για μας τους κομμουνιστές είναι ανεκτίμητη. Τελειώνοντας, θα σας διαβάσω ένα τελευταίο απόσπασμα από τον επίλογο της Μεγάλης Ιστορίας της Ελλάδας, όπου σε λίγες γραμμές σημειώνει τα γενικότερα συμπεράσματά του από τη μελέτη της ιστορίας του τόπου μας:

«Από το 1924 που καταπιάστηκα συστηματικά με τη μελέτη της ελληνικής ιστορίας και για να συγκεντρώσω το υλικό θυσίασα τόσα χρόνια μόχθου και κοπιαστικής εργασίας, στις έρευνες και μελέτες μου, βρήκα πάντα την κάθε φορά ηγέτιδα τάξη να περιφρονεί και να μη βρίσκεται στο πλευρό του πολυβασανισμένου λαού μας. Και στην περίοδο της τουρκοκρατίας και κατόπιν στην περίοδο του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του ‘21 και παραΰστερα, όχι μόνο διαπράχθηκαν λάθη, αλλά οι λαϊκές μάζες που έχυναν το αίμα τους για την ανεξαρτησία και την εθνική αποκατάσταση δεν είχαν τη συμπαράσταση της πολιτικής ηγεσίας.

Ο εργαζόμενος λαός, αυτός που μοχθεί από τα χαράματα ως τη νύχτα στα χωράφια, στα εργαστήρια στα εργοστάσια και στα μαγαζιά, αυτός που πληρώνει τους φόρους, αυτός που στρατεύεται και χύνει το αίμα του στους πολέμους, ξακολουθεί να είναι ο παρίας.

Στον καιρό της τουρκοκρατίας καταδυναστεύονταν από τους κοτζαμπάσηδες, τους Φαναριώτες και τον ανώτερο κλήρο. Στον καιρό του ’21 οι στρατιωτική και πολιτική ηγεσία δε στάθηκε στο ύψος της. Έξω από λίγες εξαιρέσεις, οι πιο πολλοί τρανοί καπεταναίοι και οι «τρανοί» πολιτικοί πολλές φορές βάλανε πάνω από τα εθνικά τα ατομικά τους συμφέροντα. Όπως είδαμε, από την πρώτη μέρα που ακούστηκε το εγερτήριο σάλπισμα, οι πιο πολλοί κοτζαμπάσηδες, οι ανώτεροι κληρικοί και εκείνοι που πήραν τα ηνία της πολιτικής ηγεσίας δε φέρθηκαν καλά. Από την κακοδιοίκηση και τις επεμβάσεις των κοτζαμπάσηδων και αντιδραστικών ξέσπασαν εμφύλιοι σπαραγμοί και χύθηκε πολύ αίμα.

Και σα να μην έφταναν οι αντιδράσεις των κοτζαμπάσηδων και αντιδραστικών, άρχισαν και οι επεμβάσεις των ξένων που συνεχίστηκαν φανερά μεν ως το 1863, έμμεσα δε ως το 1914. Από τότε όμως ξανάρχισαν οι επεμβάσεις των λεγόμενων μεγάλων δυνάμεων και συνεχίζονται ως σήμερα.»

Για τα 95 χρόνια του Κ.Κ.Ε.

Α. Συμπληρώθηκαν φέτος 95 χρόνια ζωής από τότε που η εργατική τάξη της χώρας μας έκανε οργανωμένα την εμφάνισή της στο κοινωνικο-πολιτικό προσκήνιο αποκτώντας το δικό της επαναστατικό κόμμα, το ΚΚΕ.

Στην ιστορική του διαδρομή του το ΚΚΕ, πέρα από τα λάθη και τις αδυναμίες, έχει να επιδείξει πληθώρα ηρωικών αγώνων. Είχε αποφασιστική συμβολή στην κοινωνική πρόοδο, στις κατακτήσεις των εργαζομένων, στην προσπάθεια της εργατικής τάξης και του λαού για εθνική και κοινωνική απελευθέρωση.

Χιλιάδες κομμουνιστές γνώρισαν τι σημαίνουν φυλακές, εξορίες, βασανιστήρια. Πολλοί από αυτούς πλήρωσαν τις ιδέες και τη δράση τους με την ίδια τους τη ζωή. Το ΚΚΕ πρωτοστάτησε δίνοντας σκληρές μάχες για τα καθημερινά προβλήματα του λαού, για την απελευθέρωση της Ελλάδας από τη ναζιστική κατοχή με τη μεγαλειώδη ΕΑΜική αντίσταση, για την απαλλαγή της από την ιμπεριαλιστική εξάρτηση και τις επεμβάσεις, για τη δημοκρατία, για την ανατροπή δικτατοριών, για τη διεύρυνση των δημοκρατιών ελευθεριών, για το σοσιαλισμό.

Διαπαιδαγώγησε γενιές και γενιές με τα ιδανικά μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Έπλασε και ανέδειξε απαράμιλλες μορφές αγωνιστών: εργατών, αγροτών, διανοουμένων, επώνυμων και ανώνυμων. Καλλιέργησε με σταθερότητα τον πατριωτισμό και το διεθνισμό.

            Β. Τα τελευταία χρόνια, όμως, η ηγεσία του ΚΚΕ έχει κάνει μιαν απότομη ιδεολογική και πολιτική στροφή που λίγο θυμίζει το παρελθόν του. Τα αποτελέσματα αυτής της στροφής είναι φανερά: πτώση της επιρροής του σε σειρά εργατικών χώρων, φτωχοί δεσμοί με τη νεολαία και το νεολαιίστικο κίνημα, εκλογική κατάρρευση. Μάλιστα, η εικόνα αυτή παρουσιάζεται μέσα στη χειρότερη μεταπολιτευτικά στιγμή για την εργατική τάξη και τα υπόλοιπα καταπιεζόμενα στρώματα. Μέσα σε συνθήκες οξύτατης καπιταλιστικής κρίσης που υπό προϋποθέσεις θα μπορούσαν να εκτοξεύσουν το ΚΚΕ εκλογικά, ιδεολογικά και κινηματικά.

            Η στροφή αυτή της ηγεσίας του ΚΚΕ έχει καταγραφεί σε σωρεία κομματικών ντοκουμέντων με κορυφαία το νέο πρόγραμμα και καταστατικό που υιοθετήθηκαν στο 19^ο συνέδριό του. Πρόσφατα ήρθε στη δημοσιότητα κείμενο του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής που αποτελεί τομή στην ιστορία του ΚΚΕ, αλλά όχι με θετική έννοια. Στο κείμενο αυτό που φέρει τον τίτλο «Η πορεία αποκατάστασης του επαναστατικού χαρακτήρα του ΚΚΕ», γράφονται διαπιστώσεις εντελώς καινοφανείς για την ιστορία του ΚΚΕ.

            Ούτε λίγο ούτε πολύ μέχρι και το 2000 περίπου, η ιστορία του ΚΚΕ θεωρείται ότι ήταν ιστορία οπορτουνιστικών εκτροπών. Κορυφαίες στιγμές του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος και της Κομμουνιστικής Διεθνούς ρίχνονται στο πυρ το εξώτερο, θυμίζοντας τον παγκόσμιο αριστερισμό στις χειρότερες στιγμές του.

            Για πολλοστή φορά η ηγεσία του ΚΚΕ βάλλει κατά των «παλιών» θέσεων περί εξαρτημένης Ελλάδας. Καταδικάζεται η τακτική και η στρατηγική του μεσοπολέμου. Κατακρίνεται συλλήβδην οποιαδήποτε απόπειρα για τη διατύπωση μιας μεταβατικής πολιτικής πρότασης που θα μπορούσε να συσπειρώσει ευρύτερα λαϊκά στρώματα και να τα φέρει πιο κοντά με το κομμουνιστικό όραμα. Όποιος διαφωνεί χαρακτηρίζεται ως βαρίδι.

            Η σημερινή ηγεσία φαίνεται να μην αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα των στιγμών. Φαίνεται να μην κατανοεί ότι η εργατική τάξη, η φτωχομεσαία αγροτιά, τα μεσαία στρώματα, οι συνταξιούχοι και η νεολαία, περιμένουν κάποιον να τους εμπνεύσει, να τους συσπειρώσει, να τους δώσει όραμα και προοπτική.

            Το κείμενο του ΠΓ αποτέλεσε την αφορμή μόνο για τη διατύπωση αυτών των σύντομων προβληματισμών. Ο δρόμος που έχει επιλέξει το ιστορικότερο κομμουνιστικό κόμμα της Ευρώπης, μας ανησυχεί βαθιά. Όλα δείχνουν ότι βαδίζει προς την καταστροφή την ώρα που το έχει ανάγκη ο λαός περισσότερο από κάθε άλλη φορά τα τελευταία χρόνια. Το ΚΚΕ δυστυχώς δεν είναι αυτό που γνωρίσαμε.

            Γ. Παρά τις μεγάλες δυσκολίες της εποχής, όσοι είχαν και έχουν αναφορά στο ΚΚΕ με τον ένα ή άλλο τρόπο, θα πρέπει να κρατήσουν ζωντανή τη φλόγα του ΚΚΕ που ξέραμε. Είναι άλλο η κριτική αποτίμηση της ιστορίας του κινήματος και άλλο η ισοπέδωση και ο μηδενισμός. Οι ιδέες του μαρξισμού λενινισμού και η ανάγκη ύπαρξης επαναστατικού κόμματος της εργατικής τάξης είναι πιο επίκαιρα από ποτέ.

            Σε αυτό το πνεύμα, ο σύλλογος διάδοσης μαρξιστικής σκέψης Γ. ΚΟΡΔΑΤΟΣ θα συνεχίσει την προσπάθεια συμβολής:

1. στην επιστημονική, μαρξιστική λενινιστική ανάλυση της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας και των λαϊκών προβλημάτων  
2. στη διάδοση των ιδεών του μαρξισμού λενινισμού και της αναγκαιότητας ύπαρξης επαναστατικού κόμματος της εργατικής τάξης που θα βασίζεται στέρεα σε αυτές
3. στην επείγουσα ανάγκη συγκρότησης ενός λαϊκού μετώπου, αντιιμπεριαλιστικού, αντιμονοπωλιακού, δημοκρατικού μετώπου που θα βγάλει το λαό από τα σημερινά αδιέξοδα και θα ανοίξει το δρόμο για μια άλλη κοινωνία, τη σοσιαλιστική.

To ΔΣ του Συλλόγου διάδοσης της μαρξιστικής σκέψης Γ.ΚΟΡΔΑΤΟΣ

 Αθήνα, Δεκέμβρης 2013

«Γιάννης Κορδάτος: ο επιστήμονας, ο επαναστάτης»

Το περιοδικό Ουτοπία και ο Σύλλογος διάδοσης της μαρξιστικής σκέψης Γ. ΚΟΡΔΑΤΟΣ σας καλούν την Παρασκευή 13 Δεκεμβρίου στις 6:30 μμ στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 20) σε εκδήλωση με θέμα:

«Γιάννης Κορδάτος: ο επιστήμονας, ο επαναστάτης»

Θα μιλήσουν:    Δημήτρης Καλτσώνης, πανεπιστημιακός

Ευτύχης Μπιτσάκης, πανεπιστημιακός

Άλκης Ρήγος, πανεπιστημιακός

Μιχάλης Χονδροκούκης, φιλόλογος  

Τη συζήτηση θα συντονίσει ο πανεπιστημιακός Αλέξανδρος Χρύσης

Ανακοίνωση Διοργάνωσης Διεθνούς Συνεδρίου με Τίτλο:

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση απέναντι στην Ελλάδα: Επιστημονικές και πολιτικές προβληματικές»

Διοργανωτές:

Ινστιτούτο Δημήτρης Μπάτσης, Όμιλος Μαρξιστικών Ερευνών, Σύλλογος διάδοσης Μαρξιστικής Σκέψης «Γιάνης Κορδάτος», Όμιλοι Επαναστατικής Θεωρίας

Ημερομηνία Διεξαγωγής:

17-18-19 Ιανουαρίου 2014

Υποβολή Εισηγήσεων:

Τίτλος και Περίληψη της εισήγησης υποβάλλονται, έως το Σάββατο 30 Νοεμβρίου 2013, στις διευθύνσεις: mariolis@hotmail.gr (Θεόδωρος Μαριόλης – Ι.Δ.Μ.) smavro@uom.gr (Σταύρος Μαυρουδέας – Ο.Μ.Ε) dkaltsonis@gmail.com (Δημήτρης Καλτσώνης – «Γ.Κορδάτος.») dpatelis@scince.tuc.gr (Δημήτρης Πατέλης – ΟΜ.Ε.Θ.)

ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ

Η Ελλάδα, η Κύπρος αλλά και αρκετές άλλες χώρες της Ευρω-περιφέρειας υφίστανται τις οδυνηρές συνέπειες της συμμετοχής τους στην Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση. Ωστόσο, οι ριζοσπαστικές και μαρξιστικές αναλύσεις είχαν προδρομικά επισημάνει τόσο τα εγγενή-δομικά προβλήματα της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης όσο και τις επιπτώσεις της στον κόσμο της εργασίας. Το επίπεδο διαβίωσης και οι συνθήκες εργασίας της μεγάλης πλειονότητας της κοινωνίας επιδεινώνονται σταθερά και στοχευμένα, ενώ οι προαναφερθείσες χώρες χάνουν θεμελιώδη στοιχεία της εθνικής κυριαρχίας τους.

          Στόχος του παρόντος Συνεδρίου δεν είναι απλά η αναδρομική συμβολή σε έναν διάλογο για τον χαρακτήρα και τις επιπτώσεις της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης (εκκινώντας από την Κοινή Αγορά και φθάνοντας στην ΟΝΕ και την κρίση), ο οποίος συνειδητά παρεμποδίστηκε ή/και διαστρεβλώθηκε από τα επίσημα, συστημικά κέντρα και τις «ορθόδοξες αναλύσεις». Ούτε, μόνον, η διεξοδική, αναλυτική και εμπειρική, πιστοποίηση των επιπτώσεων της συμμετοχής της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση. Επιπρόσθετα, το συνέδριο επιχειρεί να διερευνήσει τα Εναλλακτικά στις κυρίαρχες στρατηγικές Σχέδια-Προγράμματα για την αντιμετώπιση της βαθειάς κρίσης της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Αυτή η διερεύνηση συνδέεται, προφανώς, τόσο με τα προβλήματα άλλων ομόρων μέσα στην ΕΕ χωρών όσο και με τις κοινωνικο-πολιτικές αντιδράσεις και αγώνες σε όλες τις χώρες της Ευρώπης.

 ΒΑΣΙΚΕΣ ΕΝΟΤΗΤΕΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ

Ι. H Καπιταλιστική Κρίση στον κόσμο και στην Ευρώπη:

·      Η διεθνής οικονομική κρίση και η Ευρωπαϊκή Ένωση.

·      Η «έρπουσα κρίση» της Ευρωζώνης και οι σχέσεις «Βορρά-Νότου».

·      Προοπτικές μετεξέλιξης/αναδόμησης/αποδόμησης της Ευρωζώνης ή/και της ΕΕ υπό το βάρος ενδογενών και εξωγενών αντιθέσεων.

ΙΙ. Ελλάδα, «Ευρω-Περιφέρεια», Ευρωπαϊκή Ένωση και Διεθνές Οικονομικό Σύστημα:

·         Ιεραρχικές σχέσεις και επιβολή πολιτικών από τους ισχυρότερους στους πιο αδύναμους «εταίρους» στην ΕΕ.

·         Υπάρχουν σχέσεις ιμπεριαλιστικής ή άλλης εκμετάλλευσης μέσα στην Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση;

·         Οι πιθανότητες, προϋποθέσεις, βαθμοί ελευθερίας και προοπτικές μίας «Συμμαχίας των Χωρών του Ευρωπαϊκού Νότου», εντός και εκτός ΖΕ ή/και ΕΕ.

·         Οι δεσμεύσεις των εκτός ΕΕ χωρών στο παγκόσμιο πλαίσιο που διαμορφώνεται από τους θεσμούς και τα όργανα του Διεθνούς Οικονομικού Συστήματος (π.χ. ΠΟΕ, ΔΝΤ, ΠΤ).

ΙΙΙ. Εναλλακτικά Σχέδια για την Ελλάδα:

·         Η σημασία του «παραδείγματος» μίας χώρας του «Νότου» που προχωρά πρώτη σε ρήξη με την Ευρωζώνη ή/και την ΕΕ.

·         Οικονομικές, πολιτικές, κοινωνικές, και γεωπολιτικές προϋποθέσεις, συμμαχίες και ανταγωνισμοί.

·         Η Πολιτική Οικονομία και η Οικονομική Πολιτική της αποδέσμευσης από την Ευρωζώνη/ΕΕ.

IV. Ειδικά ζητήματα:

·         Συναλλαγματική πολιτική: υποτίμηση, διολίσθηση, συστήματα πολλαπλών ισοτιμιών.

·         Νομισματική πολιτική και χρηματοπιστωτικό σύστημα.

·         Δημοσιονομική και εισοδηματική πολιτική, φορολογικό σύστημα.

·         Παραγωγική αναδιάρθρωση: κατεύθυνση, διακλαδική δομή, αγροτική και βιομηχανική πολιτική.

·         Εργασιακές σχέσεις και αγορά εργασίας.

·         Παιδεία και τεχνολογική πολιτική.

Για την πορεία του Πολυτεχνείου

Ο σύλλογος "Γιάννης Κορδάτος" χαιρετίζει τους χιλιάδες διαδηλωτές της πορείας του Πολυτεχνείου που για μια ακόμη φορά έδειξαν πως ο ελληνικός λαός συνεχίζει τον αγώνα για εθνική ανεξαρτησία, για απαλλαγή από τα μνημόνια, ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς ΕΕ, ΔΝΤ, ΝΑΤΟ και στους εγχώριους συνεργάτες τους.

Ο σύλλογος "Γιάννης Κορδάτος" χαιρετίζει ακόμη όλους τους συναγωνιστές που ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμά του συμμετείχαν στην πορεία για τα 40 χρόνια από την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

Ήταν η πρώτη συγκροτημένη, αυτοτελής, παρουσία του σε δημόσια συγκέντρωση, που ήρθε να καλύψει μια ανάγκη αναζήτησης συγκροτημένης, διακριτής, παρουσίας πολλών συναγωνιστών όλο αυτό το διάστημα.

Δημόσια παρουσία που μπορεί να αποτελέσει σημείο αναφοράς για όλους τους αριστερούς αγωνιστές, που προσπαθούν να συναντηθούν και στους δρόμους και να οικοδομήσουν μια σχέση εμπιστοσύνης, αναζητώντας ένα κοινό βηματισμό στην αντιμετώπιση των εκρηκτικών κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων του ελληνικού λαού.

 Ο σύλλογος "Γιάννης Κορδάτος" βασισμένος στη μαρξιστική λενινιστική ανάλυση θεωρεί ότι επείγει η συγκρότηση ενός λαϊκού, αντιιμπεριαλιστικού, αντιμονοπωλιακού, δημοκρατικού μετώπου που είναι η μόνη ρεαλιστική φιλολαϊκή απάντηση στην κρίση.

Καλή συνέχεια στους αγώνες.

Το Δ.Σ. του Συλλόγου

ΟΥΤΕ ΔΝΤ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΕΕ, ΠΑΡΕ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΛΑΕ

ΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΧΘΡΟΣ Ο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ

Σαράντα χρόνια απο την εξέγερση του Πολυτεχνείου

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΔΙΑΔΟΣΗΣ ΤΗΣ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ

«Γ. ΚΟΡΔΑΤΟΣ»

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΣ 4Οης ΕΠΕΤΕΙΟΥ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ
Κυριακή 17 Νοεμβρίου
 
ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΔΙΑΔΟΣΗΣ ΤΗΣ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ "ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΡΔΑΤΟΣ"
3.30 μ.μ. στη Χρ.Λαδά και Σταδίου

Σαράντα χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου και τα συνθήματα του - ιδιαίτερα τα τέσσερα τελευταία χρόνια- δείχνουν, σε δραματικό βαθμό,  πιο επίκαιρα από κάθε άλλη χρονική συγκυρία μετά την πτώση της χούντας. Ταυτόχρονα οι ημέρες εκείνες του Νοέμβρη αποτελούν οδηγό για το σήμερα. Εκείνες οι ημέρες δείχνουν ότι η μαχητική αντίσταση του λαού, ο οργανωμένος αγώνας, η ενότητα και συνολικά η λαϊκή αντίσταση μπορούν να ανατρέψουν τα αντιλαϊκά σχέδια των ιμπεριαλιστών και της ντόπιας πλουτοκρατίας.

 Σήμερα μέσα σε συνθήκες φτώχειας και εξαθλίωσης του ελληνικού λαού, μέσα σε συνθήκες συντηρητικοποίησης και εκφασισμού πτυχών της κοινωνικής και πολιτικής ζωής το αίτημα για «ψωμί-παιδεία-ελευθερία» είναι επίκαιρο όχι με κάποια μεταφορική έννοια αλλά κυριολεκτικά και κραυγαλέα.

Χρειάζεται οργανωμένος, μαζικός, ενωτικός αγώνας απέναντι στους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ, Ε.Ε., το ντόπιο μεγάλο κεφάλαιο και τους πολιτικούς τους υπηρέτες. Για να ανατραπούν αυτές οι πολιτικές είναι αναγκαίο να διατυπωθεί μια δέσμη αιτημάτων και στόχων πάλης που δίνουν λύσεις στο σήμερα και ανοίγουν δρόμους στο αύριο:

·         Διαγραφή του χρέους

·         Ανατροπή των μνημονίων και κατάργηση όλων των αντιλαϊκών μέτρων που επιβλήθηκαν τα τελευταία χρόνια μετά το ξέσπασμα της κρίσης

·         Εθνικοποίηση των επιχειρήσεων που αδυνατούν (ή η ιδιοκτησία τους ισχυρίζεται ότι αδυνατεί) να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους έναντι των εργαζομένων, εγκαθίδρυση εργατικού ελέγχου σε αυτές, δημιουργία δημόσιου φορέα από επιχειρήσεις ομοειδούς αντικειμένου

·         Εθνικοποίηση και εργατικός έλεγχος των τραπεζών και των επιχειρήσεων που έχουν στρατηγική σημασία για την εθνική οικονομία, εργατικός έλεγχος

·         Στήριξη μικρομεσαίων επαγγελματιών

·         Αναβάθμιση και γενναία κρατική χρηματοδότηση για δημόσια δωρεάν παιδεία σε όλες τις βαθμίδες (από προσχολική αγωγή έως μεταπτυχιακές σπουδές)

Οι πολιτικές που οδηγούν στην  ανεργία και δημιουργούν όλο και μεγαλύτερο κλίμα ανασφάλειας είναι αδύνατο να περάσουν και να εδραιωθούν χωρίς τον κυβερνητικό αυταρχισμό και τον εκφοβισμό του λαού.

Η κατάσταση στους εργασιακούς χώρους είναι πολλές φορές δραματική. Η εργοδοτική τρομοκρατία οργιάζει. Οι εργατικές κατακτήσεις αποτελούν απαγορευμένες λέξεις και οι εργαζόμενοι έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με την συνείδηση τους και την ανάγκη για την εξασφάλιση του ψωμιού των οικογενειών τους.

Δίπλα στον κυβερνητικό αυταρχισμό και την εργοδοτική τρομοκρατία έρχεται να προστεθεί η παρακρατικού χαρακτήρα δράση των φασιστοειδών της Χρυσής Αυγής αλλά και η σκοτεινή δολοφονία  δύο μελών της. Ταυτόχρονα το φθηνό ιδεολόγημα περί «δύο άκρων» επιχειρεί να δώσει  άλλοθι για τα νέα μέτρα κατασταλτικού χαρακτήρα τα οποία συρρικνώνουν τα δημοκρατικά δικαιώματα του λαού.

Οι δημοκρατικά σκεπτόμενοι άνθρωποι, ο εργαζόμενος λαός οφείλουν να μην αφήσουν αναπάντητη την πρόκληση. Μπαίνει ως άμεσο καθήκον:

• Να υπερασπισθούμε τις δημοκρατικές ελευθερίες, το δικαίωμα της απεργίας, της  συνάθροισης, της ελεύθερης διάδοσης των ιδεών. Να καταργηθούν όλοι οι νόμοι που ψηφίστηκαν τα τελευταία είκοσι περίπου χρόνια στη λογική του περιορισμού των ελευθεριών, όπως επίσης και οι δεκάδες συμφωνίες και συμβάσεις με την ΕΕ και τις ΗΠΑ (από τη Σένγκεν και την Ευρωπόλ μέχρι τις ΝΑΤΟϊκές συμφωνίες) που κινούνται στην ίδια λογική.
• Η διάλυση και εξάρθρωση των ναζιστικών οργανώσεων, την τιμωρία των φυσικών και ηθικών αυτουργών των σχετικών εγκλημάτων.
• Η εκκαθάριση των σωμάτων ασφαλείας, των ενόπλων δυνάμεων και όλου του κρατικού μηχανισμού από τα φασιστικά στοιχεία, τη διεκδίκηση ενός ριζικού, ολόπλευρου εκδημοκρατισμού που δεν μπορεί παρά να είναι έργο του λαού, με θεσμική και ουσιαστική λαϊκή συμμετοχή και έλεγχο.

Η Ελλάδα παραμένει μια εξαρτημένη -στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις- χώρα και το αίτημα για εθνική ανεξαρτησία θα παραμείνει ανεκπλήρωτο όσο η χώρα μας παραμένει υποταγμένη στους δανειστές – τοκογλύφους και στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς.

Επείγει σήμερα η επιδίωξη για το χτίσιμο ενός Λαϊκού Μετώπου που θα προβάλλει την ανάγκη της σύγκρουσης με τους ξένους και ντόπιους δυνάστες, τα μνημόνια, την τρόικα, το ΔΝΤ, την ΕΕ, τις αντιλαϊκές κυβερνήσεις. Ένα Μέτωπο που θα οργανώσει τον λαό ώστε να κατακτήσει τη λαϊκή κυριαρχία, την εθνική ανεξαρτησία, τις δημοκρατικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες και κατακτήσεις, το δικαίωμα για δημόσια δωρεάν παιδεία και υγεία, τη χάραξη ενός καλύτερου αύριο όπου αληθινά κυρίαρχος θα είναι ο λαός. Ένα Λαϊκό Μέτωπο, Αντιιμπεριαλιστικό Αντιμονοπωλιακό Δημοκρατικό.

Έξω η τρόικα, η ΕΕ και το ΝΑΤΟ από την Ελλάδα!

Την κρίση να πληρώσει η ολιγαρχία!

Λαός ενωμένος ποτέ νικημένος!

Το Δ.Σ. του συλλόγου διάδοσης της μαρξιστικής σκέψης «ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΡΔΑΤΟΣ»

Συζήτηση - «Οι εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο»

Ο «Σύλλογος διάδοσης της μαρξιστικής σκέψης Γ. ΚΟΡΔΑΤΟΣ» σας καλεί την Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου στις 6:30 μμ στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Αίθουσα Α1 (νέο κτίριο) σε συζήτηση με θέμα:

«Οι εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο»

Θα μιλήσει η Χριστίνα Μαυροπούλου, δημοσιογράφος

Για τη στυγερή δολοφονία στο Ν.Ηράκλειο

Ο Σύλλογος διάδοσης της μαρξιστικής σκέψης Γ. ΚΟΡΔΑΤΟΣ με αφορμή τη χτεσινή στυγερή δολοφονία στο Ν. Ηράκλειο επισημαίνει:

1.      Η ενέργεια αυτή είναι απολύτως καταδικαστέα. Αντικειμενικά λειτουργεί προβοκατόρικα.

2.      Η δολοφονία δεν μπορεί να δικαιώσει σε τίποτα την εγκληματική, ναζιστική οργάνωση της Χρυσής Αυγής η οποία αποτελεί, όπως έχει πια φανεί ξεκάθαρα, το δολοφονικό χέρι των πιο αντιδραστικών συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου.

3.      Σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά υπάρχει ο κίνδυνος η κυβέρνηση και άλλοι αντιδραστικοί παράγοντες να αξιοποιήσουν το γεγονός προκειμένου, με βάση τη θεωρία «των δύο άκρων», να εξαπολύσουν ένα νέο κύμα αντιδημοκρατικών μέτρων και πρακτικών σε βάρος των ελευθεριών του ελληνικού λαού.

4.      Σκοπός τους είναι να τρομοκρατήσουν και να φιμώσουν το λαό, να τον διχάσουν με ψεύτικα διλήμματα, ενώπιον της νέας επίθεσης που ετοιμάζουν κυβέρνηση και τρόικα, ντόπια και ξένη ολιγαρχία σε βάρος του.

5.      Ο λαός δεν θα επιτρέψει να υλοποιηθούν τέτοια σχέδια. Ενωμένος θα αγωνιστεί ενάντια στον κυβερνητικό αυταρχισμό και στην παρακρατική βία, θα υπερασπίσει τις δημοκρατικές ελευθερίες που με μακρόχρονους αγώνες και θυσίες έχει κατακτήσει.

Η δημοκρατική εγρήγορση και ο παλλαϊκός αγώνας θα είναι η απάντηση ενάντια στις κυβερνητικές πολιτικές, ενάντια στα μνημόνια, στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΔΝΤ, για την υπεράσπιση της ζωής, της δημοκρατίας, της εθνικής ανεξαρτησίας. Λαός ενωμένος, ποτέ νικημένος.

2-11-2013

            To Δ.Σ. του συλλόγου

Οι εξελίξεις σχετικά με την φασιστική "Χρυσή Αυγή"

Από το Σάββατο το πρωί παρακολουθούμε τις ραγδαίες εξελίξεις σε σχέση με την εγκληματική, φασιστική οργάνωση «Χρυσή Αυγή». H αρχική σύλληψη των φασιστοειδών αποτελεί θετικό γεγονός που θα έπρεπε βέβαια να έχει συμβεί εδώ και πολύ καιρό. Ταυτόχρονα όμως οι περαιτέρω εξελίξεις αυτές φέρνουν στο προσκήνιο μια σειρά από ζητήματα, ενώ  γεννούν και κάποια ακόμα.

Είναι, λοιπόν, καταρχάς προφανές  ότι ο κρατικός μηχανισμός όλα αυτά τα χρόνια δεν έχει κινηθεί όπως προβλέπει ο νόμος ενάντια στους μαχαιροβγάλτες της Χ.Α. Εκατοντάδες ήταν οι ατιμώρητες επιθέσεις ενάντια σε μετανάστες, συνδικαλιστές και αριστερούς αγωνιστές. Ειδικότερα όσον αφορά στα σώματα ασφαλείας φαίνεται ότι πολλά ανώτερα και κατώτερα  στελέχη της αστυνομίας, αλλά και απλοί αστυνομικοί (ιδιαίτερα των ειδικών δυνάμεων) εμπλέκονται  με διάφορους τρόπους στην δράση της Χ.Α.  

Ποιος μπορεί να πιστέψει ότι οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι, υπουργοί, υφυπουργοί κ.λ.π. δε γνώριζαν τίποτε για αυτή τη διασύνδεση; Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει αν η Χ.Α. ήταν δημιούργημα της αστικής τάξης ή των μυστικών υπηρεσιών το πολιτικό συμπέρασμα όμως είναι ότι η δράση και η ύπαρξη της Χ.Α. ήταν ποικιλοτρόπως χρήσιμη για το αστικό σύστημα και για αυτό ακριβώς το κράτος φρόντισε να την διατηρήσει στην ζωή ως μπαμπούλα, προκειμένου να  τρομοκρατεί τον λαό μέσω του εκφοβισμού όσων αγωνίζονταν.

Στο Πέραμα η δράση και η παρουσία της Χ.Α. είναι χαρακτηριστική όσο αφορά  το πραγματικό πρόσωπο της και τα συμφέροντα που εκπροσωπεί. Η δημιουργία σωματείου στην ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η επιθυμία κάποιων μεγαλοεργολάβων που δραστηριοποιούνται εκεί ώστε να επιβάλλουν συνθήκες σκλαβοπάζαρου στην και να τρομοκρατήσουν τους συνδικαλιστές των τεσσάρων αγωνιστικών σωματείων. Αυτός είναι ο ρόλος της Χ.Α., το παιδί για τα θελήματα  της εργοδοσίας που υπηρετεί τα συμφέροντα της αστικής τάξης όπου της ζητηθεί.

Ποιοι είναι λοιπόν οι λόγοι που η κυβέρνηση και ο αστικός μηχανισμός κινήθηκαν ξαφνικά τα τελευταία 24άωρα τόσο αποφασιστικά και γρήγορα απέναντι στους ναζιστές;

Η ΝΔ και στελέχη της όπως ό Β. Πολύδωρας φλέρταραν όλα αυτά τα χρόνια με την ιδέα κάποιου είδους προσέγγισης με τους φασίστες εγκληματίες, ενώ η θεωρία των δύο άκρων στηρίχθηκε πάνω στην ύπαρξη ακριβώς μιας τέτοιας φασιστικής οργάνωσης  η οποία ζυγιζόταν στο ίδιο καντάρι με το λαϊκό κίνημα. Εξάλλου το ενδεχόμενο συνεργασίας μεταξύ της ΝΔ και μιας «σοβαρής Χρυσής Αυγής» φαίνεται να είναι επιλογή και ενός μέρους του ελληνικού κεφαλαίου. Ακόμα και σήμερα μερικές μέρες μετά την σύλληψη των ηγετικών στελεχών της Χ.Α και την απόφαση να αφεθούν ελευθέροι, ο Αντώνης Σαμαράς βρισκόμενος σε ταξίδι στις Η.Π.Α. και μπροστά σε ένα κοινό ομογενών επιχειρηματιών δήλωσε ότι από την μία υπάρχει η Χ.Α. και από την άλλη μια «ακραία αντιπολίτευση» που ζητά την έξοδο της χώρας από την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ!! Η εξάρθρωση της Χ.Α. χρησιμοποιείται λοιπόν προκειμένου να μπουν στο στόχαστρο όλες αυτές οι πολιτικές που αντιστέκονται απέναντι στα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και του πολιτικού τους προσωπικού.

Ο θάνατος του Παύλου Φύσσα σαφώς έδρασε καταλυτικά καθώς το πολιτικό κόστος από την αποκάλυψη μιας πιθανής συγκάλυψης των ενόχων θα κλόνιζε συθέμελα κάθε επίφαση δημοκρατικής λειτουργίας του αστικού συστήματος. Η δολοφονία αποτέλεσε τη θρυαλλίδα για την απόφαση της κυβέρνησης να κινηθεί, ως όφειλε εδώ και αρκετό διάστημα.

Ταυτόχρονα με την σύλληψη και την απόδοση κατηγοριών στα ηγετικά στελέχη της «Χ.Α.» ανακόπτεται και ένα ρεύμα ψηφοφόρων που πήγαινε προς τον Σύριζα ελπίζοντας ότι θα είναι αυτή η πολιτική δύναμη που θα περιόριζε την εγκληματική δράση της Χ.Α. ιδιαίτερα από την στιγμή που όλα αυτά τα χρόνια ο κρατικός μηχανισμός φαινόταν να συγκαλύπτει την δράση των νεοναζιστών.

Ο ελληνικός λαός όμως δε θα πρέπει να έχει καμία αυταπάτη για το ότι η κυβέρνηση θα χρησιμοποιήσει τα γεγονότα των τελευταίων ημερών απέναντι στο εργατικό κίνημα και την πρωτοπορία του. Τόσο το  νέο νομοσχέδιο για την αναστολή χρηματοδότησης των κομμάτων αλλά και αυτό για την απαγόρευση συγκεντρώσεων θα αποτελέσουν μορφή πίεσης και μάλιστα κάτω από το ιδεολογικό λάβαρο της εφαρμογής του νόμου και της τάξης «όπως λειτούργησε και με τη Χρυσή Αυγή». Είναι, λοιπόν, βέβαιο ότι η κινητοποίηση για τον δικαστικό έλεγχο της δράσης της Χ.Α. θα χρησιμοποιηθεί και για να πλήξει τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις  ελευθερίες του λαού.

Η μονοπώληση, τέλος, της ειδησεογραφίας με ειδήσεις που αφορούν μόνο τις εξελίξεις  γύρω από την Χ.Α. δρα αποπροσανατολιστικά καθώς  βάζει σε δεύτερη μοίρα τις εξελίξεις στην οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας. Οι απεργιακές κινητοποιήσεις πολλών κλάδων, οι εξελίξεις από τον ερχομό της τρόικας, η απόλυση οκτακόσιων εργαζομένων με το κλείσιμο της εταιρίας SPRIDER μένουν σε τρίτο πλάνο.

Το λαϊκό κίνημα είναι αναγκαίο να στοχεύει τόσο απέναντι στην φασιστική δράση και ρητορεία, όσο και  στις πολιτικές της κυβέρνησης και της Ε.Ε και στην επιβολή νέων μέτρων και μνημονίων. Είναι απόλυτα αναγκαίο να παρθούν αποφάσεις για δράση προς την κατεύθυνση της υπεράσπισης των δημοκρατικών δικαιωμάτων και τις κατακτημένες ελευθερίες του ελληνικού λαού.

Δεν πρέπει να υπάρξει καμία αυταπάτη, η «Χρυσή Αυγή» ούτε το τελευταίο φασιστικό μόρφωμα που γνωρίσαμε θα είναι ούτε η ανάλογη δράση πρόκειται να εξαλειφθεί. Αντίθετα ο ελληνικός λαός θα πρέπει να είναι υποψιασμένος και σε εγρήγορση διότι πάντα η δράση τέτοιων κύκλων στοχεύει τελικά στον ίδιο τον λαό.

Το λαϊκό κίνημα δεν εκφοβίζεται δεν τρομοκρατείται. Με ορμή και αποφασιστικότητα αλλά και οργανωμένα και πειθαρχημένα πρέπει να δώσει την απάντηση του στου χώρους δουλειάς, στις γειτονιές σε κάθε δημόσια έκφραση της ζωής μας και να αντεπιτεθεί για να ανατρέψει τις πολιτικές που γεννούν την ανέχεια, την φτώχεια και φασισμό. 

Σύλλογος διάδοσης της μαρξιστικής σκέψης "Γιάννης Κορδάτος"

02-10-2013

Για τις απεργιακές κινητοποιήσεις αυτής της εβδομάδας

Οι απεργιακές κινητοποιήσεις που ξεκινούν από σήμερα γίνονται μέσα στην ιδιαίτερη χρονική συγκυρία όπου η επίθεση της κυβέρνησης και της ολιγαρχίας ενάντια στους εργαζομένους συνδέεται άρρηκτα με την τρομοκρατία που προσπαθούν να επιβάλλουν κομμάτια του μεγάλου κεφαλαίου (χαρακτηριστικότερο το εφοπλιστικό) με εργαλείο την φασιστική παρακρατική οργάνωση της «Χρυσής Αυγής». Τόσο η εργοδοτική όσο και η φασιστική τρομοκρατία έχουν τον ίδιο σκοπό, να εκφοβίσουν όποιον αντιστέκεται και αγωνίζεται. Και στις δύο περιπτώσεις η κυβέρνηση αποτελεί αρωγό αυτών των επιθέσεων μέσω κομματιών του κρατικού μηχανισμού. Από τα παραπάνω προκύπτει σαν αναγκαιότητα η απάντηση που θα δοθεί να έχει ένα μέτωπο αλλά να είναι ταυτόχρονα και πολυδιάστατη τόσο υπερασπιζόμενη τις εργατικές κατακτήσεις που ξηλώνονται, η μία μετά την άλλη, όσο και των δημοκρατικών δικαιωμάτων των λαού.

Αγωνιζόμαστε:

Να μην κλείσει ούτε ένα σχολείο, ούτε ένα νοσοκομείο.

Κανείς εργαζόμενος να μην απολυθεί. Λέμε όχι σε κάθε είδους μέτρο διαθεσιμότητας ή κινητικότητας της κυβέρνησης που αποτελούν προθάλαμο για την απόλυση  εργαζομένων.

Όχι στα νέα μέτρα της τρόικας, του ΔΝΤ και της κυβέρνησης που θα οδηγήσουν στην περαιτέρω εξαθλίωση του ελληνικού λαού.

Όχι στις ιδιωτικοποιήσεις και στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.

Ταυτόχρονα μαχόμαστε για την υπεράσπιση των δημοκρατικών ελευθεριών:

Την τιμωρία των φυσικών και ηθικών αυτουργών για την δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

Την εξάρθρωση της φασιστικής και εγκληματικής συμμορίας της "Χρυσής Αυγής".

Εκδημοκρατισμός των σωμάτων ασφαλείας που αποτελούν φωλιά παρακρατικών συμμοριών.

Έλεγχος και εκδημοκρατισμός όλων των κρατικών υπηρεσιών οι οποίες μέσω της μη εφαρμογής της υπάρχουσας νομοθεσίας επιτρέπουν την ύπαρξη και την δράση  φασιστικών ομάδων

Σήμερα περισσότερο από ποτέ είναι αναγκαία η δημιουργία ενός κοινού μετώπου όλων των απεργών αλλά και συνολικά των εργαζομένων των ανέργων, των φοιτητών, των συνταξιούχων με τέτοια αιτήματα που δεν θα περιορίζονται μόνο στις σπουδαιότατες ανάγκες κάθε κλάδου αλλά που θα αμφισβητούν συνολικά τις αντιλαϊκές πολιτικές της κυβέρνησης, αλλά και των προηγουμένων, τις πολιτικές που οδηγούν δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους στην ανεργία και εκατοντάδες στην ανέχεια και την φτώχεια.

Διεκδικούμε:

• Την κατάργηση όλων των μνημονίων και την έξοδο της τρόικας από την Ελλάδα
• Την μονομερή διαγραφή του χρέους
• Την εθνικοποίηση με παράλληλο εργατικό έλεγχο τόσο των τραπεζών όσο και όλων των επιχειρήσεων στρατηγικού χαρακτήρα (ενέργεια, ορυκτός πλούτος, τηλεπικοινωνίες, τρόφιμα κ.α.)
• Φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου και φορολογική ελάφρυνση των λαϊκών εισοδημάτων
• Δήμευση της περιουσίας όλων των off shore εταιριών
• Στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων

Μαζικά, οργανωμένα, ενωτικά και αποφασιστικά μπορούμε να ανατρέψουμε τις πολιτικές τους.

Να συμβάλλουμε για την επιτυχία όλων των απεργιών.

Όλοι στον δρόμο!

23-09-2013

Σύλλογος διαδοσης της μαρξιστικής σκέψης "Γιάννης Κορδάτος"

Παρέμβαση στην εκδήλωση της "Πρωτοβούλιας των 1000"

Στα πλαίσια της εκδήλωσης της Πρωτοβουλίας των 1000 στο προαύλιο της ΕΡΤ με θέμα : "ΕΡΤ, κρίση, αγώνες, Αριστερά", ο Σύλλογος "Γ.Κορδάτος" πραγματοποιήσε παρέμβαση με ομιλητή τον Βασίλη Σουλιώτη μέλος του Δ.Σ. του συλλόγου την οποία και παρουσιάζουμε

Τα δύο πρόσωπα της ενότητας

O σύλλογος διάδοσης της μαρξιστικής σκέψης «Γιάννης Κορδάτος» χαιρετίζει τους εργαζόμενους της ΕΡΤ και τον αγώνα τους δηλώνοντας την ταξική του αλληλεγγύη. Ο αγώνας των εργαζομένων στην ΕΡΤ διεξάγεται σε μία χρονική συγκυρία κατά την οποία ο ελληνικός λαός δέχεται την μεγαλύτερη αντιλαϊκή επίθεση των τελευταίων δεκαετιών ενώ ταυτόχρονα αυτός αποτελεί έναν κρίκο στην αλυσίδα των αγώνων που ξεκίνησαν από το 2010 και συνεχίζονται μέχρι σήμερα μετρώντας δεκάδες πανελλαδικές -και όχι μόνο- απεργίες, συλλαλητήρια, αλλά και άλλες δράσεις στους εργασιακούς χώρους και στις γειτονιές. Σε καμία περίπτωση όλες αυτές οι κινητοποιήσεις των χιλιάδων αυτών ανθρώπων δεν μπόρεσαν να αναχαιτίσουν την πρωτοφανή αυτή επίθεση. Ποια είναι λοιπόν τα συμπεράσματα που πρέπει να βγάλει το οργανωμένο κίνημα από τις πολιτικές επιλογές του αυτής την τριετία;

Αν κανείς δεν προστρέξει στην ασφάλεια του επιχειρήματος του «κόσμου που δεν τραβάει» θα πρέπει να έρθει αντιμέτωπος με την προβληματική, του, κατά πόσο οι πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς μπόρεσαν να διατυπώσουν μια πολιτική πρόταση που θα πείσει τα λαϊκά στρώματα και θα τα εντάξει στον αγώνα για την ανατροπή των αντιλαϊκών πολιτικών και των εκφραστών τους ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΔΗΜΑΡ κλπ και συνδικαλιστικά των ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ.

Ποιά λοιπόν μπορεί και πρέπει να είναι μια τέτοια πρόταση ; Κατά την γνώμη μας αυτή πρέπει να εμπεριέχει την πολιτική βούληση για την συγκρότηση ενός λαϊκού μετώπου που θα αντιμάχεται τα διεθνή και ξένα μονοπώλια, τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς των ΗΠΑ και της ΕΕ, θα υπερασπίζεται τις εργατικές κατακτήσεις και τα δημοκρατικά δικαιώματα μαχόμενο την εργοδοτική τρομοκρατία, τον κρατικό αυταρχισμό, τις παρακρατικές -φασιστικές οργανώσεις.

Ταυτόχρονα πρέπει να πούμε ότι, όσο η άρνηση για οποιαδήποτε συγκρότηση πολιτικής συμμαχίας αποτελεί μια βαθιά λανθασμένη πολιτικά αντίληψη, άλλο τόσο και η επίκληση από πολιτικές δυνάμεις γενικά για «μέτωπα»,για «ενότητα» ή για «κυβερνήσεις της αριστεράς» θα πρέπει να μας βρει απέναντι όταν αυτή αποτελεί άλλοθι για την εξαπάτηση του λαού , εξαπάτηση η όποια έγκειται στην συνειδητή καλλιέργεια αυταπατών ότι όλοι θα βολευτούμε, και η αστική τάξη και η εργατική, και η Ε.Ε. και οι λαοί, και ο καταπιεστής και ο καταπιεζόμενος.

Θεωρούμε ότι δυνάμεις, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι εγκλωβισμένες στη λογική του ευρώ και της ΕΕ, υποταγμένες στη λογική των ανοιγμάτων στην κεντροαριστερά και στο κέντρο. Ολισθαίνουν διαρκώς σε διατυπώσεις που αποδυναμώνουν τα λαϊκά αιτήματα: έτσι, από τη διαγραφή του χρέους μετατοπίστηκαν στην επαναδιαπραγμάτευση, από την εθνικοποίηση των τραπεζών στη γενικόλογη φόρμουλα του δημόσιου ελέγχου, από την κατάργηση των δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων στην επαναδιαπραγμάτευση και, πρόσφατα, στο εθνικό σύμφωνο ανάπτυξης με τον ΣΕΒ. Αδυνατούν κατά συνέπεια να διατυπώσουν μια στοιχειωδώς ριζοσπαστική, φιλολαϊκή πρόταση διεξόδου.

Αντίθετα το λαϊκό μέτωπο πρέπει να οικοδομηθεί μέσα από την οργανωμένη δράση του λαού. Ένα τέτοιο μέτωπο μπορεί να επιβάλλει την θέληση του μόνο αν στηρίζεται στον λαό που οργανωμένος σε σωματεία, εργατικές και λαϊκές επιτροπές και συνελεύσεις θα περιφρουρήσει τις κατακτήσεις του. Ταυτόχρονα όμως όχι μόνο δεν θα απορρίπτει το ενδεχόμενο δημιουργίας κυβέρνησης μέσα στα πλαίσια του αστικού κοινοβουλίου αλλά θα εργαστεί και για μια τέτοια προοπτική.

Μέσα σε αυτό το μέτωπο οι κομμουνιστές και άλλες πολιτικές δυνάμεις θα μιλάνε για την άμεση ανάγκη για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας και κάποιοι άλλοι πιθανά όχι, και με αυτό εννοώ ότι δεν μπορεί να είναι προαπαιτούμενη η συμφωνία του στρατηγικού στόχου για την δημιουργία ενός τέτοιου μετώπου, θα είναι όμως προαπαιτούμενοι μια σειρά από όρους με βασικότερους τους εξής:

• Ακύρωση δανειακής σύμβασης, μνημονίων και άρνηση της πληρωμής του χρέους.
• Αντίθεση στα μέτρα και στις κατευθύνσεις της ΕΕ, έξοδο από την ευρωζώνη και τελικά από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ
• Εθνικοποίηση όλων των τραπεζών, των ΔΕΚΟ, μεγάλων επιχειρήσεων στρατηγικών τομέων και εγκαθίδρυση εργατικού και λαϊκού ελέγχου.
• Ριζοσπαστικός εκδημοκρατισμός του πολιτικού συστήματος, του εκλογικού συστήματος, της Δικαιοσύνης, των ενόπλων δυνάμεων, των σωμάτων ασφαλείας.

Για να γίνουν όμως όλα αυτά θα πρέπει πρώτα το λαϊκό μέτωπο να έχει συγκροτηθεί ΧΘΕΣ στην Χαλυβουργία, στις περιφρουρήσεις των λιμανιών και στις απεργίες των καθηγητών, θα έπρεπε να χτίζεται εδώ στο προαύλιο της ΕΡΤ από τους εργαζόμενους της, δίπλα δίπλα με τους εργαζόμενους του Γενικού Νοσοκομείου Πατησίων και της Πολυκλινικής Αθηνών, των Ταχυδρομείων, της Ελληνικής Αμυντικής Βιομηχανίας και συνολικά κάθε επιχείρησης της οποίας η εργαζόμενη απειλούνται με απόλυση.

Εξάλλου αγαπητοί φίλοι και φίλες ποτέ η ανθρώπινη ιστορία δεν είχε κενά στην εξέλιξη των κοινωνιών, ανεξάρτητα με το αν αυτές οι εξελίξεις ήταν κάποιες φορές προς τα πίσω και βαθιά συντηρητικές. Αν η αριστερά δεν μπορέσει να απαντήσει τότε ακόμα πιο σκοτεινές μέρες περιμένουν την ελληνική εργατική τάξη, τους νέους, τους ανθρώπους που παράγουν τον πλούτο σε αυτόν εδώ τον τόπο.